Dedicatorias

Hai unha dedicatoria que só agora ouso dicir e ata debería sobrar por evidente. Pero haberame de sentar ben escribilo aquí:

Xa ningún libro é posible en Serenou sen que nel, en presencias dispares pero necesarias, asome a figura rotunda de Otero Pedrayo, dándonos luz e disciplina.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 153.

Anotacións finais a "Contra Serenou"

"Esa intolerable ringleira de nomes e nomes ( que máis parece unha guía telefónica que nada) que teño introducido no poema SERENO, ARRUINADO POLA ASMA, INVOCA ANTANO ÁS PORTAS DA CIDADE, e que eu tamén eludirei en posteriores lecturas, representa tan só certa perversa trastada coa que me propuxen rir, ó me pertence-la chulería de soñar cunha Santa Compaña de bispos e tahures, monseñores e putas, macarras e señores de levita, todos xuntos no prostibulario que a certas horas da madrugada -como tal aquí- é o Serenou que eu reconozo e que me ten.

Se cadra fora millor poñelos a todos nun plano xeneral contrapicado. Pero o cinematógrafo é máis caro.

Só os títulos dos poemas que non van entrecomillados me son propios conscientemente.

O resto da titulación pertence a:

Na inmensa maioría dos casos, roubos á obra de Ramón Otero Pedrayo. (Tería que destacar que gran parte deles foron traducidos ó galego do seu libro Orense, da colección "Obradoiro" de Bibliófilos Gallegos.

O resto dos títulos pertencentes a Otero, están recollidos de Os camiños da vida, A Lagarada, e diversos escritos publicados por Galaxia.)

(...) O título do poema adicado a Juan de la Coba está tomado do seu propio autoeloxio, co que introducía sempre as pezas de teatro das que era autor, e das que non me resisto a deixar de dicir rótulos de tanta envergadura como La Trampitana, Moros pertinaces ou El Grito de la Ley.

Por únicas razóns corazonais optei por Wurm see na condición orixinal de Serenou, en vez da Auria latina.

Non hai máis consideracións que as de saberme máis perto de "auga quente" que do "ouro", lamentablemente..."

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páxs. 149-150.

Pero ó fondo escoito Chopin Polonesa en La bemol, op. 53

Só queda desta música

                       o restante.

¿Será alcanfor os días lexendarios?

No silencio que queda,

                         do que queda,

                              estar aquí e amar

                          como na orixe.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 145.

¿Balada polas damas de antano?

 "Pois tamén houbo unha inspiración burguesa e ata económica no tempo do romanticismo, na literatura da derradeira inspiración. A Bertha era unha burguesiña..."

Ramón Otero Pedrayo

Agora empreñan fillos,

                         son felices,

incluso engordan aproximadamente.

Pero elas e nós,

                                                        en maxestáticos ontes coroados,

soubemos ser terribles e fermosos,

humanos deica a sordidez e a púrpura...

¡Que lástima as alcobas!

Tanto dado

e nin sequera exercen a melancolía.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 113.

Compría facer certa confesión e faise

"¿Onde andará o mundo de a penique que merquei para comelo con Pipit tras da mampara?

T. S. Eliot

Ese de aí son eu

andando polos trece.

Detrás estaba Italia ou Serenou.

                               Non lembro.

Á esquerda a bicicleta,

               un tren eléctrico,

           mamá na mecedora, 

e a miña prima Elvira que de cursi

parécese ó seu propio canesú...

Todo moi mono.

¡Ahhhh!

O album familiar convenlle un truco.

Miralo do revés

(poño por caso)

Cecais adivinaras

que Elvira e eu,

                mamá,

xa tiñamos nos ollos

unha importante memoria pornográfica.

Pero iso

só se nota por detrás da foto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 131.

Residencia dun pretor

"De toda a vida, o meu color preferido é o beis, e é o que levo decote.

Despois gusto do negro. Despois do branco, e finalmente o roxo. Tódolos roxos."

      Norma Jean Baker (Marilyn)

"Parece añorar delicadas frivolidades e sotís tentacións..."

      Vicente Risco

Cando eu era

                     por Norma

decadente

e gustaba ás señoras,

o uso moderado de satisfacelas

sempre deu resultado.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 113.

Todo aparece categorizado na embriaguez do argumento

       "...dise que ocultas nun sobrado, por medo ó roubo nos días de perigo e olvidadas, salvounas da                  escoba a casual visita do arqueólogo..."

                           Ramón Otero Pedrayo

Direi mil veces puta,
quedaremos aquí,
exercitando a danza dos regresos.

Consagrados os ollos a perder,
perdido todo xa.
Agardando que chegue a policía
para alegar derrota
                                                 e esta incurable inclinación
                      ó crime:

ó fin, a morte é un can
e os cans non minten.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 111.

Demolición da néboa

                             Linaxes violentos de Ourense, suplicaron

 

                             alí sepultura.

                                                   Ramón Otero Pedrayo

                Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páxs. 105/107.

Destrucción da paisaxe

"Fumes rituais como de sacrificio antigo."

