Mostrando entradas con la etiqueta san francisco. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta san francisco. Mostrar todas las entradas

martes, 16 de noviembre de 2021

Melancolía infinita

"Más por prodigar los encuentros con Araújo que por testimoniar su pésame, asistió al entierro; era una tarde de calor seco y mientras remontaban la carretera que conducía al cementerio de San Francisco, rememoró otras muertes que él había maquinado y que habían culminado por cauces imprevistos. Araújo caminaba cogido de los brazos de dos desconocidos; adivinó sus ojos empapados, no de lágrimas sino de una melancolía infinita, como un pájaro que regresa de un largo periplo y encuentra su nido destrozado."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.126.

martes, 5 de octubre de 2021

El postrer paseo

 "Don Eusebio evocó el entierro, la tarde de calor en la que se sintió obligado a hacer bulto, a figurar en el postrer paseo de Tejada, desde la iglesia de Santo Domingo hasta el cementerio de San Francisco, donde una brisa suabe los saludó después de la caminata. "Pobre Nicanor", se lamentó Máximo extrayendo de la cartera el recorte del periódico que mencionaba la desaparición del amigo."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.86-87.

sábado, 31 de julio de 2021

Ese enemigo de mierda

 "dudó si ése sería el día oportuno para el primer paso o convendría dejar para más adelante sus proyectos, tal vez con la secreta esperanza de que el tiempo, de nuevo el tiempo, ese enemgio de mierda que en ocasiones se nos muestra como un leal aliado, se encargara de poner en su sitio a Cisneros, con una lápida escueta encima de su posición horizontal, en el montículo del cementerio de San Francisco, con una panorámica interesante de la ciudad."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.27.

sábado, 17 de octubre de 2020

A insipidez dunha isóbara

 "Miss Piscinas do Mundo non comprendeu algo que eu tampouco entendía nada ben. (...)

Sonia Bouzas sabía a verán, como unha moza que tiven de rapaz en San Francisco. Logo fixémonos algo maiores, discutimos varias veces e dela só me quedou no recordo a insipidez dunha isóbara. Miss Canícula tamén sabía a terra a dentro."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 154-155.

lunes, 3 de agosto de 2020

O Gran Mallador

"Cando abrín os ollos tiña diante miña dous gardas de seguridade mirándome con cara de  entomólogos choscos ordenando a súa colección de moscas. A faciana dun deles, o que me deixara dando as boqueadas, soábame de tempos felices. Eu tamén lle parecín familiar.

-Este tío coñézoo -admitiu.

-Que carallo vas coñecer esta morralla -dixo o outro.

O Gran Mallador axeonllouse e agarroume a cabeza traéndoa para si.

-¡Cona! ¡Horacio Dopico! ¡Este tipo vivía en San Francisco! -estaba realmente entusiasmado polo reencontro-. ¡Horacio! ¿Estás ben?

-Estou ben polo carallo arriba, Xaquín. Axúdame, anda."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 34.

sábado, 1 de agosto de 2020

Exilieime

"Unha certa prudencia esaxeradamente estudada convertíao nun animal perigoso. Quería dar por rematada a conversa entre os dous, e abofé que o fixo.

-Un rapaz de San Francisco, detective... ¡Manda truco! ¿Onde vives agora? Nunca te vexo polo barrio.

-No Couto. Exilieime. E ti... ¿Como acabaches de vixilante?"

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 37.

viernes, 31 de julio de 2020

Chámome Dopico

"-Ricardo, non te pases. Que o rapaz é de San Francisco -Xaquín quixo resultar gracioso.

-Chámome Dopico. Horacio Dopico. Son detective privado e estou buscando a Gonzalo Casasnovas, se vostede mo permite.

-Xa lle dixen que non traballa aquí.

-Escoiteino perfectamente, mais se cadra vostede podería axudarme a atopalo. Hai xente que está interesada en saber onde raio se mete ultimamente."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 36.

domingo, 1 de diciembre de 2019

Entierro con honores



"No es una leyenda urbana. Alguna vez se escribió sobre ello.

