Mostrando entradas con la etiqueta santo domingo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta santo domingo. Mostrar todas las entradas

martes, 2 de noviembre de 2021

Destino intratable

"Bajó las escaleras despacio y ojeó desde el portal para comprobar si su huida pasaba inadvertida al vecindario. Dobló hacia la Avenida de Buenos Aires, descendió por Bedoya y enfiló la calle Santo Domingo para ordenar sus ideas, cagarse en aquel destino intratable que siempre se le adelantaba a unos metros de la meta después de llevar él todo el esfuerzo de la carrera y verse desprovisto del primer puesto cuando estaba casi acariciando la cinta de llegada."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.117.

 

martes, 5 de octubre de 2021

El postrer paseo

 "Don Eusebio evocó el entierro, la tarde de calor en la que se sintió obligado a hacer bulto, a figurar en el postrer paseo de Tejada, desde la iglesia de Santo Domingo hasta el cementerio de San Francisco, donde una brisa suabe los saludó después de la caminata. "Pobre Nicanor", se lamentó Máximo extrayendo de la cartera el recorte del periódico que mencionaba la desaparición del amigo."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.86-87.

jueves, 26 de noviembre de 2020

As sombras das balconadas

 "Vestinme con calma e saín á rúa. Merquei tabaco para unha semana e botei un pito sentado nun banco da Praza do Couto. Tiña ganas de dar voltas sen rumbo fixo. Alcancei a Avenida de Portugal e agatuñei polo Camiño do Lobishome ata a Rampa de Sas. A rateira aburríase deitada no colo fervido do Monte Alegre. (...) Descendín ata a Fonte do Bispo e dirixinme ao centro da cidade por Portocarreiro. Soportábase a temperatura se un tiña a precaución de camiñar a modo, aproveitando as sombras das balconadas. No casco vello a pedra convocaba sensacións térmicas moito máis agradables. Algúns compradores satisfeitos e moi morenos saían dos comercios de Santo Domingo coas mans cheas de bolsas. Corría un airiño que ata prestaba, mais era probable que en menos dun mes a cidade estivera outra vez chea de frío."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes.  Ed. Xerais, 2006. Páx. 197.

viernes, 13 de abril de 2018

Día de lume

"Ó pasar ó pé deles, por debaixo dos soportais da outra beira, ela só puido escoitar con claridade a expresión "circunstancias dolorosas", e xa un pouco máis adiante, ó chegar ó cruce da Rúa de Alba, percibiu con nitidez a voz del dicindo a palabra "salvación". Logo aínda seguiu escoitando a mesma voz durante algún tempo, cada vez máis apagada, mesturada por fin coas conversas das persoas que empezaban a saír á rúa a aquelas horas para iniciar o paseo pola rúa de Santo Domingo e gozar do fresco da tardiña, o primeiro alivio dun día de lume naquel verán insoportable."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 230.

domingo, 4 de febrero de 2018

Imitando a un paxaro

"Despois dunhas frases explicativas por ambas partes, volveron falar os tres da próxima viaxe a Francia e mesmo riron cando o propio Antonio Salgado París, decidido a restaurar o clima de boa amizade que atopara ó sentarse cando chegou, dixo que pola mañá vira o xastre Varela imitando a un paxaro debaixo das palmeiras do Posío. Estaba agachado, cun pano branco posto na cabeza e coas mans colocadas en forma de buguina. A ela veulle á memoria o recordo da figura cómica do personaxe, con aquela cara de sapo que tanto medo lle inspiraba cando era nena e tiña que pasar por diante do taller de xastrería para subir á casa de Fernando Temes, na rúa de Santo Domingo."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 106.

martes, 12 de diciembre de 2017

Ameaza escura e grisalla

"O día estaba gris, coa ameaza escura e grisalla dunha chuvia que non chegou a caer, e no camiño de ida, cos cabalos a paso, foron falando de amigos comúns e do pouco que un sabía do outro ata entón. Ambos coincidiran na casa de Pepita Varela, na rúa de Santo Domingo, había tres anos, nun baile no que ela ía acompañada por Antonio Salgado París, compañeiro de clase no Instituto."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 32.

viernes, 17 de noviembre de 2017

Os seus pasos

"Así ata volver á casa. Regresa pola Rúa de Santo Domingo e atravesa o Parque desviándose catro ou cinco metros do camiño lateral por mor de evitar a lama que se forma no paseo do fondo. Despois colle pola parte dereita da Rúa do Hospital e camiña durante cinco minutos pegado ó muro de coios da Fundición. É o momento en que ela empeza a escoitar os seus pasos.

