Mostrando entradas con la etiqueta paz. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta paz. Mostrar todas las entradas

domingo, 8 de agosto de 2021

Un delicado sol

 "Un delicado sol todavía no seguro de su poderío lo acompañó cuando marchaba por la calle de las Tiendas para alargar un poco el momento de entrar en el Liceo. Caminó por la calle de la Paz, estrecha y gris, protegida de los rayos del sol por las edificaciones de escasa altura; dobló hacia la calle San Miguel y después enfiló Lamas Carvajal rumbo al Liceo."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.38.

jueves, 3 de diciembre de 2020

A inercia

 "Unha hora máis tarde achegueime outra volta ata a Praza Maior. Os operarios do Concello recollían os restos da batalla de Rafael Sousa. O recordo da masiva reunión do día anterior outorgáballe á praza baleira unha aura de santo lugar con calidades de punto cero. Crucei a rúa das Tendas calibrando as consecuencias da colisión: o GIA volvería golpear en poucos días por moito que o Foro pola Democracia se sentise coma un cativo con zapatos novos. Detívenme a fumar un cigarro sentado nas escaleiras da Praza de San Martiño. Logo alcancei a Rúa da Paz sen saber moi ben cara a onde dirixir os meus pasos e a inercia levoume polo Progreso ata a Praza de Concepción Arenal."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes.  Ed. Xerais, 2006. Páx. 208.

sábado, 15 de agosto de 2020

Un tenso silencio

 "As tascas pecharan as súas portas e moitas galerías lucían crespóns negros ou sabas con escritos que convidaban a defender o Estatuto fronte aos secesionistas. A rúa da Paz sucumbía ante a carraxe dalgúns cidadáns, que demandaban o cumprimento íntegro das penas e mesmo a aplicación do ollo por ollo para facerlle fronte aos crimes do GIA. A maioría dos cidadáns camiñaban en silencio portando unha candea acesa, ensinando as mans pintadas de branco ou, simplemente, gardando un tenso silencio como forma de solidariedade coas vítimas que saían nos xornais."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 56-57.

viernes, 3 de mayo de 2019

Mayos (3)

"Hoy tres de mayo
es día de primor,
cando ó pregoeiro
lle diron o tambor.

Si lle diron o tambor,
deixarll`o ir dando,
que si ll`o dan
e pra botar o bando.

Eu pidinll`o Mayo
o Teniente Coronel,
no`me tivo que dar
mais qu`as chaves d`o cuartel.

Las tres dulcerías
que hay en la Plaza Mayor,
meten los dulces
dentro de un cajón.

La mujer de los pajaritos
que hay en la Plaza Mayor,
quería engañar 
al sobrino de un señor.

La lotería que está
en la calle da la Paz,
quería engañarme
porque soy un rapaz."

(Nota: El día 3 de mayo del año que corre, se cantaban estos versos alrededor de uno de los varios Mayos que recorrían la población por la mañana. Hemos suprimido unas cuantas estrofas por poco decentes.)

Literatura Popular de Galicia: colección de coplas, villancicos, diálogos, romances, cuentos y refranes gallegos. Orense, 1881. (Deputación Provincial de Ourense, 1987). Recollidos por D. Juan Antonio Saco y Arce. páx. 201-202

jueves, 12 de abril de 2018

Diante da botica

"Sabía del polos periódicos, pero pasou cerca dun ano antes de que o volvera ver en persoa. Sucedeu un sábado pola tarde, cando ela regresaba de visitar a Ana Montenegro na súa casa da rúa da Paz. Ó chegar á Praza do Ferro, parados diante da botica de Temes, estaba un grupo de homes, entrer eles o fiscal da audicencia e dous coengos. Tardou en darse conta de que era el quen ocupaba o centro da reunión."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 230.

miércoles, 18 de noviembre de 2015

Todas as mesas de todos os bares

"En realidade, estiveramos sentados en todas as mesas de todos os bares posibles onde nunca entraba a policía, "territorios liberados" que seguían engordando en densidade, ano tras ano, entre a Rúa dos Fornos e a Lepanto, pasando antes pola Rúa da Paz e as inmediacións do conxunto catedralicio. Transporteime dez anos atrás e vinme naquela barra, menos canso e máis roxelo, máis tolerantes coas resacas e..."
Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.91

sábado, 14 de febrero de 2015

Adeus por adeus

"Atopeime co Xosé María, fillo do Cerdeira, o oficial maior do Xuzgado de Primeira Istancia. Non levabamos amistade seguida; adeus por adeus como casi todos en A. Pro paroume na rúa da Paz o tempo xusto pra me decir: "Agárdote hoxe ás dez da noite na Alameda do Cruceiro. Non digas nada. Trátase do teu pai".  E foise de contado, sin agardar resposta."
Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 257, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

lunes, 12 de enero de 2015

Onda a fonte, dividímonos

"Perseguímolo como puidemos, mais xa nos collera vantaxe. Martiño, que ía diante, viuno entrar na praza do Ferro. O tipo estaba en boa forma, víase. Porque nos deixaba sen folgos, e iso que nós facemos deporte acotío.

 Na praza do Ferro, onda a fonte, dividímonos. Un para cada unha das catro rúas que parten da praza.

 -Xuntámonos diante da catedral, en dez minutos! -berrei eu, meténdome pola rúa da Paz, a dos zapateiros, que xa sabedes que ten moita historia de Nós.