Verás, tengo al protagonista de esta historia a mi lado. Es un hijo de la emigración. Ya sabes, la mayoría se crió en las faldas de sus abuelas. Los padres partieron a Centroeuropa a buscarse la vida. Cierto es: crecer sin el abrigo de los padres deja muchas heridas en el alma. Parte de esta generación maduró llena de traumas. Muchos de ellos lo pagaron después entregándose a la bebida, inevitablemente inadaptados.

Crecieron con el Capitán Trueno y el Jabato. Padecieron severos internados de maestros de alas negras. Se tragaron todos los Nodos. Jugaron al fútbol con humildes pelotas de goma en las calles. Cuando podían compraban helados a dos reales en los blancos carritos de La Ibense.

A mi protagonista no le gusta hablar y menos que lo escriba. Lo convenzo al fin con la cita del griego: "Las cosas suceden para que alguien las cuente".

Por fin va y me dice: "Tendríamos diez años, en el barrio estábamos muy unidos, incluso habíamos hecho un pacto de hermanos. A veces buscábamos gresca con chicos de otros barrios y nos peleábamos al lado del Miño. Ahora me doy cuenta de que éramos ingenuamente felices. Escuchamos por primera vez canciones de rock a la vera de los coches eléctricos, allá, al fondo de la Alameda".

Mi amigo hace una pausa, se le humedecen los ojos: "Alguien nos trajo la más terrible noticia. Ahora sé que los favoritos de los dioses mueren jóvenes. Les tienen envidia. El mejor de nosotros murió bajo las ruedas de un maldito camión".

Imagínate, todos quedamos abatidos. Nos reunimos en círculo y decidimos comprar una corona de flores. La más grande. Eran malos tiempos. Entre todos apenas reunimos unas pocas monedas. La floristera nos dijo que con aquello apenas nos podría dar un par de flores.

No nos arredamos, pero no hubo posibilidad de conseguir más dinero. Uno de nosotros decidió: "Todos al cementerio de San Francisco". Lo recuerdo bien, era un lluvioso tres de diciembre de 1979. Anochecía. Saltamos el muro con decisión. Caminamos lentamente entre las tumbas. Dimos con una en la que apenas sobresalía la cruz. Tan cubierta estaba de flores todavía frescas.

Arramplamos con la corona más grande, nos deshicimos de su cinta y salimos clandestinos del cementerio. "Debía ser alguien importante", comentamos.

Con nuestras monedas, la floristera, nos dispuso otra cinta con nuestros nombres y una frase: "Siempre en nuestra memoria, amigo". Todo el mundo quedó sorprendido. Era la mayor corona del entierro. Su madre, lloró emocionada al verla y conmovida nos abrazó uno a uno.”

(Tres días antes llovía torrencialmente cuando llegó el cadáver de Eduardo Blanco Amor a Ourense. Después me enteré que nadie sabía qué hacer con su cadáver. Por fin, sus amigos lo llevaron al ayuntamiento. Tuvo un entierro con honores. Mi amigo sonríe cómplice: “ Estoy seguro: D. Eduardo se sintió feliz de haber compartido su corona de flores”)"

Jaime Noguerol,  publicado no xornal La Región o 5 de marzo de 2017


miércoles, 1 de mayo de 2019

Mayos (1)

"Ehí che ven o mayo
cargadiño de trovisco,
ahí che ven o mayo
por detrás de San Francisco.
Entra, Mayo de crego,
e non revolvas o tempo."

Literatura Popular de Galicia: colección de coplas, villancicos, diálogos, romances, cuentos y refranes gallegos. Orense, 1881. (Deputación Provincial de Ourense, 1987). Recollidos por D. Juan Antonio Saco y Arce. páx. 201

martes, 8 de mayo de 2018

Buracos por onde medraban herbas

"Entón ela apurou o paso, torceu á dereita e meteuse pola rúa Arcediagos.

