“Pro cando tiñamos pasado a Ponte Maor...” páx.91
“Ó pasar de novo polo cumio da Ponte Maor, veume ós
miolos un pronto de “pensamento”, tan súpeto e fero, que a pouco pego un brinco
polo petril pra tirarme ó río.” Páx.92
“Ó chegar á outra banda da Ponte, o Milhomes trouxo da
taberna do Sancristán, que xa estaba a porparar pra a feira do día sete, que é
alí pertiño, que xa axiña escomenzarían de chegar os feirantes, dúas boas
botellas de augardente, que boa falla nos facían pra non esmorecer.” páx.92
“Iamos por uns carreiros apartados que se entraban polo
meio das viñas das aforas...” páx.95
“A teima que levara durante todo o día, e aínda máis
forte desque viñera a noite, era de tere que estar con muller, de iso non o
podiamos apartare” páx.96
“De sócato Xan...meteuse a caminar por unha verea que
atravesaba a finca do Abade das Vellas... Foi diste modo como chegamos ó Campo
das Bestas que vén sere, coma vosté me enseña, o logar onde os varrendeiros van
baleirar o cisco da cibdá.” páx.97
“No meio do campo o terreo vén a formare un illó ou
lagoíña, bastante fonda, que aló fan as augas chovedizas... Agora estaba xeada
entre as moreas do esterco e brilaba coma un espello embazado, polo gallo da
lúa, que xa cuase desaparecera tras o monte de Santa Ladaíña pro que aínda lle
apañaba un retrinco.” páx.98
“Nun alpendre que aló hai, un pouco alonxado da beira do
campo do cisco, e meio tapado por uns bidueiros novos, vivía Socorrito, a
tola...” páx.98
“O ceio estaba limpo e caía a rabiar a xiada. Do terreo
erguíase unha fumaza ou brétema que quedaba a pouco altor i escomenzábanse a
vere, polos cumios do Montalegre, as luzadas, aínda moi borrallentas, do
mencer.” páx.101
Eduardo Blanco
Amor, A esmorga. Ed. Galaxia, 14ª edición, xaneiro 1995, Vigo.
