O landó para as primeiras horas

"Cos ollos perdidos na claridade da fiestra recén aberta preguntoulle ao fámulo polas demáis audiencias da mañá, quixo confirmar antes un par de informacións sobre asuntos económicos relacionados coa despensa do Seminario e deulle ordes de que prepararan o landó para as primeiras horas da tarde: iba visitar aos enfermos do hospital. Logo dixo:

  -Faga pasar a Sor Sabina."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 69.

A polémica

"Ilustrísima gozaba xa imaxinando a polémica que iba vir. Vía ao lectoral camiño do seminario a consultar co profesor da asignatura, á percura de argumentos que demostraran a posibilidade científica do milagre. (...)

  Pola páxina de sucesos atravesaba, cintilante e crispada, a sombra de Caín. Na parroquia de Vilar de Santos, Pedro Barrio, natural e veciño do lugar, de cincuenta anos, de profesión capador, solteiro, fora detido pola Parella acusado de ser o responsable da morte do seu irmau Paco, corenta e oito anos, pai de cinco fillos, ferreiro de oficio, veciño da mesma parroquia, con domicilio no lugar de Casás."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 48-49.

No seu fámulo

"Cando Ilustrísima chegara á diócesis, era don Xenaro miaordomo do seminario. No transcurso dunha audiencia privada, pedira ser escoitado en confesión polo prelado. As bágoas derramadas, as loitas e as batallas interiores, xigantescas como o seu corpo, conmoveron moi fondo a piedade do bispo, que alí mesmo lle pedíu que se convertira no seu fámulo. Fora un erro."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 17.

O seu esixente paladar

"O seu sobriño Antonio Biempica, fillo vinculeiro da sua irmá Teresa, na casa da cal Ilustrísima probara o mellor cocido da sua vida, comera o año mais sabroso que acariñara o seu esixente paladar e dera conta dun flan que non tiña comparación nin igual en toda a diócesis, quería entrar no seminario e facerse cura pola breve. A edade aconselláballe ese camiño rápido. E a sabiduría, sospeitaba o bispo, non había dar para moito mais."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 14.

Frío coma un xelado

"A néboa dera paso a un abrente aterecido.  O sol erguérase cedo e lucía espléndido, sen verse entoldado polo bafo de costume. Alá arriba, nos outeiros que asombran Ourense, no Montealegre, no Monte do Seminario e en Castro de Beiro, derretía os fíos de prata que cubrían os campos. Na fochanca da cidade non xiaba, pero tampouco as lancerias do astro lograban enxugar as pedras suadas, lambidas pola brétema no transcurso da noite. Aquí todo dicía frío coma un xelado da Ibense."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.136