O Gran Mallador

 "Seguino pola Rúa Concello arriba ata a altura do Parque de San Lázaro e dende alí ascendimos ata Bedoya dirección San Francisco. O Gran Mallador parecía pouco dado a sospeitar que alguén podía seguilo á saída do choio, síntoma de que aínda debía ter a conciencia tranquila. Remontamos Emilia Pardo Bazán ata a entrada en Pena Trevinca, onde as Carmelitas, e dende alí xirou á esquerda para logo aparcar o seu Citroën ZX nas inmediacións da rúa Serra Martiñá. (...)

Xa non era aquel rapaz que corría coma unha centella polo Monte Alegre arriba, cando intercambiamos palastrazos cos cerebros máis destruídos da Saínza."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 46. 

Viaxar en carroza

"Tiña razón o locutor, moi rara vez aparecía nos sobres o enderezo do remitente. Empezaba a pensar en volver ás Carmelitas e continuar o interrogatorio das rapazas, preguntándolle o nome de guerra de Elina. (...) O favorecido recibía o tratamento de Príncipe. O estilo volvíase atrevido: "Si, Príncipe, estou disposta a viaxar en carroza...". Pensei nas carrocerías maltratadas polo Nicanor na recta de Quintela. Non había resposta da Súa Alteza, fose quen fose.(...)

  -Rebollo foi o domingo ó despacho. Está en Galerías Roma. Alí despistaba Elina ás súas amigas para montar no coche de don Pepito. O picapleitos fixouse na rapariga, era mullereiro e, despois de todo, entendíase coa señora Garza."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.165-166

E chiaban

"-Ben... escoitamos na radio que atoparan a rapaza morta no Barbaña. Causoulle unha gran impresión, ¿a quen non?

  (...) Tomei un bocadillo de calquera cousa no café da mesma rúa. Non tiñan de tortilla quente, nin de calamares, pero había que prepararlle a cama ós copazos que virían despois.

  O club Maracaibo era, como explicara a secretaria do Rebollo, un local decente. Todos os locais escuros o son, por máis que a xente terquee no contrario. Apalpar nas tebras implica vergonza e remordemento.

  (...) Chamábase Coral e fora azafata de Pan Am, alá en Venezuela. Intentara o brinco ó estrelato -fixera de gallega nunha serie de televisión e un spot anunciando café-, antes de acabar en Ourense servindo borrachos para poder comer unha arepa. (...)

  Había barullo na rúa. Os clientes saían a curiosear, e a actriz asomouse á porta. Gastaba un pantalón de cor amarela, cinguido ás nádegas. Situeime detrás dos dous colombros, encollido coma un lebracho asustado. Pasaba unha procesión de rapazas. Marchaban encadradas en distintos batallóns, Carmelitas, Franciscanas, Josefinas, con cadanseu uniforme. E chiaban. Denunciaban o pecado e pedían xustiza."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.146-149

O rumor da auga

" -¿Tedes noivo?

  Risiñas, a resposta previsible.

  -É unha pregunta fácil. Pan comido para unhas alumnas das Carmelitas. Xa vistes os Maristas, que triunfaron en Cesta y puntos, e cun cuestionario ben máis difícil.

  -Se temos noivo ou non é cousa nosa. A vostede impórtalle pouco. Pero, en fin, non quero desilusionar a un vello verde. Si, eu teño noivo e precisamente estou nas monxas por darme o lote con el.

  -¿No portal ou na praza do barrio?

  -Na fonte. En Ceboliño temos unha fonte pública.

  (...) Rita presumía de medio internado. Estaba por riba dos dormitorios cuartelarios, das rosmadelas na escuridade, das pelexas acaloradas a golpes de almofada. Ela disfrutaba do rumor da auga e da frescura da fonte de Ceboliño."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.126-127

As freiras do Carmelo

"A seguinte visita foi para as hermanas, na Praza do Correxidor. As Carmelitas tiñan fama entre os colexios de pago femininos. A oferta era ampla, Josefinas, Franciscanas... pero as palmas nas facturas levábana as freiras do Carmelo. Despois de fumar varios pitos na porta da entrada, veume buscar unha monxa nova. (...)

  -Acabo de falar con dúas compañeiras dela. Quedei pampa escoitando as diversións a que se entregan os fins de semana. Pasan horas nos parques con cuadrillas de golfos e permanecen ata deshora nas discotecas tentando o demo.

  -To, to, to. Iso é grave. De aí a montar en bicicleta hai un paso."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.123-124

O mimo

"Os dous rillotes recibiron permiso para retirarse, e fixérono a fume de carozo, felices de evitar o castigo que os agardaba en chegando á circunferencia, ó rombo e ó trapecio. (...)

  -¿A filla de Cachafeiro era tamén deste gando?

  -Maripi era unha nena difícil. O pai queríaa con loucura, pero o mimo levou á rapaza das Carmelitas ás Josefinas, despois ás Franciscanas e... por último rematou nas miñas mans.

  -¿Consentida, eh?

