Imposiblemente

 "Se acercó hasta el bar Samuel y siguió bebiendo vino (...). Desanduvo a continuación la calle de los Hornos para buscar la muerte que había dejado en una bolsa de plástico y caminó con lentitud por el Paseo hacia el hogar de Máximo, que a esas horas estaría en bata dando vueltas de ciego por las habitaciones, huyendo de su mujer imposiblemente porque no acertaba a adivinar que de quien en realidad escapaba era de sí mismo."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.151.

Un otoño dulce

 "Por la calle del Paseo llegó hasta la Plaza Mayor. Nubes que perfilaban un otoño dulce ocultaban la luna llena; al penetrar en el piso, descubrió que el desorden volvía a adueñarse de la ropa usada y de los platos sin fregar, pero no se preocupó: no existía ningún López que le reprochase la dejadez de su indumentaria ni de su olor."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.134.

Propuestas

 "Caminaron por el Paseo sin prisa, demorándose de vez en cuando para apuntalar partes de la conversación que juzgaban de mayor interés y que había que enfatizar con gestos, cogiendo del brazo al interlocutor para fijarlo y que las propuestas lo encarcelaran allí mismo..."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.123.

La certeza de los relojes

 "Sólo la certeza de los relojes daba a aquella hora oscura la exacta realidad de la mañana:  era un día gris, un día de noviembre desterrado a la primavera de abril.  Mientras caminaba desnortado por la calle Progreso para hacer un poco de ejercicio, deseó que Rosa no leyera su diario (...). Ascendió por Cardenal Quiroga y a través del Paseo encaminó sus pasos hacia el Liceo, para tomar el café de cada mañana, leer los periódicos, recuperar con los hábitos firmemente establecidos en el corazón el pulso equívoco de su existencia."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.26.

Unha nota manuscrita

 "As cinco e media da tarde. O sol caía de plano no pavimento de Xoán XXIII. Só os atrevidos camiñaban sen procurar o alivio das escasas sombras. Na Rúa do Paseo o enlousado de pedra axudoume a compoñer o engando de que o chan non ardía baixo os meus pés. Abrín o sobre e contei ata mil ouros. Entre o fachuco de billetes sobresaía unha nota manuscrita.

Se quere cear comigo, agárdoo ás dez da noite no restaurante Picasso. Beba con moderación. Sexa prudente.

Sonia Bouzas"                               

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 66. 

A maniquí do escaparate

"Sorprendida polo que acababa de oír, ela ergueuse, dixo que marchaba e botouse a andar cara os xardíns do Padre Feixoo. Ó torcer pola rúa do Paseo, antes de chegar ós locais do Clube de Tenis, pasaron por diante da tenda El Esprit de París. El agarrouna polo brazo para que detivese a marcha e púxose a mirar con descaro a maniquí do escaparate. Representaba a unha moza alta e delgada, de pelo castaño e pestanas longas, coa boca grande e os labios pálidos, dunha cor de rosa non máis intensa que a da pel da cara."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 54.

Baixo a xeada

"salta o camareiro, sintes un golpe de cristal contra a cabeza e sangue, moito sangue que che baixa polos ollos e pola cara, encende de roxo a blancura da camisa e reclama pronto, rápido un coche que sae correndo cara a Residencia Sanitaria, iba xirando, dando voltas, retumbando como un eco na cabeza, como un recordo alí estaba, saltando, recorrendo días e noites polo bar da Tata, (...) pensas acaso que vou vir visitarte dende Roma pra encontrarte roncando a perna solta, burra, anda, recolle os teus enseres e vaiamos verte danzar encoira ó alto do Cumial baixo a xeada, á piscina, ó parque, á rúa do paseo subindo á mau dereita, baixando logo, entrando no portal de Luís Casal."

Carlos Casares, Xoguetes pra un tempo prohibido, ed. Galaxia, 4ª edición, Vigo, 1976; páx. 145-146.

A pel a flor de lume

"Pasa un coche pola Ponte Nova e pérdese entre os arbres da curva da morte, continúa o ruido pola rua do Paseo, seguro, casi seguro que por alí mismo vai. Despóis, seguro, baixará pola Diagonal, collerá polo Progreso e torcerá logo de cara ó barrio das nenas, de cara ó barrio aquil no que un día entraron por primeira vez ca pel a flor de lume, lembranzas que hoxe aiquí se xuntan como si un vento forte abrira de repente as portas do tempo que pasóu."

