Cacéi unha lavandeira

"Fue la única vez que lo oyeron blasfemar. (La injusta compensación no llegó hasta dos días después, con una pulpada sensacional, en la que Casinó, ya como si nada hubiese pasado, despachó para sus insaciables adentros un caldero íntegro de pulpo en la Feria del Veintiuno).

  (...) Durante una larga temporada frecuentaron una tasca de las afueras, en el Campo de Mende, a orillas del Loña. La patrona había traído de una aldea en la raya de Portugal a una sobrina quinceañera que les llevaba los ojos a todos. La chiquilla era de una gracia y belleza poco comunes.

   (...) Por esta su lavanderil inclinación, solían cantarle una copla popular que le venía como anillo al dedo:

Paséi a Ponte da Loña,

paseina dunha carreira,

tireille un tiro a unha levre,

cacéi unha lavandeira."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.88-90-92

Papeis que gobernar...

"-En canto lle dea o pésame a alguén da familia, saio para o almacén do Vinteún. Quizais queira acompañarme a probar os licores e a augardente de herbas.

 

 

  -O meu sitio está aquí, xa sabe como son estas cousas. Papeis que gobernar, tratos coa funeraria... Pero se quere ver a alguén da familia, pode achegarse ó cemiterio. A muller e a filla están descansando e non convén molestalas neste momento. No cemiterio encontrará ó pai de Aquilino, arranxando co enterrador algo referente ó nicho.

 

  Continuei ata o cemiterio das Caldas, pola parte de arriba da fábrica de gaseosas, e estacionei ó pe do muro, á altura dos cipreses."

 

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.45

Un enxame de rapaces que axiña zunía

" Fixera un traballo excelente. Coma se lle cortase a lingua. Xa podía caerme polas rúas dos viños e tomar o taco das once. En lugar diso, sabe Deus por que, volvín polo fotingo e, coa ficha do detido na faldriqueira, arranquei cara á Ponte. Na cima do Vinteún pensei en virar e volver ó rego, pero amolábame a confianza do badoco nos Citranos e Menganos  que o respaldaban, así que seguín o indicador de Guizamonde e conducín ata as choupanas de Wichita. Nas rúas estreitas, por entre as casas escalazadas, inzaban os rapaces. Un enxame de rapaces que axiña zunía arredor do meu Delfín."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx. 16

Na fochanca

"Cheguei ata Seixalbo e dei a volta ata o Posío, de onde me dirixín á Carballeira e posteriormente ao Vinteún. A cidade, esborrallada na fochanca erosionada polo Miño coma as pezas dun xoguete, fervía nun caldeiro de néboa densa e apiñada, disposta a non abandonar a poza en días."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.133