Mostrando entradas con la etiqueta lupanar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta lupanar. Mostrar todas las entradas

miércoles, 30 de marzo de 2022

Que la vida va en serio...

Hace unos días vino a visitarme. ¡Qué sorpresa! Desde los años 70, no sabía nada de él. Éramos adolescentes y aún no sabíamos a donde nos arrojarían las mareas del destino. Tampoco conocíamos el verso: “Que la vida va en serio, uno lo empieza a comprender más tarde”.

Convivimos cuatro años en el internado, siempre en la misma habitación. Éramos cómplices.

Me contó: estos últimos años vive casi como una anacoreta en la zona de Lobios, retirado de la Guardia Civil. Fue a finales de los 60 cuando fuimos por primera vez de putas. Habíamos visto en “La dolce vita” a Anita Ekberg lucir sus senos generosos. Como toda nuestra generación, perdimos la virginidad en aquel alegre y sórdido ‘barrio’ de la calle Villar. ¡Ah!, lluvioso anochecer, cien pesetas cada uno, esperando turno, mientras las palanganeras hacían su trabajo lavando ‘nuestras partes’. La mujer preguntó a mi amigo: “¿Gozaste, vida?”. Mi amigo respondió un poco avergonzado: “Sí, señora”.

Pero quiero contarte de aquel muchacho que dormía en la litera, arriba. Algunas noches lloraba silenciosamente. Sus padres llevaban muchos años emigrados en Alemania. Con frecuencia le enviaban regalos, y a mí me daba un poco de envidia. Pero, para sorpresa mía, abría los paquetes con desdén, enfadado y algo triste.

Al apagarse las luces, fumábamos clandestinos un ‘bisonte’ a medias. Ciertas noches me contaba sus cuitas: “Marcharon para Francfort cuando yo tenía siete años, crecí con mis abuelos, son a los que quiero. Mis padres vienen una vez al año y para mí son unos extraños. Los odio. Mis brazos se niegan a abrazarlos. Se enfadan conmigo porque los trato de usted”. Para que olvidase, yo le decía que me enseñase el silbido de las aves.

(Hace unos días cuando me visitó, me dijo: “¿Te acuerdas cuando perdimos la virginidad? Se llamaba Maruja, tenía los pechos grandes como quesos manchegos, nosotros teníamos quince años”.

Después, muy serio me contó: “Al salir del internado me metí en la Guardia Civil; pedí el lugar más peligroso del País Vasco, allí estuve toda mi carrera. Acudí a muchos entierros de compañeros. Bebí mucho, me llevé una gallega y no la traté como merecía. Sentí el rechazo de todo el mundo, oí las voces de algún torturado.

Todavía hoy, al caminar, presiento que me persiguen perros de presa. El psiquiatra del ‘cuerpo’ hurgó certero en mi infancia”. Caminamos por la ciudad. Recorrimos juntos la desolada calle Villar, allí me confió: “¿Sabes?, tengo ese mal que tienen muchos hombres, la maldita próstata”. Como cuando estaba en la litera, le dije: “Anda, enséñame el canto de los pájaros”.

                                                                          Jaime Noguerol, La Región 30/03/2014

viernes, 24 de septiembre de 2021

Noche prematura de luces chillonas

 "Aunque detestaba el ambiente, nada había más próximo que un bar de putas del barrio, así que se introdujo en él; " a estas horas, tampoco hay aún clientela". En la calle restallaba el atardecer de los días estivales cuando penetró en una noche prematura de luces chillonas."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.74.

martes, 7 de septiembre de 2021

"Qué, abuelito, ¿resucitamos al muerto por poquito dinero?"

"...estuvo a punto de llamarlo para que Tejada comprendiese que había sido testigo de que una furcia de oficio del barrio lo había llamado por su nombre. Lo  vio entrar en el número 27 de la calle. Después deshizo el trayecto; bajó la cabeza para no deslumbrarse con la luminosidad que despedían los prostíbulos y cuando pasó al lado de la mujer que había saludado a Nicanor, ésta le dijo:"Qué, abuelito, ¿resucitamos al muerto por poquito dinero?"."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.61-62.

lunes, 6 de septiembre de 2021

Su rastro de sombra

 "Cuando vio salir a Nicanor Tejada decidió seguirlo; no sabía con exactitud por qué, pero presentía que conocer el camino que utilizaba para ir hasta su casa podría serle útil en cualquier momento. Persiguió su rastro de sombra por Barrera y por la calle Cervantes, donde una puta desde la puerta de un burdel le gritó "buenas noches, don Nicanor" pero él continuó caminando sin mirarla, como avergonzado de la familiaridad..."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.61.

martes, 27 de octubre de 2020

A chingueta

 "-¡Non penso repetircho máis, castrón! Ti puxeches a Sonia Bouzas en contacto comigo, ¿verdade? Dixécheslle que sería boa idea vernos en Oira aquela tarde. Unha cita e unha boa comisión para ti. Manda carallo. ¿Onde a coñeciches? Pensei que te mantiñas coas lumias do Barbarela, pero xa vexo que non te ves farto de darlle á chingueta."

