Mostrando entradas con la etiqueta casino. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta casino. Mostrar todas las entradas

viernes, 6 de febrero de 2015

Un ramo de tolicie

"As noticias que chegaran de Cea e dos lugares veciños ao Mosteiro, eran desacougantes. Moitas leiteiras viñan dicindo que un ramo de tolicie pegara naquiles paisaniños, decote tan estoas e resinados.
 Os republicáns do Casino pubricaron un "manifiesto" encabezado polo médico Barada, o procurador Tramancos, o xastre Cuanda, e "siguen las firmas" (...)

 Aquela misma noite a Junta Federal das Sociedades Obreras, acordou por unanimidade, ter un mitin da cras traballadora agremiada, na Praza dos Coiros, frente ao local do Centro."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 246, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

domingo, 21 de septiembre de 2014

Xogando nas noites dos pazos

"Sandro Fioravanti tiña na mente un sistema perfecto de posibilidades. Fechado en si mesmo, o seu xadrez dotábase de elementos limitados e sometidos a unha orde abarcábel. Harmónica, xeada, xeométrica, era a súa unha estructura inmóbil. Ostentaba a beleza pedante das casuísticas morais de Port Royal e o abafante matematicismo da capela estucada de Monroy. Ser sería a metódica de saídas que Feixóo ou que Voltaire xogasen nas noites dos pazos, castelos e tertulias, latexantes de inquedanza e de futuro."

(Situado no ano 1840 na sáa de lectura do Casino de Ouréns)
Xosé Luis Méndez Ferrín, "Xeque-mate" do seu libro Crónica de nós, ed. Xerais, 1980, páx.73 da 1ªedic. en Colección Narrativa, 1992

Feixóo: Fray Benito Jerónimo Feijóo y Montenegro (1676, Casdemiro-Ourense, 1764, Oviedo)

sábado, 20 de septiembre de 2014

Cos ollos perdidos na ringleira do Teatro Crítico

"Da penumbra dun canto, xorde a masa harmoniosa de Carlota, Carlota Fioravanti, envolveita en veos pretos, cun corazón de brillantes sobre o escote de mármore. O cabaleiro, inclinándose sobre a man enmitonada de granate, mermuraba un comprimento e daba o fogo dos seus labres á cálida neve que se lle oferecía en cada dedo garnido de sortellas de ouro branco e raras pedras sen brillo. Os presentes ocuparon sofás, cadeiras, mouchos dispostos arredor da estufa. Acendéronse vegueros, coa venia de Carlota, que quedaba de pé cos ollos perdidos na ringleira do Teatro Crítico, tal vez saudosa dunha Enciclopedia ou dunha Historia Natural do Conde de Buffon."
(Relato situado no 1840 na sáa de lectura do Casino de Ouréns)

Xosé Luis Méndez Ferrín, "Xeque-mate" do seu libro Crónica de nós, ed. Xerais, 1980, páx.73 da 1ªedic. en Colección Narrativa, 1992

Padre Feijóo: autor do Teatro Crítico Universal

sábado, 16 de agosto de 2014

De contrabando

"Os dous meses derradeiros, xa se lle esperta a úlcera, e pásaos entre a capela dos Paúles e o Casino, dándolle ao rosario e ao julepe. E os dous ou tres primeiros meses da crianza, non sae do Casino, manda pedir a comida á Barcelonesa, e só vai pra casa a dormir.
 -¿Logo que lle pasa?
 -Que lle ten xenreira aos nenos (como si non fosen seus, como, si a muller os tivese de contrabando, que...)

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 102, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

sábado, 2 de agosto de 2014

Xulepe de republicáns

"Saíu, sin máis, e foise ao Casino de Caballeros onde tiña un xulepe de republicáns todos os seráns até as nove. Contou o caso sin dar o nome, só o oficio do doente, e non llo poideron sacar por ren."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 76, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

miércoles, 11 de junio de 2014

Dúas mágoas que levaba

"A min dábame raiba aquel fardárese de mozo señorito, que non lle acaía ben ós seus anos (nin ó seu bandullo, que o trouxera moi comprido) e que facía rir á xente, que até disque que no Casino lle levaban a conta das cravatas.