Ramón Otero Pedrayo

O reino chega aquí

Lá no moi lonxe

Lá en Serenou

coa palabra no pescozo

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 103.

Proclamación do mito

Putas sen barra,

femias sen oficio:

EN SERENOU O CAOS...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 101.

¡Hostia!

En Serenou aínda margaritas

                          desfollan adoescente

dicindo amor

e cousas así.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 99.

Cando resulte todo inevitable...

"A Moda é un salto de tigre ó pasado."

Walter Benjamin

Cando resulte todo inevitable,

                               incluso en Serenou.

Cando tanta apariencia se desvele

no instante do verdadeiro rostro,

incluso en Serenou.

Cando nos xuzguen

                                                    -non tanto por mentir-

canto deixando vida nese empeño.

Cando o desexo,

                      a boca            

                                                         todo o que armou de dúbidas a tarde

sexa un xardín

                                                           (máis ben oitoxenario)

                                                      incluso en Serenou

na que sabios por fin

                                                                            nos alonguemos sobre o poker de ases:

"Que aquí entre nós

viviu Matusalén,

mudou o seu disfraz cada dez anos

                                                           (aproximadamente)                

Foi tahur, ventaxista, bucanero...

E o que é pior...

                       (Matusalén (ou sexa)

para a nosa vergonza era maricas".

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 97-98.

Condición dos arcanxos

"Entón era eu aínda todo."

Paul Celan

Hai tristezas irónicas.

Hai incluso tristezas

que só resolvería un epigrama.

Pero chegar ó fondo

                            (se aquí nacer,

                                       vivir,

                                               perpetuarse

ten outros usos)

                                                            merece unha elexía:

Hoxe, a vinteseis de Marzo,

con Serenou en tarde de calceta,

o Rei dos puticlubs

                                   (dezaoito quilates na entreperna)

resultou invadido,

elevado a condición de arcanxo.

Esta vela vaia

por unha monarquia destronada

de xeito tan infame.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 95.

Do cabildo antigo da Bea tal señora xogando axedrez

"... son como miúdos esquemas da concepción da esfera cristalina do cosmos en antigas cosmogonías..."

Ramón Otero Pedrayo

Imposible madame

                         agalloupar

despois desta velada:

                                                                Os cabalos do xogo

resultan elefantes de cristal de rocha.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 91.

"O factor cósmico tense por demáis esquecido"

                  "Pasádeo con respeto os que vides do Norde e levádeo sempre na memoria"

                                                       Vicente Risco

                                                          ¡Non cona!

                                                       A noite en Serenou

                                                       non bailou cumbias

                                                       cos traficantes de opio.

                                                       Nunca.

                                                       Borracha vina

                                                       ofrecerse ós maricas,

                                                       brindar pola saúde da cirrose

                                                       e ó cabalo da gloria

                                                       pecha-los cabarets

                                                                           cun strep-tease

                                                       que nos espía a todos.

                                                    

                 Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 89.

Equívoco e presencia tamén de Bogart no ano trinta e dous en Serenou

¡A querida!

qué rúas tan exactas...

Aquí os cadavres son

                                                      o que aparentan

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 87.

Conciencia e marxes

"... como dicía aquela señora tan erudita..."

Vicente Risco

¿Como pór no papel a Amalia de Fonseca...

                         de puta resignada

                                                ou de tetas furiosas proclamando

que de ser millonaria non fodía ós domingos?

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 83.

Desde logo está mal disposto o tema

"Pasarían tres minutos cando moito...

A cousa estaba ben. Pro non era pra tanto. Cando voltei ó salón,

os meus amigos fitáronme dun xeito cómplice.

Erguéronse coas copas nas mans.

-Suso, di connosco,: ¡Viva o primeiro de Maio!

-¡Viva!"

Eduardo Blanco Amor

¡Ah Rosarito Grandal...

                                       a Monalina!

O mellor foder do sur

estaba entre as súas pernas.

Prodixio dos burdeis,

polo seu leito desfilaron

as pichas máis célebres da tribu.

Pero ela combateu nas barricadas.

Alá, cando foi certo

aquel espellismo revolucionario do ano trinta e dous...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 81.

Rittrato de don Luís Trabazo cara os últimos días

"Tiña tomado a decisión de dicir por principio: os delatores delatan, os conservadores conservan, os amantes aman; e non hai segundas intencións."

Jean-Luc Godard

Facía os solitarios

inventando mediocres ós nemigos...

Gañou sempre.

Incluso na partida final

cambiou a vida

por un xaque mate.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 79.

Podería ser un poema de amor se fora a Marquesa de "Atalaya Bermeja"

"Non se debe incurrir na confusión de paisaxe e horizonte."

Ramón Otero Pedrayo

"Cada conto ten a súa malicia. Este non é máis ca unha excursión ó marxe da historia... que é o que nos debe interesar..."

Xosé Luís Méndez Ferrín

Abres paixón coa chave do poema

¿e que resulta ó cambio?

Hai pechaduras con demasiado óxido.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 77.