  O primeiros soa aínda un pouco lonxano e débil, pero os seguintes chegan xa moi claros ata a habitación onde ela se atopa observando desde hai máis de media hora, escondida detrás dos cristais da porta branca que dá ó balcón."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx.12.

domingo, 15 de mayo de 2016

O chichote

"Daquela levei a man ó chichote e xurei. Os pecados obrigaron a presinarse ás beatas que viñan da igrexa de Santo Domingo que, sen embargo, non se pararon a botarme unha man anque me vían caendo ás paredes.

  Puiden arrastrarme polo Parque de San Lázaro e chegar a comisaría. O xefe mandou buscar un médico e, por unha vez, freou a lingua respectando a miña dor de cabeza. Despacheino rosmando dúas ou tres explicacións confusas e pedín permiso para regresar ó Ribeiriño e probar as empanadas. Parei pouco na casa, collín unha ración con moitos vultos na masa, onde supuña emparedados os mellores toros de anguía, e dirixinme á Chabasqueira. Na morada do Aquilino notábase a man da funeraria La Gloria, había coroas e, sobre todo, estaba o cadaleito."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.51-52

viernes, 13 de mayo de 2016

O sangue nas veas da cidade

"Desta banda do río non se apreciaban os estragos da festa da víspora, nin había o ambiente dos preparativos para a celebración do segundo día, en realidade unha semana enteira, que afanaban ós veciños dos barrios do Norte. Aquí transcorría unha xornada laborable normal, co trafego dos repartidores de mercadorías, o escrutinio dos escaparates polas amas de casa, e a sombra dos guindastros da consturucción proxectándose nas rúas.

  A Academia Criado estaba en Santo Domingo, chegando xa á Praza do Ferro. Demoreime un pedazo pasmando entre os transeuntes, disfrutando co espectáculo das xentes laboriosas, que aproveitaban o impulso mañanceiro para facer circular o sangue nas veas da cidade."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.49

sábado, 10 de octubre de 2015

Liando coas charqueiras

"Por Santo Domingo adiante, lidando coas charqueiras, crin que os fulanos caeran na conta de que os seguía. A estendida crenza popular erra cando proclama que as primeiras fases das borracheiras só exaltan amizade e o gusto polos cantos rexionais. Tamén contribúen a distinguir ao peor dos inimigos e a desexarlle as penalidades máis inmerecidas."
Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx. 35

domingo, 11 de enero de 2015

Corremos todos, tras eles dous

"Era certo, o noso perseguidor, ao ver aparecer o Capitán, corría rúa arriba, cara a Santo Domingo, coma unha moto de carreiras, a canto lle daban as pernas. Pero o Capitán Aspanitas xa lle gañaba terreo.

 Corremos todos, tras eles dous, coma se fixésemos os cen metros lisos nas olimpíadas. O Capitán estaba a piques de alcanzalo. Non estaba a máis de catro pasos del, cando o home do chándal dobrou á dereita e entrou na rúa de Santo Domingo.

(...) O home do chándal aproveitou a ocasión e perdeuse rúa adiante, a toda velocidade."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.25-26

