Un tenderete de estampas e rosarios

“cochero de avinza nalgunhas casas que non o tiñan de seu ou pra viaxes ventrureiros nos de aluguer da empresa do Mangana (...)

  O cuio Potras herdara do seu pai un tenderete de estampas e rosarios no paredón do patín da Catedral que dá pola Fonte Nova, e que daquela o tiña alugado porque non lle gorentaba o trato, e despois fíxose cárrego dil a señora Andrea, polas mañáns que era cando viñan maiormente os badocos, e mais os días da feira do 7 e do 21”

          

 Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 59, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

Como un can perdido

"Voltei á cibdade. A xente desembocaba na carretera con ar de xolda, de romaxe. Ían todos ó alto do Cumial a ver ó aviador, que viñera aquil ano pola primeira vece. Lembreime de que meu pai tiña apalabrado un cesto dos do Mangana, de dous cabalos, pra irmos a velo. A grande ilusión que tivera de víspora, que até me privara do sono, fóraseme de todo e nin fixen mentes de voltar prá casa. Íbanme rifar, pro non me importou nada.

 Metinme na xente, ollaba pra todos como un can perdido; entraba no rebumbio, nos empuxós...

 Cerco da fonte do Picho, atopei co meu primo Lisardo, que me berrou sin se deter.

 -Andan todos a precurarte... A tía está chorando... Vante brear."

Eduardo Blanco-Amor, Os Biosbardos, ed. Galaxia, 1962, 12ª edición, "O estreno", páxs.84-85

Mangana, el faetón

"Ya próximos a nuestro zaguán advertimos que estaba enfrente un coche, en dirección contraria a la que íbamos. Los relámpagos nos permitieron identificar un faetón de la empresa del Mangana, con tiro de fuertes caballos, cuyos atalajes mojados brillaban con las descargas eléctricas."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.146