  Aquela noite, coa calor convertida nun bochorno que penetraba nos pulmóns coma unha bóla de lume, ela non puido durrmir. Imaxinaba a Antonio Salgado París metido nun cuarto despintado no cuartel de San Francisco, coas táboas do piso rotas en varios sitios e con buracos por onde medraban herbas, o mesmo cuarto no que ela xogara tantas veces de nena coa filla do capitán Basalo, que lle contaba que naquel lugar tiveran preso ó Chino Xaponés a noite antes de que o fusilasen contra a parede branca que separaba o patio traseiro do cuartel do cimeterio que estaba ó lado."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 265-266.

sábado, 24 de febrero de 2018

Polo fume que sube do cigarro

"...pois a súa intención non era tomar aquela instalación militar, senón abrir o cerco que lles tendera a Garda Civil cando baixaban á cidade e foron sorprendidos nun monte da parroquia de Velle. (...) Despois de ler o papel unha vez máis, déixao sobre a camilla e acende un pito. Logo ponse de pé e camiña ata a fiestra, mira para a rúa e queda quieto naquela posición, cos ollos perdidos no aire e a fronte enrugada polo fume que sube do cigarro."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 143.

viernes, 23 de febrero de 2018

Hai máis de dez minutos que está sentado no sillón azul

"Hai máis de dez minutos que está sentado no sillón azul, sostendo na man dereita a folla amarela que a súa muller non lle entregou o outro día, cando aínda se atopaba na cama. Leuna xa varias veces, sempre co mesmo xesto ríxido, coas mandíbulas apretadas e o corpo encollido, como se sentise frío. É un papel escrito a máquina, encabezado por un debuxo borroso que representa a cara dun home sorrindo e o canón dun fusil. Nel fálase do asalto ó curatel de San Francisco e de como os individuos que participaron nel se viron envoltos casualmente no suceso."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 143.

jueves, 25 de enero de 2018

A cabeza rabanada

"As acusacións do cura de Soutelo, que asegurou no xuízo que Antonio Salgado París o ameazara de morte en varias ocasións durante os días que durou a folga pola interrupción das obras do ferrocarril e que nun mitín pronunciado no adro da igrexa na mañá dun domingo, mentres dentro se celebraba a misa, dixera que non había parar ata verlle a cabeza rabanada polo pescozo e colgada no badal da campá no alto do campanario, eran completamente falsas. Dicía tamén que despois de comparecer diante do tribunal militar que o xulgou, Antonio Salgado Paris fora torturado, ata o punto de que cando o fusilaron en San Francisco, ía coxo, con muletas, a consecuencia dos golpes recibidos."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 99.

martes, 16 de enero de 2018

A uns centos de metros

"En relación cos rapaces que colleron cando o asalto ó cuartel de San Francisco, sábese tamén que a muller de Camilo Deus Sandiás, un dos presos, acudiu ó Pazo Episcopal onte pola mañá para denunciar diante do señor bispo as atrocidades que están cometendo co seu home nos calabozos do Goberno Civil. (...) Cando a citada muller saía da audiencia do prelado, ó chegar á rúa, foi introducida pola forza nun coche que agardaba a uns centos de metros de Palacio e trasladada a continuación a un lugar descoñecido."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 78-79.

domingo, 19 de noviembre de 2017

Non foi un incendio

"Pero el sabe, como sabe todo o mundo, aínda que non transcorreu moito tempo desde que concluíu o suceso, que non foi un incendio, senón un asalto ó cuartel de San Francisco, situado nas inmediacións da praza, e que os asaltantes non eran atracadores, senón membros dunha banda guerrilleira, a catro dos cales mataron a tiros na casa onde se fixeron fortes, no camiño que vai ó Monte das Caracochas. Ademais de que os mortos non son dous, senón sete, entre eles un cabo artilleiro e dous soldados."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 13.

domingo, 8 de octubre de 2017

Muller sen posibles e tres fillos inocentes

"dándose a circunstancia de que un deles, o Manuel Touza Rodríguez, morto de accidente no segundo forno en vésperas do desencadeamento dos sucesos revolucionarios, era amigo de seu desde que ámbolos dous serviran xuntos no cuartel de San Francisco, na cidade de Ourense, e que por esa razón se lle revolveran os figados ó se enteirar da noticia de que morrera abrasado, deixando muller sen posibles e tres fillos inocentes."

