As reliquias de Wintila

"Continuando polo camiño, xa en Punxín atopáronse en metade dunha liorta na que os poboadores da veciña aldea de Freás discutían acaloradamente  cos de Punxín cal das dúas aldeas abeiraría as reliquias do recentemente falecido Wintila. Este vivira en santidade entre os montes de santa Marta de Punxín e santa María de Freás, atopándose de cando en vez con Leocris, co que elevaba as súas pregarias ao ceo. (...)

  Por suposto que pouco tivo que ver o azar xa que aos bois lles pareceu máis doado o camiño descendente cara a Punxín que subir turrando do carro a Freás."

Miguel Mosquera Paans. Viaxe a Lánsbrica. Colección Alcaian. Ed. Urco, Compostela, 2012, páx.76-77

Matar unha serpe

"Tras pórse novamente en marcha co mellor ánimo que até agora e tras cubrir apenas un quilómetro máis alcanzaron o limite de Punxín, no lugar de Santa María da aldea do Viñao. Vivía alí entregado á oración o ermitán Leocris.

  O santón ocupaba unha chaira encostada a unha pequena ermida que el bautizara como de San Pedro, na que entre ladaíñas cicelaba un sartego. (...)

  Como ía matar unha serpe? O coloso suxeriu a un dos veciños que se achegase á próxima vila de Listanco en busca da meiga por se con algún meigallo era quen de inutilizar á cóbrega, coa esperanza de que así polo menos o animal non resultase danado.

Miguel Mosquera Paans. Viaxe a Lánsbrica. Colección Alcaian. Ed. Urco, Compostela, 2012, páx.74-75

Calisquera charanga dos arredores

"Os que máis lle gostaban á xente eran o feixiño de espigas arrodeado da fouce e da eixada, e o ramallo de pampos e follas de vide da "Asociación de Labradores de la Arnoya";  e tamén a escuadra, a plomada e a llana, garnidas en prata, do gremio de albañiles (...)

 Cando estaban os liberais no goberno desfilaban tamén o grorioso Orfeón de A. co seu estandarte coberto de fitas, bandas e coroas de loureiros de ricos metais, gañados nos concursos da rexión e da Nación;

 mais estando os conservadores non se atrevían por medo de que lle chimpasen as subvecións da Diputación e do Aiutamento, que xa se tiña dado o caso na remuda dos partidos no poder.

 Moi cedo aledábanse as rúas coa afinada banda "La, Lira", de Ribadavia, botando pasacalles, marsellesas, "internacionales"; (...)

 Algunhas veces a banda de Alongos, que era a millor no estrondo dos "pasacalles", non se estrevía a vir nin cando estaban no poder os liberais (...) e habíase que conformar con calisquera charanga dos arredores, coasi sempre a de Punxín, que eran sete facendo nove, que o bombo e os platillos tocábaos un só."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 295-296, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)