Mostrando entradas con la etiqueta auriense. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta auriense. Mostrar todas las entradas

viernes, 27 de noviembre de 2020

Máis doce que a suor e as bágoas

 "O Auriense acollía de tarde algún bebedor triste e desconsolado, ex militante dalgún grupúsculo desaparecido, pero seguro de agradar a descoñecidas con chispa actualizada.(...)

 Por Miss Chispatown había que asaltar os ceos e logo tirar da cadea. Seguía sendo esa loura atigrada que me cravaba os ollos na bocana do estómago. Comprendín que con ela ao meu carón o sangue saberíame máis doce que a suor e as bágoas, mais tamén que nesta vida hai sabores que matan. (...)

 Pedín outra cervexa. O sobre contiña bastante máis diñeiro do que acordaramos. Sentinme moito mellor.

 -Agora non podo aceptalo, Calpurnia."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes.  Ed. Xerais, 2006. Páx. 198-199.

jueves, 19 de noviembre de 2020

Comediantes noitébregos

 "A finais de agosto, brillaba o sol da mañá sen que as luzadas puidesen manter a transparencia dos primeiros días do verán. Alcancei a Praza do Correxedor enfiando antes a rúa Pizarro, triste e demasiado diúrna sen o rexoubar dos comediantes noitébregos, amigos do ritmo merengado, cegados polo garrafón e o escintilar de altares cheos de pesetas dispostas a tropezar dúas veces co mesmo isco. Cheguei ao Auriense e atopeime co que me agardaba. Porter cunha botella."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes.  Ed. Xerais, 2006. Páx. 187.

miércoles, 18 de noviembre de 2020

Un home sen afeitar

 "-Querería falar con Porter. ¿Sabe ondo podo atopalo? -preguntei sen moita convicción.

 -Está emborrachándose no Auriense -espetoume con desprezo-. ¿É vostede Horacio Dopico? -miroume coma se non vira un home sen afeitar en anos.

 -Son."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes.  Ed. Xerais, 2006. Páx. 186.

lunes, 26 de octubre de 2020

Présa

 "-Non agardaba atoparte por aquí, Porter.

 -Nin eu. Bendita casualidade. Esta cidade éche ben pequena, ho. ¿Que fas polo barrio?

 -Iso quixera saber eu. ¿Podo saber que andas cheirando por aquí?

 -Non te me alteres, Horacio. Se traballas moito non é culpa miña. Vémonos no Auriense. Levo présa."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 173.  

miércoles, 23 de septiembre de 2020

Devagar

 "Seguino ata o Posío, montou no coche e dende alí iniciamos un instrutivo traxecto que nos levou pola estrada de Ponferrada. Eu conducía devagar o meu coche de aluguer deixando que o Regueira se arredara, mais sen perdelo de vista. Ía unha noite perfecta para procurar acubillo no Auriense escoitando a Jeff Buckley -Last goodbye, por suposto-. Chegamos preto da Derrasa e o Regueira minorou a velocidade."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 119.

martes, 4 de agosto de 2020

Pola liberdade deste maldito país

"Varias leiteiras da Policía Estatuaria arribaron á praza e preparáronse para cargar contra os manifestantes. Seguía apertando o calor e os ánimos parecían moi alterados, así que decidín que o mellor sería liscar canto antes, tomar un whisky no Auriense e contarlle a algunha rapaza que hai anos malgastei o tempo loitando pola liberdade deste maldito país."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 38.

martes, 21 de julio de 2020

Vicios caros

"Porter sorriu. Estivemos un par de horas arranxando o mundo e, máis tarde, cando o Auriense estaba a piques de pechar, empeñouse en que rematásemos a noite no Barbarela. Resistinme e non accedín. Porter quería convidarme a un whisky e tentear o xénero puteril, pero ata que me encontrase outra vez con Sonia Bouzas non ía poder financiarme os vicios caros aos que ultimamente renunciara."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 24-25.

lunes, 20 de julio de 2020

Unha miñoca furiosa

"Abrín as fiestras e pareceume notar o cheiro á terra mollada que deixan as treboadas de verán, mais só foi un espellismo. Era unha desas noites en que a calor parece unha miñoca furiosa que se che enreda entre as pernas.