Carlos Casares, Os mortos daquel verán, ed. Galaxia, 1ª edición, Vigo, 1987, páxs. 39.

domingo, 30 de octubre de 2016

Caxougándome o licor no estómago

" -Iso de Boa, ¿que é? ¿un mote?

  -É dunha serra que ten ese nome, contra Santa Mariña de Augas Santas. De aí lle vén, pero chámase Juan Antonio.

  -Un nome chévere. Volvendo ó caso. O que me dou o tope no coche levaba o pelo rapado ó cero, coma os reclutas. ¿Sabes se para polo Cumial ou en San Francisco?

  -Está facendo o servicio no Cuartel de San  Francisco.

  (...) Subín andando ó cuartel, facendo eses. O Delfín incomódase, se o conduzo mareado. O moi cabarito alanca ós cabalos caxougándome o licor no estómago, ronca e bufa e pasa de raspallón por onda o primeiro municipal que encontra.

  (...) A tardiña aterecía ós transeúntes. Amantados nas roupas de inverno, corrían cara ás súas casas, sen humor para rirse dun pavesas. E mira que me esforzaba por caer en gracia. A chispa duroume toda a subida da rúa Bedoya. Destapaba os bebés que as nais abrigaban dentro de sacos e peleles para aloumiñarlles o nariz (...).

  Entrei no cuartel polo camiño do Canal."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.150-151


 

lunes, 16 de mayo de 2016

O mapa no peto

"Non me tiña pinta a Maripi de motorista, anque si de moitas outras cousas. Supuxen que viñera no asento de atrás, apertada a un xinete deses que gustan do escándalo e de que a máquina zoe coma un enxame de abesouros. Interesábame, nese momento, por un plano da cidade que o Aquilino gardaba na carpeta dos recibos. Estaban marcados con cruces numerosos puntos, concentrados case todos nos barrios populares: O Couto, a Carballeira, As Lagunas, San Francisco, ademais da Ponte e o Pino. Metín o mapa no peto e saín ó patín da casa."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.52

miércoles, 20 de abril de 2016

Era preciso espilirse

"-Voou o paxaro. "DESFALCO EN LA CAJA. Su presidente y conocido industrial tostadero, así como dirigente deportivo del Club Deportivo Orense, huyó al Brasil, según ha podido saber nuestra redacción de fuentes bien informadas próximas al Gobierno Civil."

  Pasei a tarde dándolle voltas á miña situación. Era preciso espilirse. O xefe non sabía nada de min. Tal vez me dese por morto ou me fixese en Copacabana, apalpando mulatas co Tostão. Tiña que asomar a orella para ben ou para mal. Cando oín a sirena da Fundición Malingre, chamei á Tina e encargueille un mandado.

  -Vas a San Francisco, ó cuartel da Garda Civil, e preguntas por un tal Noguerol. Dáslle o meu nome."

Bieito Iglesias, "Luanda" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.29-30

viernes, 25 de diciembre de 2015

Cimbreque desaforado

"O día do seu antolóxico regreso aos cuadriláteros, o Caimán de San Francisco tombara en só corenta e cinco segundos ao Depredador de Viñoás. Seica Penide saltara ao ring moi baldado, xa que a noite anterior tivera que cumprir con catro meretrices da Peroxa moi libertinas, amigas de chupar cámara e do cimbreque desaforado nas posturas máis abstrusas. Afectáralle o esforzo. O Caimán, exultante logo de coñecer a sentenza do xuíz que o exculpaba de atracar o Champion do Posío cun estilete, só tivera que cumprir cun gancho de esquerda errado e un dereitazo destrutor."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.167