"Coma todos os nenos, Manoliño recorda canto víu e canto fixo na súa infancia. Fiados da súa memoria, imos indo cara Vilardebós.
A estrada que se arreda de Verín da de Castela, dixemos que ía embeirada de álbores. Pero os álbores cansáronse logo, e un pouco máis alá da Fonte de Sousas, deixaron a carretera soia, sin agarimos e sin sombra.
Á saída do lugar de Ábedes, a estrada cisma un chisco, torce o pescozo, e ao fin bótase ao camiño pola súa conta. ¡Renque, renque! costa arriba; sube que sube cima adiante."
Silvio Santiago. Villardevós, Ed. Galaxia. Biblioteca Básica da Cultura Galega, nº 40; 1982. Páx. 25.
No hay comentarios:
Publicar un comentario