Solaz mortífero dos labrego

“O avogado defensor culpa da imaxinaria mutación en lobo ás crenzas vulgares, sostidas por mil e mil consellas e alimentadas polos romances, solaz mortífero dos labregos nas longas veladas de inverno. “Teño na man – e móstrallos ao tribunal- dous deses romances, que quizáis influiron no ánimo de Manuel Blanco, e teño tamén o que relata o seu propio caso. Esas historias, unidas á ignorancia e á miseria, alteraron sen dúbida a súa imaxinación, producindo esas ilusións que lle fan verse executor involuntario de terríbeis asasinatos. Cre real canto leu ou canto lle pasa pola imaxinación. É un caso –explica o avogado- do que os médicos chaman síndrome sintomatolóxica.””

Xose Ramón Mariño Ferro. Manuel@ Branco Romasanta. O lobishome asasino. páx. 127.

Allariz era unha pequena vila provinciana

“Allariz era unha pequena vila provinciana, dunhas catrocentas casas, construídas en pedra labrada, con planta baixa e andar. No pavimento das rúas, de pedra, deixaran pegada os cravos das lamias dos carros. Contaba con tres curtidoiros, seis tendas de alimentación, tres tendas de panos e de quincalla, tres confeiterías con toda clase de doces e en especial améndoas bañadas e anises, tres mesóns e doce tabernas. Ademais dos comerciantes, vivían vinte e un labradores, vinte e cinco xornaleiros, oito curtidores de peles, corenta zapateiros, dous chocolateiros, trece arrieiros e traficantes, quince carpinteiros, dez xastres, catro canteiros, catro ferreiros, varios panadeiros e barbeiros, vinte e un eclesiásticos, tres sancristáns, trece empregados públicos, sete avogados, tres médicos, dous cirurxiáns, tres albeites, dous mestres, dúas mestras, un pintor e dezasete pobres de solemnidade.”

   Mariño Ferro, Xosé Ramón. Manuel/a Branco Romasanta, o lobishome asasino. Ed. Nigratrea, Vigo-2007. Páxs. 82.

Na parroquia

“Vivían na parroquia unhas corenta familias, en casas cubertas de lousa, concentradas case todas nunha única entidade de poboación, o que non é habitual en Galicia. Producían centeo, millo e castañas, que cultivaban nos soutos ao pé da serra e afumaban no canizo para logo comelas cocidas con chourizos ou en leite. E criaban gando, sobre todo ovellas e cabras, que pacían polo extenso monte colectivo e pola serra. Usaban por rolda o forno comunal e reuníanse con frecuencia en concello aberto presidido polo pedáneo para resolver asuntos de interese comunitario.”

   Mariño Ferro, Xosé Ramón. Manuel/a Branco Romasanta, o lobishome asasino.  Ed. Nigratrea, Vigo-2007. Páxs. 27.