A Praza do Correxedor sufría un relativo rebumbio de xente que laretaba a media voz nas terrazas, Porter era o único nativo da cidade que paraba na barra do Auriense de luns a domingo sen soltar o vaso, sempre regalando conversa de alta voltaxe conceptual. Porter era un apóstolo do exceso, un home pegado a un tabique, un tipo de almax tomar. En  definitiva: Porter era o fígado máis traballado de todo o barrio do Couto."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 21-22.

miércoles, 15 de julio de 2020

Oes

"Porter quedou un bo cacho en silencio, como sopesando para si o diámetro do pigmento.

-Oes, deixa entón o das cervexas. Teño que ir pola redacción. Seica apareceu un ionqui degolado na Chavasqueira e xa van tres en dúas semanas. Queren que faga unha reportaxe sobre o tema. ¿Vémonos pola noite no Auriense?

-Espero que non. Ademais, ti sempre rematas no Barbarela."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 15-16.

lunes, 24 de octubre de 2016

Nun charco de ras

"Na comisaría andaban por aire. Á primeira hora da mañá encontraran os veciños de Velle o cadáver dun descoñecido. Nun charco de ras como Ourense dúas mortes son andacio.  Comentábanse os datos das autopsias. Signos de esgano en Elina, o corpo unha pura mazadela, e restos de seme. (...) As emisoras armaban expolio coa onda de crimes. A noticia chegara a un bufete de Galerías Roma, onde a secretaria do titular sufrira un baixón de tensión. (...)

  No túnel das galerías había un monte de negocios ruinosos, inclusive din cunha librería.(...)

  Metín as mans nos petos, avergonzado das miñas unllas, semellantes ás dun mulo sen ferrar, e ponderei os adiantos da perruquería auriense."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.137-138

viernes, 6 de diciembre de 2013

Descripción de Auria

"Pero Auria no era un pueblo religioso. (...)
Pero Auria no era nada de eso; nada cubil, empezando ya por su ser en naturaleza y paisaje. Tendíase en la caída de un alto castro barbado de pinos, a lo largo de un río lento, ancho, patriarcal, que corría por entre viñedos buscando los valles del Ribero con su alegría frutal y su pachorra disnosíaca. Una literata le había llamado, con trabajada frase decimonónica, "bacante tendida entre viñas"; y las alabanzas antiguas, las de los itinerarios clásicos, las de los poetas medievales y de los escritores más hacia nuestros días, se referían a ella con elogios para su condición de abundancia y gozo en la producción y en el uso de las cosas que halagan el sentido. Las leyendas de glotones y recuento de célebres comerotas contaba por mucho en las tradiciones de la ciudad. Y en otro orden de cosas, todos los años recibía la Inclusa buena copia de críos nacidos de tapujos de la lujuria o de secretos amores; y, por su parte, los productos legítimos de los matrimonios eran célebres por su abundancia; todo lo cual prueba que las actividades de los aurienses distaban mucho de ir, tanto en lo normal como en lo clandestino de las costumbres, por las duras vías del ascetismo y del renunciamiento.
No; a pesar de la aparente fisonomía que le prestaba la "sociedad" beatona, Auria no era un pueblo religioso."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, Capítulo III, páx. 21

jueves, 5 de diciembre de 2013

La catedral, el puente de Trajano y los aurienses

"La catedral figuraba como la más hermosa anécdota de su pasado -junto con el puente de Trajano-, como un bello anacronismo enfáticamente ignorado más allá del orgullo que causaba en los aurienses su presencia corpórea, material."
(falando de Auria)

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, Capítulo III, páxs.19