O único que me daba pena dil eran dúas mágoas que levaba, a segredo, no peito: que o seu fillo americán nunca acadara titulárese de doctor, e que, na outra ocasión que alí estivo, quixo entrar no Casino de Caballeros, e botárono moi finamente."

Eduardo Blanco-Amor, Os Biosbardos, ed. Galaxia, 1962, 12ª edición, "O salvamento", páx.70

lunes, 3 de febrero de 2014

Como si Auria fuese Londres

"La visita tuvo lugar en la habitación de la pulquérrima fonda de doña Generosa, en la que paraba "no por gastar", sino porque allí "se comía al uso nostro, y no en esa porquería de los nuevos hoteles". La entrevista tenía un fin concreto: expresarle nuestra solidaridad en razón de que la directiva del Casino, que le tocaba ser conservadora, por la alternancia de los partidos turnantes, le había retirado su condición de transeúnte.
  Hablamos del asunto y le restó importancia.
 - Conozco bien a la canalla patronal. Veinticinco años luché contra ellos, antes de "independizarme", allá donde los gremios son más numerosos que toda la población de esta provincia y su capital- y hacía  un gesto semicircular y brazilargo, abarcando la plazuela de Fuente del Hierro, como si Auria fuese Londres-. ¡Que se queden con sus casinos y que me den a mí carreteras y congostras o algún robledal a la orilla de un río. ¿No es así, poeta?"

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.354

jueves, 16 de enero de 2014

La rebotica de Ardemira

"Al Casino no se podía ir, pues se hablaba del asunto en términos que hacían incapaz el diálogo y hubo, además, sopapinas y escaramuzas, en que los antagonistas se arremetían en el jardín.

Ni qué decir tiene que todo este penoso rebullicio culminó en la rebotica de Ardemira, donde aquellos varones sapientes, cancelando las garantías de su ilustración, se pusieron finalmente a pan pedir y se echaron unos a otros del establecimiento.(...)

-Estoy seguro y lo juraría por los Evangelios, y no digo apócrifos por no agregar redundancias, que esta pedrea al convento de las Adoratrices es pura filfa. (...)

-¿Cómo puede alguien, sin ser un insensato, negar que los disparos que ayer se hicieron contra las Carmelitas proceden de armas mandadas de Barcelona y, por lo tanto, de origen anarquista? (...)

-Hace falta cinismo para negar que el alijo de fusiles, destinado a los monárquicos portugueses, salió de aquí, de las propias bodegas del obispo..."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.232


sábado, 28 de diciembre de 2013

El Casino

"Rugía en los jardinillos un helado noroeste. Los plátanos de la Alameda del Concejo se doblaban como vencidos por una fuerza silenciosa, pues dentro de la sólida estructura de piedra del viejo palacio, en la que estaba instalado el Casino, apenas se oía el vendaval. Durante mucho rato estuve pegado a los vidrios de la galería viendo caer las ráfagas del agua oblicua, transparentadas por repentinos temblores de luz. Más allá del café de La Unión, las casas se perdían en borrosas siluetas, como evaporándose en grises esfumaturas."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.211-212

lunes, 16 de diciembre de 2013

Luisito vestido de primeira comunión

"Después del día de Vísperas, aturdido de campanas, transitadísimo de aldeanos y forasteros, con su vistoso "folión" nocturno en la Alameda del Concejo, el limpio cielo negro del verano triunfal surcado de globos de papel, las repentinas corolas de los cohetes de lucería, abriéndose al final de su alto tallo de chispas, las ruedas de fuego y los "castillos" de bengala y la caprichosa iluminación "a la veneciana...

(...) Entre los primeros que llegaron a verme estuvo Ramona la Campanera, envuelta en su tufo de aguardiente mañanero, que subió un instante, entre dos toques, a felicitarme, y Matilde, la pobre tullida que pedía limosna en la gradería de entrada a la catedral.