Mostrando entradas con la etiqueta inclusa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta inclusa. Mostrar todas las entradas

miércoles, 18 de marzo de 2015

Encacifado entre as arrepentidas

"En A., e naquiles primeiros tempos, si me chegan a pillar, houbéranme encacifado entre as "arrepentidas" das Adoratrices. Figúrate, eu entre o fato de parvas e tolas que son aquelas probes rapazas, e as monxas inorantes que as botan aínda máis parvas do que entran... Sin contar conque houbese tido alí o neno, e hoxe estaría na Inclusa."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 319, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

miércoles, 17 de diciembre de 2014

Como un de tantos

"A miña nai dixo que non, que un fillo non se tiña que desfacer como un nobelo de la; a señora Castora que o había que discutir adispacio e "con máis antecedentes", e a Pampera e a Milagros, que total pra ter un fillo e telo que botar á Inclusa, ou que saíse como un de tantos (a Ceboliña nin adeprendera a ler) que era millor que non nacera, e que si patatín e que si patatán..."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 217, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

martes, 9 de diciembre de 2014

Os pleplas

"(Sabíase do Nicolasín Balvanera, "D´Artagnan", que escribía "De Sociedad" no El Eco del Calvario, que cobraba a soldada de dúas amas de cría da Inclusa. E cando pasaban por alí os pleplas de A., que eran da pel do diaño, fose ou non fose coa noiva ou cos cabaleiros da Comisión Provincial de Monumentos, púñanse a nifrar como miniños e a deciren "teta", "teta")"

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 198, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

viernes, 5 de diciembre de 2014

Aquil torno pra botar de noite aos nenos

"que despois de ter lido todo aquelo, decateime, un día, de arrepente, que en A. había tamén Inclusa, isas verbas que se oien e non se oien, ou non se lles colle o sentido: "ise é da inclusa", "somellas terte criado con leite da inclusa", até que un día, vai un e cae na conta;

  i eu caín na conta que en A. había unha Inclusa, igual que as que viñan nos dibuxos de El Motín, ou sexa aquil torno pra botar de noite aos nenos;

  que era de non crer, que en A. onde todos nos conocíamos, houbese mulleres que foran de noite a aquil recantiño escuro, con tres arbres baixos, a carón da capela das freiras das Mercedes..."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 194, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

viernes, 6 de diciembre de 2013

Descripción de Auria

"Pero Auria no era un pueblo religioso. (...)
Pero Auria no era nada de eso; nada cubil, empezando ya por su ser en naturaleza y paisaje. Tendíase en la caída de un alto castro barbado de pinos, a lo largo de un río lento, ancho, patriarcal, que corría por entre viñedos buscando los valles del Ribero con su alegría frutal y su pachorra disnosíaca. Una literata le había llamado, con trabajada frase decimonónica, "bacante tendida entre viñas"; y las alabanzas antiguas, las de los itinerarios clásicos, las de los poetas medievales y de los escritores más hacia nuestros días, se referían a ella con elogios para su condición de abundancia y gozo en la producción y en el uso de las cosas que halagan el sentido. Las leyendas de glotones y recuento de célebres comerotas contaba por mucho en las tradiciones de la ciudad. Y en otro orden de cosas, todos los años recibía la Inclusa buena copia de críos nacidos de tapujos de la lujuria o de secretos amores; y, por su parte, los productos legítimos de los matrimonios eran célebres por su abundancia; todo lo cual prueba que las actividades de los aurienses distaban mucho de ir, tanto en lo normal como en lo clandestino de las costumbres, por las duras vías del ascetismo y del renunciamiento.
No; a pesar de la aparente fisonomía que le prestaba la "sociedad" beatona, Auria no era un pueblo religioso."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, Capítulo III, páx. 21