 Raia baixou pola de San Miguel, a dos restaurantes. E Martiño e Lois foron polas de riba, as dos viños."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.26-27

sábado, 22 de noviembre de 2014

O día central

"O día central era o 8, aniversario do nacemento. Esa xornada amañecía cedo con repique de campás e gaitas tocando a Alborada. De sete a oito, a banda de música do Carballiño recorría a cidade. Habería distribución gratuíta de pan aos pobres (488 libras fornecidas pola panadería de Lobit) e a entrega dos premios aos mellores gandeiros do día anterior na Deputación Provincial.  Ás doce comezaría no Teatro da Paz o máis importante dos actos, o Certame literario, para o que se decorou o teatro especialmente con velas para iluminar  convenientemente, colgaduras e alfombras. Destacaba no centro o retrato do Padre Feijóo e ao seu pé as súas obras. O palco da presidencia reservouse para os representantes da prensa galega. Comezou a entrega de premios cun discurso do secretario da Comisión do centenario Juan de la Cruz Izquierdo, quen narrou como se sucederon os feitos ata chegar á  homenaxe do segundo centenario. A continuación cedeulle a palabra ao secretario do xurado, Jesús Muruais, quen pasou a ler a decisión do xurado. Este declarou deserto o premio máis importante, o estudo crítico biográfico e concedeulle os restantes premios ás poesías de Lamas Carvajal, Emilia Pardo Bazán e Arminda Flora Serrano (en realidade, pseudónimo de Lamas Carvajal). A rosa e o pensamento de ouro, obxectos ofrecidos como premio foran encomendados ao xoierio  de Santiago José V. Lorenzo, cuxo custe ascendeu a 2.500 reais. Presentáranse catorce traballos ao certame, ademais dos publicados ao ano seguinte na monografía do mesmo título que o certame, o presentado baixo o nome de Arminda Flora faríao na revista La moda elegante. Dous dos traballos presentados ao concurso, a biografía co número 4 e lema "Los rayos que despiden las frentes de los grandes hombres forman reunidos la aureola del género humano" e o número 9, poesía co lema "deveselle tanto a este fillo amada terra que deixa o teu agradecemento caise que non se coñeza" consérvanse no Arquivo Histórico Provincial de Ourense."

"Festexos celebrados en Ourense para conmemorar o segundo centenario do nacemento do Pade Feijóo", do Catálogo da exposición "O Padre Feijóo: Cidadán libre da República Literaria", páx. 183-185, Xunta de Galicia, celebrada en Ourense en outubro de 2014.

martes, 11 de noviembre de 2014

Pequeña ciudad ferviente de anhelos y apasionada por las ideas

"No podemos olvidar los momentos de ferviente entusiasmo vividos por Orense, en los días de la inauguración de la estatua del Padre Maestro. No era la primera. La primera obra del artista compostelano Juan Samartín y Serna, que la modeló en Madrid, en 1858, fue adquirida por el Estado y colocada en la Biblioteca Nacional antigua. En el nuevo edificio de Recoletos no figura ninguna estatua del autor del "Teatro Crítico".
 Ignoramos a donde haya pasado esta obra notable, según un crítico que escribe en 1884, por la "clásica simplicidad, noble caída de los paños, y muy especialmente por la expresión de la cabeza... inclinada con cierta melancólica dulzura sobre el folleto escrito tal vez por alguno de sus muchísimos detractores".

 Orense era en 1887 una pequeña ciudad ferviente de anhelos y apasionada por las ideas: era el Orense de Curros, de Carvajal, de Saco y Arce, del comienzo de una época y el saudoso recuerdo de otra. La estatua como vindicación y como noble tributo, se debe sobre todo a la energía e inquebrantable voluntad de un patricio orensano, el letrado y banquero don Manuel Pereiro Rey, vecino de la Plaza Mayor, al que se refiere el poeta y orador Alberto García Ferreiro al escribir la crónica de aquellos días inolvidables, que entre las aclamaciones de los veinte mil asistentes al descubrimiento de la estatua el día 8 de septiembre un hombre solo "lloraba" al ver realizado su gran pensamiento después de muchos años a prueba de "contrariedades y disgustos". Asistieron muchas notables figuras de Galicia y fuera de ella: Paz Nóvoa, Pérez Placer, Labarta, Cid Hermida, Alfredo Brañas, Placer Bouzo, Nicolás Taboada, Torcuato y Renato Ulloa, el doctor Maximinio

lunes, 2 de diciembre de 2013

La catedral

La catedral, como casi todas, estaba en medio de la ciudad, y era, también como las demás, un inmenso navío entre pequeñas embarcaciones movedizas, un gran señor entre vasallos obscuros, un príncipe de la Iglesia entre la turba polvorienta de los fieles arrodillados...

Su cuerpo subía propagándose en el aire, sin una duda, tan seguro en su vertical soberbia, con los contrafuertes tan adheridos a su tronco de graníto, como si en vez de apoyarse en ellos fuesen excrecencias rezumadas de su inmenso poder.

No era una catedral cuajada en el gesto primario de una expresión unánime, naciendo y muriendo en el suelo del mundo, después de haberse consentido apenas una aérea evasión de bóvedas y arcos de medio punto, destinados a probar la energía ascensional de la idea divina para humillarse de nuevo sobre la osamenta del planeta.

Ni era divagatoria y silogística, afirmando la fe por lo absurdo con una dialéctica de ojivas, empeñada en alcanzar a Dios mediante el rítmico escalonamiento de unas razones de piedra.

No era, tampoco, al menos de un modo unilateral, retórica y conceptista, perdida de sí misma y de su sino, en las metáforas de los arcos quebrados, de las columnas centrífugas o de las pirámides sosteniendo esferas: símbolos de una demostración espiritual que niega leyes a la materia, con los vórtices delirantes de las balaustradas, ménsulas, cartelas, florones, bestiarios... cayendo en cataratas o volando en pesadillas por muros, torretas, cornisas y fachadas.