Un libro pequeniño de tapas de coiro encarnado

"Imaxinou aquel buraco da mesma cor vermella que aínda o segue imaxinando agora, anos despois, coma os ollos dese home de lentes grosos que segue lendo aí enfronte, do outro lado da rúa, sentado no mesmo sillón azul, atrapado desde hai horas por un libro pequeniño de tapas de coiro encarnado. De aquí a pouco, vai pechar o libro, tomará se cadra as últimas notas na libreta de pastas negras de hule que ten por riba da mesa e despois quedará uns minutos sen facer nada, mirando cara ó chan, pensando quen sabe qué. (...)

  A escuridade apodérase agora da rúa. Ela segue sentada aínda ó pé da ventá, cos ollos perdidos nas manchas que se debuxan confusamente na porta de madeira da casa de enfronte."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 269.

Encacifado entre as arrepentidas

"En A., e naquiles primeiros tempos, si me chegan a pillar, houbéranme encacifado entre as "arrepentidas" das Adoratrices. Figúrate, eu entre o fato de parvas e tolas que son aquelas probes rapazas, e as monxas inorantes que as botan aínda máis parvas do que entran... Sin contar conque houbese tido alí o neno, e hoxe estaría na Inclusa."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 319, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

"De quincena"

"O Charomba e mais o Cartao entusiasmábanse cos "morras". Como xa sabían que despois de cada Primeiro de Maio ían "de quincena", facían o que podían pra desquitárense por adiantado: "¡Morra o preboste!". "¡Abaixo o boticario Perreibay!". "¡Que lle abran as portas as rapazas das Adoratrices!". "¡Abaixo o clero e a nai que o fixo!". "¡Morran os esquirols, provocadores e saboteadores!". "¡Abaixo os axentes de embarques e xamoneiros da Ponte Maior!".

 A manifestación acadaba seu corpo inteiriño a iso das doce, i entraba a cachón polas estreitas rúas da cidade, pasando frente ás portas fechas e as fiestras múas... que si non viñera ao lonxe a xendarmería dacabalo, somellaría termos a cidade por nosa."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 297, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

La rebotica de Ardemira

"Al Casino no se podía ir, pues se hablaba del asunto en términos que hacían incapaz el diálogo y hubo, además, sopapinas y escaramuzas, en que los antagonistas se arremetían en el jardín.

Ni qué decir tiene que todo este penoso rebullicio culminó en la rebotica de Ardemira, donde aquellos varones sapientes, cancelando las garantías de su ilustración, se pusieron finalmente a pan pedir y se echaron unos a otros del establecimiento.(...)

-Estoy seguro y lo juraría por los Evangelios, y no digo apócrifos por no agregar redundancias, que esta pedrea al convento de las Adoratrices es pura filfa. (...)

-¿Cómo puede alguien, sin ser un insensato, negar que los disparos que ayer se hicieron contra las Carmelitas proceden de armas mandadas de Barcelona y, por lo tanto, de origen anarquista? (...)

-Hace falta cinismo para negar que el alijo de fusiles, destinado a los monárquicos portugueses, salió de aquí, de las propias bodegas del obispo..."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.232