Unha velliña vestida de negro

"Ó abandonar o Instituto, dirixiuse cara a Rúa de Colón, na dirección oposta á seguida por aquela multitude excitada. O barullo que armaba a xente aglomerada diante da verxa do patio exterior, esperando algo que ninguén sabía o que podía ser, chegáballe polas costas como un rumor festivo, igual que os berros e as voces que ela sentía desde a cama polas noites, cando era rapaza, e aínda non na deixaban ir ó baile das verbenas do verán. Seguiu andando e, diante da igrexa da Trindade, unha velliña vestida de negro, cun veo escuro tapándolle a cabeza..."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 264.

"As campanas d´a Trinidá"

Heraclio Pérez Placer. "As campanas d´a Trinidá". O Tío Marcos da Portela, Parrafeo 182, Ourense, 29 de maio de 1887, páx. 4

Constante pesadelo

"Así, pois, se dos municipais e a xente de paz era o constante pesadelo, entre o pobo e os barrios da Trinidade e Pena-Vixía era, como quen di, a alhaxa dos veciños que sempre tapaban e protexían as súas graxadas e bulras ós gardas do Municipio, ou villeus, como el lles chamaba, lembrándose dos tempos de máis neno que pasara na cidade do Apóstolo."

Francisco Álvarez de Nóvoa, "Turuleque", Pé das Burgas, 1896. (Desta edición, Biblioteca de La Voz de Galicia, 2002) páx.30

Un aterido pitirroxo

"O sol fuxiu, as brétemas cobriron todo con pecho manto, e Ánxel faguía ó pé da cruz, morto, esquecido: soilo a súa cabeceira un aterido pitirroxo chiaba co frío, e aló lonxe, ouvíase a voz delorida das campás da Trinidá que tocaba ás oraciós, pro que parés se queixaban pola morte daquel que tantas veces as tocara, e !que as quixera tanto, tanto!..."

Heraclio Pérez Placer,("Ánxel") Contos, leendas e tradiciós, 1891, Imprenta de El Eco de Ourense (Obra narrativa en galego, 1998, Centro Ramón Piñeiro, páx.292)

O grave vibrar das campás

"Pro cando súa emoción foi en aumento, cando non poido deter as bágoas, foi ó pisar as tortas, estreitas, mal coidadas calles do seu barrio, que non por ser o peor da cibdá deixaba de ser o máis querido de Ánxel.

  Cada esquía, cada porta era un recordo, cada veciño un coñocido, cada prazuela un testigo dos seus xogos infatiles. (...)

  De súpeto espallouse polo espazo o grave vibrar das campás da Trinidá, e Ánxelo non podendo resistir máis caíu de xinollos.

  Eran elas, as meigas campaíñas da súe eirexa parroqueal, da súa Trinidá, que tantas, tantas veces el tocara cando neno.

  Cada toque atopaba eco no seu curazón, e faguíalle despertar novos recordos."

Heraclio Pérez Placer,("Ánxel") Contos, leendas e tradiciós, 1891, Imprenta de El Eco de Ourense (Obra narrativa en galego, 1998, Centro Ramón Piñeiro, páx.276)

Ôs lexítimos graxos

 Heraclio Pérez Placer, "O Xeneral", en Contos da terriña,  Biblioteca Gallega, Andrés Martínez Editor, A Coruña, 1895, páx. 129.