Sabía que nós eramos de confianza

"Ángel Caído", 1951

"-E se llas pedimos a Xurxo? -Xurxo é un dos nosos profesores de educación física. Tamén adoita andar no pavillón dos deportes dos Remedios, como monitor-. Se estivese hoxe, ben nos podería deixar unhas bicis...

Baixamos polo monumento ao Anxo Caído, que por certo é obra do mestre Asorey. Tiramos rúa do Concello abaixo. En menos do que se tarda en dicilo estabamos no pavillón, porque todo é costa abaixo.

 Tivemos moita sorte. Xurxo estaba, non nos puxo problemas. Sabía que nós eramos de confianza.

 (...) Coa mesma, cruzamos a Ponte Vella e, de alí a un pouco, enfilamos o camiño das termas, pola ribeira do río."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.44-45

Todos nos puxemos alerta

"-Polo si ou polo non, imos seguir andando polo Progreso coma se nada, sen mirar para atrás. Á altura do edificio Simeón, Raia, botas outra ollada polo espello. E se aínda nos segue, dobramos por Cardeal Quiroga e convocamos o Capitán.

  Así o fixemos, seguimos camiño. E cando pasamos o edificio Simeón, Raia tornou a sacar o espello, coma se tal retocase a sombra dos ollos. Mireina de esguello, e ela acenou coa cabeza. Todos nos puxemos alerta. Apuramos o paso ata atopar a entrada da rúa á nosa dereita.

  Non ben estivemos onda o monumento á Leiteira, fixemos un aparte, e cada un fixo o seu sinal. Principiou o noso ritual secreto:

 -Terra!

 -Aire!

 -Auga!

 -Fogo!

 Xuntamos as nosas mans, concentrando toda a nosa enerxía e, nun alustro, estivo á nosa beira o Capitán Aspanitas."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.24-25