miércoles, 29 de octubre de 2014

La ciudad era apretada y pequeña

"Al pasar nota, pues se destacan como armaduras entre sayos y su padre las señala y comenta, las moradas
nobles; algunas hoscas y torreadas como la casa bellamente conocida por de "la Misa de Alba", la de la Pena Vixía. El palacio del Obispo, con la iglesia de Santa María y su cementerio, forman un grupo de edificios y tránsitos religiosos con la catedral, un conjunto expresivo, de alta dignidad histórica. Las calles se llaman dos Zapateiros, do Tendal da Figueira, Oscura, de los Fornos, del Pelouriño... Las mejores son las afluentes a la plaza y las que envuelven la catedral. Seguramente, los viajeros se detienen a rezar en la capilla bella y clara del Santísimo Cristo. Y admiran la catedral mejor en la significación mística de sus miembros que en su arquitectura. Las nuevas obras del ábside, como la capilla del deán Armada, les dan idea de un estilo moderno, universal, que acabará sobreponiéndose y anulando tantas vejeces absurdas. Aún pudo alcanzar el joven Feijóo el templo románico, sin duda bellísimo, y en cualquier otro respecto venerable de Santa María, llamada la "Madre" por serlo, como heredero de la primitiva catedral, de las otras iglesias de la ciudad. Vio nuevecito el sencillo templo de los Dominicos, bajo la advocación del Rosario, nueva también Santa Eufemia. La ciudad era apretada y pequeña, muy bien puesta al sol de la tarde. Don Antonio Feijóo comentaría el hecho insólito de la falta de escalera en el templo principal, contaría la batalla de la puerta Norte de la catedral entre los condes de Benavente y Lemos, señalaría en el patín meridional abierto a la alegre plaza de las vendedoras "rianxeiras" como el lugar donde frondeció un tiempo la milagrosa parra de San Martiño, la decana o por lo menos la cepa más antigua, conocida por tradición y referencia del valle orensano. No faltarían casas amigas muy honradas en conceder hospitalidad a Don Antonio Feijóo a la hora de tenderse los manteles. De seguir el viaje no podía demorarse. Al reanudarlo pasan cerca de las Burgas."

Ramón Otero Pedrayo, El Padre Feijóo: Su vida, doctrina e influencias, Instituto de Estudios Orensanos "Padre Feijóo", Orense, 1972, pág.47-48

Imagen: "Retrato del Padre Feijóo" atribuido a Mariano Salvador Maella. 1770, Óleo sobre lenzo. Museo de Bellas Artes de Asturias. Do catálogo da exposición: "Cidadán libre da República Literaria", outubro de 2014, Ourense.

miércoles, 16 de julio de 2014

Apoleirados no ocio

“Todo isto fora moito antes de se aveciñar a señora Andrea entre nós, pro xa andaba, dende facía tempo na nova tradición do pobo, moi corrido de boca a orella, entre as regateiras e comadres, nos plepas sin oficio nin beneficio de cafés e tabernas, nos beizos do señorío de balcón e caldo á merenda, nos xastres amullerados, nos maricallas de salón e nas solteironas de linaxe, nos babións faladores dos casinos e nos "caballeros" e donas parasitarios do traballo alleo, das fincas a render "en la aldea", apoleirados no ocio das grandes moradías con pedra de armas da rúa Sandomingo ou da Pena Vixía, todos iles nivelados polo raseiro da murmuración, vezo principal da vila.”
                    
 Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 57, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

lunes, 23 de junio de 2014

Perder a procesión

"Metéronse en Santa María la Madre, na Trinidade, en Santa Eufemia e ficaron moito tempo, decorrendo todo moi de vagar. A dona asinaláballe á mociña, chamándolle a atención de non se sabía que: as paredes, os teitos, algús santos (non todos), as lousas do chao...

  Co esboirar das bombas (estabamos na eirexa de Santo Domingo) deime conta de que ía a perder a procesión, que me rifarían si non chegaba a tempo pra vela pasar; pasaba propiamente por embaixo das nosas fiestras, i a miña irmá María del Carmen i a miña prima Obdulia, ían vestidas de angelitos. Pero non fun."

Eduardo Blanco-Amor, Os Biosbardos, ed. Galaxia, 1962, 12ª edición, "O estreno", páx.83

viernes, 20 de diciembre de 2013

Un apoplético magistrado

"Nos encaminamos a la abominable casa de los Cardoso, en la calle de Santo Domingo, cuyo jefe era un apoplético magistrado de la Audiencia, hijo  de un abad de aldea y de una criada, casado con una ricachona adusta y solemne, y famoso por sus tragaderas y por su estupidez judicial."

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.142

viernes, 13 de diciembre de 2013

El abad de los Dominicos

"Se enfrascaron luego en los pormenores de mi traje y discutieron, con enfadosa prolijidad, si tomaría la comunión de manos de Su Ilustrísima, en la misa grande de la catedral, o del abad de los Dominicos en la iglesia nueva: un horrendo armatoste de piedra y mármoles recientes, costeado por los maragatos y que era la iglesia preferida por la buena sociedad de Auria"

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.86