En como que Justel deixou pintura e meteu entomólogo

"Impotente a suttarmi, roco e lasso

Io cedo al mio destino, e non piu tento,

Di far vani ripari a la mia morte."

Giordano Bruno

(Homenaxe a Ramón Parada Justel.

Morto en 1902. Pintor.)

Parada

(aquela teima do meu pai polos canarios)

pousou pincel amante ese buraco

Somentes o reloxio

ou no seu sitio Roma ás bailarinas...

Cecais o último cadro tiña moscas.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 63.

Escorado cara á lámpada de ferro

"A pouca vista é tamén a razón de que aínda non advertira que o cadro de Parada Justel que teñen colgado na parede do fondo, á dereita da porta segundo se sae do salón, leva máis de quince días torto, escorado cara á lámpada de ferro da esquina, sen que á súa muller se lle ocorrera endereitalo; nin que tampouco vira aínda as flores murchas, podres de varios días, que afean o fermoso tarro de porcelana inglesa que adorna o alto da biblioteca da parte do fondo, de costas ó lugar que el ocupa neste momento."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 24.

Vén tras de nós!

"-Onde foi, Raia? Xa non está!

 -Non te fíes, agachouse na entrada da rúa de Parada Justel, a que sobe onda Correos, coma un foguete. Case non me deu tempo nin a velo! Estou segura de que vén tras de nós!

 -Pero, quereredes explicarnos que traedes entre mans? Condenadas de rapazas!-Martiño e Lois, sobre todo Lois, non entendían cousa.

  Nun instante puxémolos en antecedentes.

 -Se cadra ten algo que ver co das Burgas- aventurou Martiño."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.24