Todos os días, todas as noites

 "Manoliño vivíu no Castro cinco anos.  Do Castro marchóu pra Ourense; de Ourense pra Madrid; de Madrid pra Coruña; da Coruña pra Portugal, e de Portugal pra Cuba. (...)

 Polas Américas anduvo Manoliño vintedous anos; e pra non ser máis nin menos que outros, nas Américas sintíuse galego por vez primeira. E matinóu en Galicia e nas súas cousas, e recordóu a súa aldeia e a súa infancia. Matinaba todos os días, recordaba todas as noites..."

Silvio Santiago. Villardevós, Ed. Galaxia. Biblioteca Básica da Cultura Galega,  nº 40; 1982. Páx. 180.

Recorda

 "Manoliño vivíu no Castro en casa de Casado Nieto. Manoliño recorda á mai de Casado Nieto, sendo viuda. Manoliño recorda a Casado Nieto, sendo rapaz. Manoliño recorda á irmá de Casado Nieto, sendo unha nena. 

 A mai de Casado Nieto, xa dixemos que se chamaba Aurita (doña Aurita). Era alta, maxestosa e intelixente. (...) No Castro era respeitadísima."

Silvio Santiago. Villardevós, Ed. Galaxia. Biblioteca Básica da Cultura Galega,  nº 40; 1982. Páx. 179.

4 ou 5 días, cada 4 ou 5 anos

 "Meses despóis, cecáis un ano, a mai de Manoliño recibíu unha carta de Castro Caldelas. Era da mai de de Casado Nieto. Na carta dicíalle que lle mandase a Manoliño pra o seu comercio. A mai de Manoliño atopóu ben a proposta, ¡e adiós Vilardebós pra Manoliño! Marchóuse pra o Castro, e, dende entón, só volvéu á súa aldeia catro ou cinco días, cada catro ou cinco anos."

Silvio Santiago. Villardevós, Ed. Galaxia. Biblioteca Básica da Cultura Galega,  nº 40; 1982. Páx. 178.

Un xurafás

" Subiulle un lixeiro roibén ás meixelas.

  -Pregúnteme algo do catecismo.

 Pareceu gratamente sorprendido pola súbita conversión dun xurafás.

  -¿O quinto mandamento?

  -Hai anos que o seu antecesor me fixo esa pregunta na confirmación. Como era tan fácil, pediume un exemplo. Puxen por caso ó pecador que sabe dunha ponte falsa, a piques de caer, e, sen embargo, pasa arriscando alegremente a súa vida. Agora mesmo, estou pensando que ponte coller para chegar á miña casa do Ribeiriño. Traio un peso na conciencia. Un desliz cunha veciña do Castro. ¿Vostede cre que aguantará a Ponte Romana con esa carga?"

Bieito Iglesias, "A cruz de prata" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.113

Amorío casual

"Funme sen lle dicir quen era. De todos modos habíase saber. O recado axiña andaría pola aldea. Un policía sempre se fai notar, levanta ó pasar murmurios e faladurías. Ademais, o Castro da Pavana non tivera un visitante tan ilustre dende a última incursión do Sacaúntos. Tampouco quixen arruinar a sensación de amorío casual, entre dous descoñecidos. Soñei moitas veces con meadas así. Por exemplo nos trens, onde viaxan mulleres que parecen dispostas a calquera aventura. Despois resulta que, na liteira, nin sequera sacan os zapatos para que non te embales mirándolles os xoanetes.

  (...) Total, catro cadelas dos petos das esmolas e unha cruz de grande valor histórico, a única preciosidade que gardaba a parroquial do Castro."

Bieito Iglesias, "A cruz de prata" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.95