Otra vez en el nicho

 "Pensó que la vejez era eso: desterrar del corazón el placer de chapotear en los charcos de la infancia. Regresó por la calle Cervantes y a través de Arcedianos subió por la calle San Miguel. Entró en el bar Samuel, tomó una copa de licor café y se fue a casa. El reloj de la Catedral dio las siete de la tarde cuando abrió la puerta. "Otra vez en el nicho", caviló."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.20.

Buracos por onde medraban herbas

"Entón ela apurou o paso, torceu á dereita e meteuse pola rúa Arcediagos.

  Aquela noite, coa calor convertida nun bochorno que penetraba nos pulmóns coma unha bóla de lume, ela non puido durrmir. Imaxinaba a Antonio Salgado París metido nun cuarto despintado no cuartel de San Francisco, coas táboas do piso rotas en varios sitios e con buracos por onde medraban herbas, o mesmo cuarto no que ela xogara tantas veces de nena coa filla do capitán Basalo, que lle contaba que naquel lugar tiveran preso ó Chino Xaponés a noite antes de que o fusilasen contra a parede branca que separaba o patio traseiro do cuartel do cimeterio que estaba ó lado."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 265-266.

Orneos

"Fora aquela historia, ben coñecida, por outra parte, en todos os círculos políticos da cidade, o motivo principal do breve discurso que acababa de pronunciar. Decatándose da burla da xente, que ameazaba con arruinar a concentración, pois xa na esquina da Rúa de Arcediagos se empezaban a escoitar orneos, foi Antonio Salgado París quen deu os berros a favor do novo réxime e pediu que todo o mundo se comportase da forma civilizada que requiría unha xornada histórica como a que estaban vivindo."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 101-102.

Tertulia no medio e medio

"Recadou Ilustrísima outro plego de papel de barba, mollou a pluma no tinteiro de prata da escribanía e sin parar apenas, como se a tivera moi pensada, empezou a escribir a nota de rectificación para El Liberal. (...)

  Había tres días que subindo cara San Martiño, de paso para o asilo, ao doblar a esquina da Rúa de Arcedianos, Ilustrísima se atopara cun grupo de persoas facendo tertulia no medio e medio da calzada. (...) Un dos contertulio era o director de El Liberal."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 107.

De palique

"Despóis baixou rápido polas escaleiras do patio interior, atravesou éste cara a corte dos cabalos, abríu a porta de servicio do cocheiro, mirou con tento por ver se había fóra xente conocida e saíu á Rúa de Arcedianos. Na entrada da catedral estaban de palique algunhas sotanas que o medo a ser descoberto e a distancia non lle permitiron identificar. Cruzou a rúa para se protexer mellor da curiosidade dos que alí falaban e baixou en dirección ao río."

Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 37.

Esbacalloada no sillón de xunqueiros

“A señora Fermina (...)

 Estaba decote esbacalloada no sillón de xunqueiros, dos que tecían os portugueses na rúa de Santa Eufemia, xa coas pallas desmaceladas polo veiril de enriba, onde os xuncos van grosos e curvados cun aquel de cousa luxosa.

  Da taberna dos Habaneros ou dos maricós, como tamén se lle chamaba, que estaba a carón, viña o cheiro dos callos, a eso das doce, enchendo a rúa de Arcedianos, estreitiña, coasi un calexón.”

         
Eduardo Blanco-Amor, Os Biosbardos, ed. Galaxia, 1962, 12ª edición, "O noxo", páx. 26