 

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx.84

O ritmo do tacón

"Atravesan de novo a rúa do Paseo, calados, convertido o seu silencio nunha incomodidá inesperada, porque hai un pouco aínda o ritmo do tacón de Pila golpeando o pavimento de Galerías Centrales indicaba, sin duda, claras promesas de ledicia. Pero agora presentóuse iste silencio i ela sabe que é peligroso cando o Cachorro se cabrea, porque se alonxa i abre entre os dous unha distancia difícil de cruzar, por eso ela vai decir simplemente que ten moita sede."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx.80

Por ahí non

"Leva solta a longa melea loira caíndolle polos hombros.

 -Estás mui guapa.

Ela sorrí. Dílle: "Non señas parvo" e saen ó Paseo en dirección á Plaza Maior. Andan algunhos metros e de pronto o Cachorro dí dá a volta, por ahí non, cabréame pasar por esta rúa chea de terrazas, con toda esa xente mirando, como si fóramos monos, vamos, fíxate naquela tipa gorda que está sentada no Miño, aquela da chaqueta azul que nos está mirando, qué burra, cómo ensina as pernas."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx. 79

17 de maio de 2017, Día das Letras Galegas adicado este ano a Carlos Casares

O ritmo da ledicia

"Saca o peine que leva no bolsillo traseiro dos vaqueros e pásao pola cabeza, de adiante pra atrás, duas ou tres veces. Despóis respira fondo, conscente do que fai, e diríxese á rúa pra subir por Curros Enríquez hasta o Parque de San Lázaro. Un grupo de xente espera na parada do autobús. Pero non lle merece a pena tomar ún, porque seguindo polo Paseo quedarán pouco máis de douscentos metros pra chegar a Galerías Centrales, onde ela estará agardando na porta, ás oito na porta de Galerías Centrales. Vea dende lonxe. Está mirando un escaparate, de espaldas á rúa, vestida ca bata blanca de luares, marcando o ritmo da ledicia co tacón do zapato dereito contra o chau."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páxs. 78-79

Ca bicicleta na mau

"Colle a bicicleta, pasa por didiante do Goberno Civil, torce á dereita, por enfrente do Instituto Nacional de Previsión, logo vira á esquerda, baixa pola Diagonal e métese na rúa do Xeneral Franco, antes chamada do Progreso. Entra no taller e dí "De parte do xefe si poden mandar pronto a un operario, que se derramóu o motor e non temos auga pra facer a masa". Respóndenlle "Agora mandamos ó mecánico" e il sai de novo, atópase co calor da rúa, sube por Capitán Eloy e torce pra coller polo Paseo, pero pensa que ó millor é dirección prohibida. Entón báixase didiante do Banco de España e ca bicicleta na mau sigue o seu camiño hasta chegar á obra."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx. 70

Sol adiante

"... queda mirando ó chau, mentras escoita

unha voz afiada que lle dí

veña, home, a ver, cómo foi o das redes,

correndo, colleu pola rúa do Paseo, descendeu pola costa do Capitán Eloy, torceu á mau esquerda, esperóu que o garda lle dira o pase no cruce de peatós, atravesóu a rúa, seguíu pola acera deretia da rúa do Progreso sol adiante, co sudor recordándolle a presencia do vrau sobre a frente, paróuse a contemplar os coches eléctricos na Alameda e pensóu que tiña que agardar, era mui cedo."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx. 46-47

Nos cabaliños

 "Estaba eu xogando á pelota didiante da casa, cando me chamóu a abóa. Díxome: "Neno, lévalle a merenda ó abó". O abó era porteiro nunha casa da rúa do Paseo. Leveille a merenda e despóis marchéi prá Alameda. Fun ver si me deixaban empuxar nos cabaliños, que non tiñan motor i había que empuxalos por dentro. A cambio, o dono deixábanos subir cando collían velocidá."

Carlos Casares, Cambio en tres, ed. Galaxia, colección "Illa Nova", Vigo, 1969, 1ª edición, páx.21

Outra andrómena

"Aínda parei unhas señoras, no cruce da rúa do Concello, para preguntarlles onde estaba. É outra andrómena que uso moito cando estou decaído. Paro transeúntes no Progreso, no Paseo ou na Diagonal e interésome polo nome da rúa. A xente -procuro preguntarlle a señoras que van de compras ou a empregados da banca- alégrase de poder lucir os seus coñecementos. General Franco, José Antonio, Juan XXIII, responden os sabichosos, sen darse idea da gracia que me causan. (...)