  -Moito. Aquilino naceu pobre e tivo un pai varrendeiro. Odiaba iso, e quixo facer da filla unha princesa, alonxada da necesidade e da inmundicia."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.50

Un impulso mecánico

"Mentres observaba a escena con total indiscreción, como só sabía mirar Noriega á saída das Carmelitas, un impulso mecánico obrigoume a marcar o número de Marina e convidala a cear esa noite á casa, aproveitando que a Iris non se lle pasaría pola cabeza falarme nuns días. Marquei o número, collín aire e agardei con impaciencia de coniñas a chegada do primeiro ton, coma un urbano que sempre se retrasa ou chega cando acendes o pito."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.44-45

Puro "Ciprianillo"

"Por certo dixéronme que un fillo do Covas, que asegún se di, é o mairo herdeiro de A., anda a langrear por aquela filla que tiña a Cachona nas Carmelitas de pago, e que soio agarda a que cumpla os dezaoito pra se casar...

¡Se iso non é puro "Ciprianillo" que baixe Deus a velo!

-(...) Goréntome de ter eiquí a un home e a unha muller xa feitos e direitos cos que falar; un home e unha muller verdadeiramente escecionais, repítovolo, nista melancónica e mal tencionada A."

 

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 272, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

 

Con chambras vermellas

"A miña irmá Evanxelina cando a botaran das Carmelitas de balde, facía pouco máis de un ano, fórase pra a escola da Remedios do Bordas que as adeprendía millor i en menos tempo tamén apuntouse na Juventud Socialista, apontouse de por si sin lle decir nada a ninguén, e meu pai dixo que si.

 E un día as rapazas da Juventud, que eran unha  ducia, foron cos rapaces, elas con chambras vermellas e iles con panos vermellos ao pescozo, ao enterro do Lino o caixista, segredario da Juventud, que morrera dunha gallopante, vinte anos, probe, que todos choraban;

 e saíron no El Eco del Calvario, que era o xornal dos comerciantes (que tamén fora o Orfeón a botarlle o responso, que os compuña nunha nadiña o mestre Trégolas, con ensaio e todo, unha noite;

(...)

Pois El Eco del Calvario foi e puxo un "suelto" que decía: "jóvenes meretrices, sin Dios ni patria, vestidas con el color de Satán", que, como se aclarou entre a xente, meretrices era chamarlles putas en francés."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 122-123, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

Lambetadas finas

"E cosían pañales pra o Hospital, de retrincos de lenzo que lles daban nos comercios. E a Sofía Valeiras, que andaba nas Carmelitas da praza do Correxidor, sabía facer lambetadas finas; e traguían filloas no tempo delas, tamén traguían, si era o tempo, figos, uvas, pexegos, ananos, urracas, e, ás vegadas, tamén xamón e chourizos, non fallaba de nada, naquelas ledas merendolas da longa invernía, até o comezo do bo tempo."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 118, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

Coas milmañas

"Tan boa e leda e servicial, que ía sacando os fillos adiante, a nena máis nova nas Carmelitas de pago, que hai que ver;

que se arranxaba coas milmañas de todas aquelas mulleriñas, que disque era filla duns estradeses que tiveran pousada de moinantes no Ribeiriño, ¡que non adeprendería alí! digo eu, e que adeprendera das gitanas a botar as cartas... que..."

 Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 35, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

Sentencia a garrote vil

"De aquellos días conservo una de estas imágenes. La Audiencia provincial, a cuyas vistas de procesos criminales asistíamos los de Auria como a un espectáculo que por tan habitual ya había dejado de ser excitante, dio un fallo de sentencia de muerte que conmovió a la población. (...) Vivían los protagonistas en unas tierras altas, entre los pinares del camino a la Manchica.(...) Por otra parte, el hecho de haber mandado a su hija única a educarse en las Carmelitas, de Auria, desde los siete años, es decir, desde que quedara viudo, hasta los catorce que tenía cuando de nuevo la llevó a vivir con él, no encajaba en las costumbres comunes a los campesinos. (...)

No obstante, la sentencia a garrote vil conmovió a la ciudad, que se sintió deshonrada porque en su recinto se alzase un patíbulo. No había memoria de que allí hubiese funcionado jamás una horca. Algún reo, incluso, había llegado a estar en capilla, pero jamás llegó a consumarse, en Auria, esta bárbara forma de aniaquilamiento de un ser humano. (...)

La rebotica de Ardemira

"Al Casino no se podía ir, pues se hablaba del asunto en términos que hacían incapaz el diálogo y hubo, además, sopapinas y escaramuzas, en que los antagonistas se arremetían en el jardín.

Ni qué decir tiene que todo este penoso rebullicio culminó en la rebotica de Ardemira, donde aquellos varones sapientes, cancelando las garantías de su ilustración, se pusieron finalmente a pan pedir y se echaron unos a otros del establecimiento.(...)

-Estoy seguro y lo juraría por los Evangelios, y no digo apócrifos por no agregar redundancias, que esta pedrea al convento de las Adoratrices es pura filfa. (...)

-¿Cómo puede alguien, sin ser un insensato, negar que los disparos que ayer se hicieron contra las Carmelitas proceden de armas mandadas de Barcelona y, por lo tanto, de origen anarquista? (...)

-Hace falta cinismo para negar que el alijo de fusiles, destinado a los monárquicos portugueses, salió de aquí, de las propias bodegas del obispo..."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.232