Diego Ameixeiras, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 174.  

miércoles, 2 de septiembre de 2020

Bergamota

 "Pensei en Sonia Bouzas, na serpe que se enroscaba entre os seus ombros e nas luces encarnadas que me cegaran o sentido no Gato Negro. Pensei tamén en Marina, a miña ex de toda a vida, e en Ágatha, a muller que recendía a bergamota, cardamomo e ananás fresco. Verónica sorriu, ofrecinlle cen ouros e cando se deixou facer nun portal de Portocarreiro puiden quitar da cabeza, mais só por un momento, que me parecía moi sospeitoso que Sousa non quixera encargarse directamente de Gonzalo Casasnovas."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 75.

martes, 1 de septiembre de 2020

Un caixeiro automático

 "O vehículo perdeuse con resolución polo Progreso adiante. Sentei nun banco da Alameda, permanecín uns minutos coa cabeza somerxida entre os brazos e logo dei uns pasos para divisar unha panorámica do Parque do Barbaña, que a esas horas semellaba un océano maino e silencioso en comparación co estrondo da zona vella. Tiña o lombo humedecido. As cinco da madrugada. Descendín ata a Praza de Abastos, dei un par de voltas cara a ningures e nunha esquina de Doutor Fleming atopei unha fulana á que chamei Verónica. O máis elocuente que me dixo foi que vendera o corazón de estraperlo e que no seu lugar colocara un caixeiro automático."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 75. 


sábado, 22 de agosto de 2020

Parafusos arrequichados

 "Non debín pedir aquel whisky. Senteime na única mesa baleira e tentei gozar da festa que me tiña reservada Miss Oira. Derramei o vaso ao tentar achegalo aos beizos, mais ninguén se decatou do estropicio. O Gato Negro era un local ateigado de sereas uniformadas con rombos a piques de rebentar polo empuxe das mamilas, que confinadas baixo a tea semellaban parafusos arrequichados. As churrianas zanfoneaban a treu por riba das mesas, onde varios exércitos de petrinas fervidas pelexaban entre si por ofrecer o billete máis valioso e depositalo entre as ubres das fulanas. Outros aproveitaban a cercanía coa coalición de pendangas para derramarlles as consumicións enriba e zugar o líquido directamente das lolas."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 62. 

viernes, 21 de agosto de 2020

O antro

 "Descoñezo se á  hora a que cheguei ao Gato Negro vendían na televisión recompilatorios de éxitos de décadas pasadas, mais o certo é que cando pisei o club a madrugada estaba ben entrada, eu considerablemente piripi e o meu estómago a piques de rebentar. Cheguei en taxi logo dun pequeno percorrido pola antiga estrada de Celanova. Un desvío á esquerda, antes de entrar en Bentraces, conduciunos a un calado taxista e mais a min ata o garito. Cheiraba a queimado, mais non distinguín ningún incendio por alí preto. En realidade, non distinguía nada. O antro, coas súas luces de neon chiscándome os ollos, agochábase entre un piñeiral encaixado ao pé dun cotarelo. Fervíase coa calor e no horizonte, esta vez si, puiden avistar varios focos dunha desfeita forestal de dimensións considerables."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 59-60.

jueves, 6 de agosto de 2020

A perica

 "-Aquí di que o Comando Valdeorras se reserva emprender "accións pertinentes" para "clarificar" a morte de Xosé Armanda Morteiro, alias Pepe Vitela, "nun enfrontamento armado coa Garda Militar". ¿A que "accións" se referirán? (...)

-Chámalles como queiras. Déixame o coche para esta noite -insistín-. Mira que lle conto á Charo que levas toda a semana fichando no Barbarela e que lle roubas a perica."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 40-41. 

martes, 21 de julio de 2020

Vicios caros

"Porter sorriu. Estivemos un par de horas arranxando o mundo e, máis tarde, cando o Auriense estaba a piques de pechar, empeñouse en que rematásemos a noite no Barbarela. Resistinme e non accedín. Porter quería convidarme a un whisky e tentear o xénero puteril, pero ata que me encontrase outra vez con Sonia Bouzas non ía poder financiarme os vicios caros aos que ultimamente renunciara."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 24-25.

miércoles, 15 de julio de 2020

Oes

"Porter quedou un bo cacho en silencio, como sopesando para si o diámetro do pigmento.

