Pasaba a familia moitas tempadas na casa da aldea de Cima da Vila na parroquia de Trasalba

Irei a Serenou.

Dixo Otero en Trasalba

sen pór un xenitivo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 71.    

Un home tirado na cuneta

"Despreocupados pululaban polos camiños cando, cruzando os Chaos de Amoeiro, deron co cadáver dun home tirado na cuneta. Un veciño do lugar que, pasando antes xa fora testemuña do fatal acontecemento, apresurouse a notificar o achado.

  Ambos os dous amigos se achegaban aos restos á vez cando chegou unha parella da garda civil que acudía a Trasalba para facer as primeiras pescudas. (...)

  -Sería un axuste de contas- especulaba o outro axente mentres ordenaban o traslado ao hospital provincial para practicar a autopsia-. Esta xente de mal vivir, xa se sabe...

  (...) Cargado de grillóns, conduciron ao cómplice confeso ao cuartel da Garda Civil para terminar as dilixencias, á vez que un vehículo se facía cargo do cadáver para o seu traslado á capital."

Miguel Mosquera Paans. Viaxe a Lánsbrica. Colección Alcaian. Ed. Urco, Compostela, 2012, páx.180-181

Ledos vivas polo áer aceso de maio

"Os primeiros movimientos dos gremios locais nise día eran pra agardar, frente ao Xardín do Posío, aos que chegaban de Celanova, Xinzo, Verín... e despois no comenzo da Ponte Vella, aos que viñan dos Ribeiros ou baixaban dos planaltos e chans montesíos das bisbarras de Amoeiro, Trasalba, Gustei...

 Nos alcontros duns cos outros (moitos diles non se tiñan visto en todo o ano), dábanse grandes apertas e ceibaban ledos vivas polo áer aceso de maio. "¡Viva a unión do proletariado mundial!". "¡Vivan os traballadores de Cudeiro". "¡Vivan os mártires de Chicago"."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 296-297, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

El Pazo de Amoeiro

"Tres meses duró mi secuestro en el Pazo de Amoeiro, casón de la familia de los Castrelo, antigua residencia señorial y, en aquel entonces, centro de ricas tareas de labranza y ganadería y de mimosas vegas de vino en Santa Cruz de Arrabaldo y en el Ribero de Avia. 

(...) El pazo era una inmensa  residencia sillar con patio almenado, balconadas y chimeneas monumentales, que alzaba su orgullosa silueta de castillo al borde del planalto de Amoeiro, abarcando el curso del río Miño, entre el hondo valle central de Auria y las tierras más abiertas del Ribero, con sus verdes múltiples y jugosos.

(...) para echar la partida de tresillo con el párroco de Trasalba, que venía cada noche a caballo, impulsado por el terco vicio.

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.148/149