De cor branca

"Aínda que non conseguiu o permiso, sábese que hai unhas semanas estivo na Forxa, falando coa muller de Celestino Cabezas e cun sobriño.  Desde entón corren rumores de que este último desapareceu, sen que se coñeza que sucedeu con el, opinando algúns que debeu ir ó monte en busca do tío para transmitirlle algún recado e asegurando outros que o rapaz saíu da casa co citado capitán e tres persoas máis, subiu canda eles nunha camioneta de cor branca e marcharon todos xuntos cara ós montes de Randín. (...) Respecto da muller de Celestino Cabezas, está claro que segue na Forxa, dedicada a coidar da terra e das casas, un extremo que resulta fácil de comprobar e que os mesmos veciños lle confirmaron ó gobernador civil en persoa."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 78.

Os fuxidos

"Dalgún deles como Raúl ou Celestino Cabezas, sabíase que as mulleres ou os pais seguían vivindo nas respectivas aldeas, uns en Barra de Miño e outros na Forxa, polo cal resultaba moi doado collelos e obrigalos a convencer a aqueles para que se entregasen e deixasen de facer barbaridades, causando as desgracias que todo o mundo coñecía, e que no caso de que se negasen a colaborar coa orde ou que os fuxidos non lles fixesen caso, había forma de facelos entrar en razón."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 77.