-Oes, deixa entón o das cervexas. Teño que ir pola redacción. Seica apareceu un ionqui degolado na Chavasqueira e xa van tres en dúas semanas. Queren que faga unha reportaxe sobre o tema. ¿Vémonos pola noite no Auriense?

-Espero que non. Ademais, ti sempre rematas no Barbarela."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 15-16.

miércoles, 1 de julio de 2020

Todo aparece categorizado na embriaguez do argumento

       "...dise que ocultas nun sobrado, por medo ó roubo nos días de perigo e olvidadas, salvounas da                  escoba a casual visita do arqueólogo..."

                           Ramón Otero Pedrayo

Direi mil veces puta,
quedaremos aquí,
exercitando a danza dos regresos.

Consagrados os ollos a perder,
perdido todo xa.
Agardando que chegue a policía
para alegar derrota
                                                 e esta incurable inclinación
                      ó crime:

ó fin, a morte é un can
e os cans non minten.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 111.


domingo, 28 de junio de 2020

Proclamación do mito

Putas sen barra,
femias sen oficio:

EN SERENOU O CAOS...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 101.

jueves, 25 de junio de 2020

Condición dos arcanxos

"Entón era eu aínda todo."

Paul Celan

Hai tristezas irónicas.
Hai incluso tristezas
que só resolvería un epigrama.

Pero chegar ó fondo
                            (se aquí nacer,
                                       vivir,
                                               perpetuarse
ten outros usos)
                                                            merece unha elexía:

Hoxe, a vinteseis de Marzo,
con Serenou en tarde de calceta,
o Rei dos puticlubs
                                   (dezaoito quilates na entreperna)
resultou invadido,
elevado a condición de arcanxo.

Esta vela vaia
por unha monarquia destronada
de xeito tan infame.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 95.

miércoles, 24 de junio de 2020

Do cabildo antigo da Bea tal señora xogando axedrez

"... son como miúdos esquemas da concepción da esfera cristalina do cosmos en antigas cosmogonías..."

Ramón Otero Pedrayo

Imposible madame
                         agalloupar
despois desta velada:
                                                                Os cabalos do xogo
resultan elefantes de cristal de rocha.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 91.

martes, 23 de junio de 2020

"O factor cósmico tense por demáis esquecido"

                  "Pasádeo con respeto os que vides do Norde e levádeo sempre na memoria"

                                                       Vicente Risco

                                                          ¡Non cona!

                                                       A noite en Serenou
                                                       non bailou cumbias
                                                       cos traficantes de opio.
                                                       Nunca.
                                                       Borracha vina
                                                       ofrecerse ós maricas,
                                                       brindar pola saúde da cirrose
                                                       e ó cabalo da gloria
                                                       pecha-los cabarets
                                                                           cun strep-tease

                                                       que nos espía a todos.

                                                    
                 Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 89.


sábado, 20 de junio de 2020

Conciencia e marxes

"... como dicía aquela señora tan erudita..."

Vicente Risco

¿Como pór no papel a Amalia de Fonseca...
                         de puta resignada
                                                ou de tetas furiosas proclamando
que de ser millonaria non fodía ós domingos?

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 83.

viernes, 19 de junio de 2020

Desde logo está mal disposto o tema

"Pasarían tres minutos cando moito...
A cousa estaba ben. Pro non era pra tanto. Cando voltei ó salón,
os meus amigos fitáronme dun xeito cómplice.
Erguéronse coas copas nas mans.
-Suso, di connosco,: ¡Viva o primeiro de Maio!
-¡Viva!"

Eduardo Blanco Amor

¡Ah Rosarito Grandal...
                                       a Monalina!

O mellor foder do sur
estaba entre as súas pernas.

Prodixio dos burdeis,
polo seu leito desfilaron
as pichas máis célebres da tribu.

Pero ela combateu nas barricadas.
Alá, cando foi certo
aquel espellismo revolucionario do ano trinta e dous...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 81.

domingo, 31 de mayo de 2020

Sereno, arruinado pola súa asma (XVII)

                                        ¡Refai agora a historia 
                                                                           no burdel... Pedrayo!    
                                        Ti si que podes,   
                                        e selemos un pacto entre señores:
                                        prestarasme a esa furcia
                                        pra que eu lle apalpe os séculos e as tetas.

                                       Velos aí:
                                                    Dez mil anos fodidos na moqueta...

                                       ¡Bebede sombras!
                                       élle adecuado alcol ós sucesos futuros.
                                       Poñede un alalá na sinfonola
                                       e desandade os sangues,
                                       cos que un día
                                      o Sangue urdiu mentira esta cidade.

                                      Rematou o romance,
                                                                       Serenou,
                                      como estaba previsto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 35.