  Os compañeiros, a medida que foron chegando, engancháronse na discusión de sempre sobre os males rojillos. Que se Ordax sufría tortícolo e non metía un cabezazo entre os tres paus, que se Fuertes era un chanquiñas e Montenegro unha bailarina... Falouse incluso de deixar os sensabores do balompé e organizar un campionato de chave."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.120

Zonas quentes

"De camiño á casa, evitei atravesar as zonas quentes. Na Praza de San Marcial os rapaces da Vangarda Popular enfrontábanse con cantullos e cócteles molotov á Garda Militar. A Praza Maior estaba tomada pola Policía Estatutaria e nas portas das sucursais bancarias da Rúa do Paseo foran colocados taboleiros de madeira para evitar estragos."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.87

Desabotoei a gabardina

"-Vale -contestou-. Agárdote no Condal. Está dous portais máis alá do meu. (...)

  De camiño ao Condal merquei a prensa máis sensacionalista que atopei e, mentres percorría a actualidade informativa, deixeime contaxiar -aínda máis do habitual- por unha sensación de inmobilidade vella e desacougante, tantas veces repetida que se achegaba polo carril central ao peor dos paroxismos. A Rúa do Paseo vociferaba o meu nome. "Atopan o cadáver dun terrorista do GIA falecido en estrañas circunstancias." Desabotoei a gabardina."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.81-82

Un arco de estilo neomudéxar

 "Dentro dos actos festivos con motivo da inauguración da estatua do Padre Feijóo levantouse na denominada travesía  da rúa de Alba un arco de estilo neomudéxar, deseñado polo profesor do Instituto Antonio Torres Tirado (1850-1907).

(...) En Ourense a aplicación deste estilo arquitectónico non tivo éxito. Tiña na súa contra o fácil acceso ás canteiras de granito de boa calidade como materia prima que o gremio de canteiros traballaba de forma insuperable.

Agora ben, a plasticidade da estrutura de ladrillo permitía desenvolver un amplo programa decorativo de forma moi sinxela e económica en obras, que como no caso presente, non estaban destinadas a perdurar.

Unha nova praza

"A colocación da estatua significará a renovación urbana dunha das máis antigas entradas da cidade. Logo dos actos de colocación da primeira pedra do futuro monumento dedicado ao Padre Feijóo o Concello acordou a remodelación da denominada Praza de Isabel a Católica. Ademáis da razón primixenia existían outras de carácter simbólico que fundamentaban a actuación. Era un espazo situado entre o pazo do gobernador e Deputación Provincial, ó carón doutro edificio representativo da cidade como é o Seminario e Instituto no nacemento dunha nova rúa, a futura (ou actual) rúa do Paseo, na que o Concello está pondo os seus esforzos.

A corporación encoméndalle a formación dunha nova praza ao mestre de obras Emilio Meruéndano, quen en 7 de decembro dese ano presenta a memoria dos traballos cos seus obxectivos. Trátase de regularizar a praza, pechar cun muro a horta do Seminario e respectar as servidumes dos edificios que existían entón. O proxecto contemplaba a construcción dun xardín elíptico, circunvalado por un paseo -camiño de sete metros de ancho. Para conseguir un bo resultado debía buscarse un plano horizontal por medio do rebaixe do terreo na zona da rúa do Instituto e o terraplenado na zona de maior desnivel que era a de contacto coa denominada rúa de Esperanza.

La vida se murió de insolación

(Calle de Calvo Sotelo -hoy Paseo-

a las cinco de la tarde, de un día de julio)

La vida se murió de insolación

y la calle, de luto, llora su sudor inacabable.

Tres hombres se salvaron, disfrazados de gaviotas

en un mar de hielo descuajado.

Y un rescoldo de playa

surge de la acera, justificadamente.

Alfonso Alcaraz, Antología poética, 2 tomos, Caixa Ourense, 1997

(Extraído do libro: Ourense, craro río, verde val; escolma de Marcos Valcárcel

Concello de Ourense, marzo 2001, páx. 114)