E guindaron...

"que sairon dos érbedos máis de cincuenta homes da fidalguía de A. e dos arredores, e guindaron co señor bispo no río (que viña de confirmar pola bisbarra de Paga e de Castrelo), metidos na súa carroza de catro mulas, e guindaron aos familiares do bispo, e guindaron aos espoliques, e guindaron á xente de armas, máis de vinte, do seu cortexo, e guindáronos coas bestas, que endexamais se soupo diles, nin das bestas, nin alí nin augas abaixo, nin ás tonas pechas do río, que era polo fin do vrau, aboiou ren, nin chegaron ao fondo cantos adibales se lle botaron con rizóns pra os averiguar..."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx.80, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA).

Por si me viña a tentación

"Na víspora chegaran nosos parentes de Castrelo, os primos Resende, coa súa filla. Decote viñan a pasar o Corpus con nós e traguíannos viño tostado, licor café e boas lambetadas que facía a prima Dosinda. Ó me espertar, xa comenzara o rebumbio que se forma nas casas cando hai forasteiros.

  

  Eu estaba quedo e non me quería erguer por si me viña a tentación."

Eduardo Blanco-Amor, Os Biosbardos, ed. Galaxia, 1962, 12ª edición, "Primeira Comunión", páx.52

El Pazo de Amoeiro

"Tres meses duró mi secuestro en el Pazo de Amoeiro, casón de la familia de los Castrelo, antigua residencia señorial y, en aquel entonces, centro de ricas tareas de labranza y ganadería y de mimosas vegas de vino en Santa Cruz de Arrabaldo y en el Ribero de Avia. 

(...) El pazo era una inmensa  residencia sillar con patio almenado, balconadas y chimeneas monumentales, que alzaba su orgullosa silueta de castillo al borde del planalto de Amoeiro, abarcando el curso del río Miño, entre el hondo valle central de Auria y las tierras más abiertas del Ribero, con sus verdes múltiples y jugosos.

(...) para echar la partida de tresillo con el párroco de Trasalba, que venía cada noche a caballo, impulsado por el terco vicio.

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.148/149