Mostrando entradas con la etiqueta magosto. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta magosto. Mostrar todas las entradas

domingo, 2 de diciembre de 2018

Las primicias de la reciente vendimia

"Aquel atardecer de comienzos de otoño, desde los picachos de la cañada del Loña, era de una extraordinaria belleza. Habían ido a hacer un "magosto" (el pagano ritual del otoño incorporado por el Cristianismo como una fiesta religiosa más, cobijándola en el santoral al abrigo de la generosa capa de San Martín de Tours, patrono de la diócesis; en torno a las hogueras campesinas, a pleno aire, mientras se van asando las primeras castañas, se catan las primicias de la reciente vendimia, el vino nuevo, al socaire de cuya euforia se viven las iniciales experiencias dionisíacas: quien más, quien menos, todo el mundo se emborracha."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.58-59

lunes, 13 de noviembre de 2017

Entrada nº 1.500: Magostos


MAGOSTOS
Se entregaron al sol en el estío
con sus racimos palpitantes
las viñas de la tierra;
una savia profunda
subió por los castaños hasta el fruto.
Ahora estalla su ventura.
Bajo las leñas, en los prados,
montañas y pinares,
la tierra es llama.

Nuestros ojos gastados
tiemblan ante su pulso.

Toda la tarde hasta la noche
la tierra se ilumina
de un polo al otro polo,
desde sombra hasta luz
y luego a sombra.

Magostos del otoño
con castañas que estallan,
y el vino rojo en las gargantas
y las mejillas encendidas
de las muchachas!
Magostos del otoño,
otoñada de lumbres deshojándose!

Monte. Alegre monte
con Orense a los piés
empezando en un bosque de cruces.
Alegre monte de la muerte!

Ya se marchitan las hogueras humeantes
y el sol a su compás humano
desvanece su brasa.
Ya la noche en el cielo
quema sus árboles de estrellas.

Dispersa el viento
carbones apagados.
Nosotros cantamos en la noche.

Mi Montealegre de los dos!

Ha de volver de nuevo el viento
para otras lumbres y canciones
y nuestras manos,
que enlazamos con ansia,
no podrán encender ya más hogueras.

Cantemos, sí, cantemos
tiznados de ceniza
y de alegría. ¡Abrázame
pues tus brazos me amparan de la muerte!

Antonio Tovar. El tren y las cosas.La Editora Comercial, Orense, 1960. Páxs. 21-22

Celebramos a entrada mil cincocentas coincidindo co tempo dos magostos.

viernes, 11 de noviembre de 2016

O magosto



I
Hai en Ourense un camiño triste e sombrizo, que vai dende o mosteiro de San Francisco hasta a rúa de Pena-vixía.
Non ten nin unha mala chouza, soilo os postigos das pequenas hortas do pobo rompen a monotonía dos altos muros, por riba dos cales asoman os aretes das vides e as ponlas dos froitales, que se enredan nas silvas e as edreiras.
Eiquí e alá, espalla cheiros a madreselva, ou bambéanse os lelíes, ou prestan soma os loureiros.
Entre as nais, non goza de boa sona o tal carreiro, porque máis dunha vez lle viñeron os fillos coa cabeza escachizada, das malditas pedreas, e entre as malas língoas dise que, pola noite, máis dun soldado do veciño coartel, convertido en novo Adán, anda ás esculcas das Evas descarriadas, e que, por causa de tales Evas, a máis dun codeo se lle esqueceu o candil.
En fin, faladurías.
Pero cando había que ver o tal carreiro, era polas sestas, cando os rapaces que latan á escola iban a cazar lagartos ó lazo, ou xogar á billarda e a “xota, xusticia, ladrón”.

viernes, 28 de octubre de 2016

Se non se amoxeta

"Había unha man de pistolas dese calibre circulando pola cidade. O picapleitos tiña unha, o pelado outra, e iso conducía a ningures. A maioría dos bos peixes da hampa fornecíanse en Portugal desa clase de xoguetes. (...)

  -¿Quen era o matachín?

  -Coñezoo de vista.

  -¿De velo na rúa? Non me pareceu tan bo mozo como para gardalo no acordo.

  -Vino no Maracaibo.

  -Como non te expliques... En materia de antros quedeime no Suevia, onde polo menos as alcaiotas son serviciais e danche toallas limpas.

  -¡É un local decente! Un club en Cardenal Quevedo. (...)

  -Como queiras. Non me volvas chamar para sacarche as castañas do lume. As castañas pelan e pode estoupar algunha se non se amoxeta, con balas bota conta. Gracias que o milhomes lle chamou ó Chrysler compañeiro, do contrario ásome no magosto.

  - (...) O mesmo fozón non deixou cousa con cousa no piso da rúa do Cuartel."
Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.144-145

martes, 3 de mayo de 2016

O finado

"-Tócalle cargar co morto. Estao agardando no depósito.

  -¿Que tal se pregunto eu, e vostede contesta aceneando coa cabeza? Dígoo por acabar a tempo de celebrar o magosto de San Martiño, porque do Santiago xa non teño ansia ningunha. Imos ver, o finado é Aquilino Cachafeiro, domiciliado na Chabasqueria, ¿é ou non é?"

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.41

lunes, 25 de mayo de 2015

Día de festas e magostos


Heraclio Pérez Placer, Contos da terriña, Editor Andrés Martínez, A Coruña, 1895,
 páx.99-100 ("O Magosto")