Outra andrómena

"Aínda parei unhas señoras, no cruce da rúa do Concello, para preguntarlles onde estaba. É outra andrómena que uso moito cando estou decaído. Paro transeúntes no Progreso, no Paseo ou na Diagonal e interésome polo nome da rúa. A xente -procuro preguntarlle a señoras que van de compras ou a empregados da banca- alégrase de poder lucir os seus coñecementos. General Franco, José Antonio, Juan XXIII, responden os sabichosos, sen darse idea da gracia que me causan. (...)

  Os compañeiros, a medida que foron chegando, engancháronse na discusión de sempre sobre os males rojillos. Que se Ordax sufría tortícolo e non metía un cabezazo entre os tres paus, que se Fuertes era un chanquiñas e Montenegro unha bailarina... Falouse incluso de deixar os sensabores do balompé e organizar un campionato de chave."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.120

¡Qué partidazo!

"As visitas rodeaban de afecto ós doentes, e os doentes parecían encariñados cos seus achaques. A Tina non se presentou. Á tardiña veu o Maragato contarme do Trofeo de verán disputado no Couto:

  -¡Qué partidazo, Sindo! Empates ata case o final. A xente xa lle berraba ó negrito do Sevilla. ¡Chamizo, tizón, vaite cos monos!, porque o pillabán xoga como quere e volvía tola a nosa defensa. E coa mesma, Seara rouba un balón e pásallo ó Pataco; este canea a dous ou tres e lanza ó extremo esquerdo; centra Cortés a media altura; o Taboada dálle un couce ó aire, el se non é coa testa nada, é coxiño das dúas pernas, con tan boa sorte que despexa un defensa e rebota no Saltón. Nos trastes, pegoulle nos trastes. Dobrouse ragañando os dentes coa dor, pero o rebote entrou e o demais son contos."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.32

¡Velaquí o gran home!

"-¡Velaquí o gran home! Quero felicitalo sinceramente, inspector Nespereira. Debían tomar exemplo máis de catro maulas. Cuns cantos funcionarios coma vostede, celosos do seu deber, o Réxime veríase libre de senvergonzas e aproveitados.

  Nada dixen, pero estaba por xogar algo co Maragato a que acertaba o próximo presidente do C. D. Ourense. E podía incluír na aposta a dirección da Caixa de Aforros. De alí a pouco, entrou no salón o meu xefe, cariacontecido e visiblemente amolado por terme saltado eu o escalafón, visitando ó Marqués antes de presentarme a el.

  -¡Ah, comisario!, ben me podía emprestar para a Deputación algún dos seus homes. Se todos son a metade de eficaces que o inspector, xa pode sentirse orgulloso."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.31-32

Era preciso espilirse

"-Voou o paxaro. "DESFALCO EN LA CAJA. Su presidente y conocido industrial tostadero, así como dirigente deportivo del Club Deportivo Orense, huyó al Brasil, según ha podido saber nuestra redacción de fuentes bien informadas próximas al Gobierno Civil."

  Pasei a tarde dándolle voltas á miña situación. Era preciso espilirse. O xefe non sabía nada de min. Tal vez me dese por morto ou me fixese en Copacabana, apalpando mulatas co Tostão. Tiña que asomar a orella para ben ou para mal. Cando oín a sirena da Fundición Malingre, chamei á Tina e encargueille un mandado.

  -Vas a San Francisco, ó cuartel da Garda Civil, e preguntas por un tal Noguerol. Dáslle o meu nome."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.29-30

O moi conán

"E non sei tampouco como lles sentará ós xefes de Madrid o conto, se llo meteron no cu. Prohomes de Ourense, país irmán que precisa soldados para que os pretos non se manden mudar e Portugal non fique pequenito. ¡Ca, mal asunto!

  -Pero a vostede non lle vai nin lle vén. ¿Que quere? ¿Diñeiro?

  -Quero que o Ourense suba a segunda dunha vez, e con presidentes coma vostede... ¿Sabe por que o convidei precisamente aquí? Olle o río, esa auga escura. É o pozo Maimón, onde veñen parar e saen á cima os afogados. Todos os veráns dous ou tres bañeses afogan no río e terminan aquí o solago. ¿Comprende?

  O Tostão ergueuse e deixoume sen dicir palabra. Nin sequera pagou o xantar, o moi conán."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.28

Aquí non se move unha palla

"Despedín á Tina, encomendándolle que pasase pola redacción de A Zarpa a comprobar en números vellos os goles marcados polo Saltón nas seis tempadas como titular do Club Deportivo Ourense. Axiña a chamaría eu con instruccións, segundo soprase o vento. Polo mes de Santiago aquí non se move unha palla, de maneira que o Tostao entendeu ben a que me refería."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.27

Paga, Maragato, paga

"-O Saltón vaise ó Atlético de Madrid. O senvergonza do Tostao vendeuno por catro cadelas. Ese polos follatos... Eu vou rachar o carné de socio. Estou ata os trastes de facer o pagano.

  -¡Ai, amigo!, se non houbese parvos coma ti, ¿de que vivían os agudos? ¡E como viven! Escoita: "...la hija del señor Rivas Caridad, destacado industrial de nuestra ciudad y presidente del club rojillo, contrajo nupcias con un joven médico de brillante porvenir. El banquete congregó en el Restaurante Carneiro a más de doscientos amigos." Paga, Maragato, paga, segue cebando ós que xa están ben gordos.

  -Non che chupa só do equipo. Nin do café. A min que non me amolen. ¿De onde sae ese haiga no que pasea e o chalé na Derrasa."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx. 12