Un ser horrible

"Respondinlle que si cos ollos e preguntoume se eu pensaba que el o fixera con Alexandra, aquel verán  que andaba tan triste, e que marchara con aquela rapaza á Fontemoura, onde os descubrira un amigo do criado Anselmo. Respondinlle que si. (...) "Víame como un monstro a min mesmo", dixo, e logo explicoume que aquel ano, pola primavera, unha mañá, na casa de Bóveda, ao erguerese e entrar no cuarto de baño, descubrírase no  espello como un ser horrible..."

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011, páx. 223.

Cando el era neno

"Seguimos alí, de pé, mirando ao río, durante varios minutos. (...)

   "Aquela  noite deume a impresión por primeira vez na miña vida de que a túa nai, ao falar de Arturo, non falaba coa transparencia de sempre", díxome Carlos no coche, a noite da súa morte, cando estabamos parados preto da Fontemoura, naquel sitio onde Anselmo dicía que un día de chuvia, despois dun trono terrible, caera do ceo un home espido, cando el era neno."

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011, páx. 188-189.

Como un trofeo

"Estaba desexando que acabase o xantar para volver ao Carpazal e esperaba tamén que Carlos me volvese falar como sempre e que puidésemos comentar o que pasara con Alexandra, aínda que sospeitaba tamén que non mo quería contar."   páx. 136

"E logo engadín: "A primeira vez que souben que estiveras con Alexandra na Fontemoura pensei que ti te converteras tamén nun traidor, como tía Mercedes e papá e a túa nai"."  páx. 139

"Entón pregunteille a Carlos se se acordaba do día aquel que el matara a paus unha cobra enorme no pedregal do regato que atravesaba o Niño da Cobra, e que decidira levarlla ao cura, como un trofeo." páx. 140

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011.

Pola Fontemoura

""¿Queres posar para min durante unha hora, mentres falamos?" Carlos moveu a cabeza para os lados e mirou á miña nai, que dixo: "Carlos hoxe vai dar un paseo comigo pola beira do río". Tía Mercedes, que seguía cantaruxando polo baixo, comentou coa voz irónica que puña cando quería ser moi ruín: "Eu creo que a Carlos o que lle apetece é ir pasear pola Fontemoura".

  (...) Mamá quixo cambiar de conversa e díxolle a papá sinalando co dedo cara ao río: "Mira, alá tes un motivo do natural para hoxe, Pintor da Verde Pintura"."

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011. Páx. 133.

Detrás dos amieiros

"Pensei que fora ver a Basilisa, a filla do sancristán, unha nena loura, de ollos grandes, que andaba sempre cunha cabra que traía pacendo na carballeira de Turei. (...) Entón pregunteille: ¿E logo non me dixeches unha vez que era unha rapaza moi boa e que un día vos bañarades os dous xuntos na poza do río, detrás dos amieiros da casa do cura? Contestoume que fora certo, que se bañaran alí, e que despois andaran correndo e rindo pola fraga da Fontemoura, para secar, pero iso non quería dicir que lle gustase."

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011. Páx. 57.

O home chovido do ceo

""Desde logo, tía Mercedes parecía o Anxo Exterminador", díxome Carlos no coche, a véspera da súa morte, cando dobramos a curva da Fontemoura, aquel bosque onde o criado Anselmo dicía que cando el era neno, un día de chuvia e tronos, caera do ceo un home espido, de carnes brancas como a manteiga dun porco. "¿Recordas a historia do home chovido do ceo?", preguntoume Carlos."

Carlos Casares, O sol do verán. Ed. Galaxia, Biblioteca Carlos Casares, nº3. 1ª edición, 2002; 4ª edición nesta colección, Vigo, 2011. Páx. 61.