Dedicatorias

Hai unha dedicatoria que só agora ouso dicir e ata debería sobrar por evidente. Pero haberame de sentar ben escribilo aquí:

Xa ningún libro é posible en Serenou sen que nel, en presencias dispares pero necesarias, asome a figura rotunda de Otero Pedrayo, dándonos luz e disciplina.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 153.

Anotacións finais a "Contra Serenou"

"Esa intolerable ringleira de nomes e nomes ( que máis parece unha guía telefónica que nada) que teño introducido no poema SERENO, ARRUINADO POLA ASMA, INVOCA ANTANO ÁS PORTAS DA CIDADE, e que eu tamén eludirei en posteriores lecturas, representa tan só certa perversa trastada coa que me propuxen rir, ó me pertence-la chulería de soñar cunha Santa Compaña de bispos e tahures, monseñores e putas, macarras e señores de levita, todos xuntos no prostibulario que a certas horas da madrugada -como tal aquí- é o Serenou que eu reconozo e que me ten.

Se cadra fora millor poñelos a todos nun plano xeneral contrapicado. Pero o cinematógrafo é máis caro.

Só os títulos dos poemas que non van entrecomillados me son propios conscientemente.

O resto da titulación pertence a:

Na inmensa maioría dos casos, roubos á obra de Ramón Otero Pedrayo. (Tería que destacar que gran parte deles foron traducidos ó galego do seu libro Orense, da colección "Obradoiro" de Bibliófilos Gallegos.

O resto dos títulos pertencentes a Otero, están recollidos de Os camiños da vida, A Lagarada, e diversos escritos publicados por Galaxia.)

(...) O título do poema adicado a Juan de la Coba está tomado do seu propio autoeloxio, co que introducía sempre as pezas de teatro das que era autor, e das que non me resisto a deixar de dicir rótulos de tanta envergadura como La Trampitana, Moros pertinaces ou El Grito de la Ley.

Por únicas razóns corazonais optei por Wurm see na condición orixinal de Serenou, en vez da Auria latina.

Non hai máis consideracións que as de saberme máis perto de "auga quente" que do "ouro", lamentablemente..."

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páxs. 149-150.

¿Balada polas damas de antano?

 "Pois tamén houbo unha inspiración burguesa e ata económica no tempo do romanticismo, na literatura da derradeira inspiración. A Bertha era unha burguesiña..."

Ramón Otero Pedrayo

Agora empreñan fillos,

                         son felices,

incluso engordan aproximadamente.

Pero elas e nós,

                                                        en maxestáticos ontes coroados,

soubemos ser terribles e fermosos,

humanos deica a sordidez e a púrpura...

¡Que lástima as alcobas!

Tanto dado

e nin sequera exercen a melancolía.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 113.

Compría facer certa confesión e faise

"¿Onde andará o mundo de a penique que merquei para comelo con Pipit tras da mampara?

T. S. Eliot

Ese de aí son eu

andando polos trece.

Detrás estaba Italia ou Serenou.

                               Non lembro.

Á esquerda a bicicleta,

               un tren eléctrico,

           mamá na mecedora, 

e a miña prima Elvira que de cursi

parécese ó seu propio canesú...

Todo moi mono.

¡Ahhhh!

O album familiar convenlle un truco.

Miralo do revés

(poño por caso)

Cecais adivinaras

que Elvira e eu,

                mamá,

xa tiñamos nos ollos

unha importante memoria pornográfica.

Pero iso

só se nota por detrás da foto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 131.

Destrucción da paisaxe

"Fumes rituais como de sacrificio antigo."

Ramón Otero Pedrayo

O reino chega aquí

Lá no moi lonxe

Lá en Serenou

coa palabra no pescozo

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 103.

Proclamación do mito

Putas sen barra,

femias sen oficio:

EN SERENOU O CAOS...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 101.

¡Hostia!

En Serenou aínda margaritas

                          desfollan adoescente

dicindo amor

e cousas así.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 99.

Cando resulte todo inevitable...

"A Moda é un salto de tigre ó pasado."

Walter Benjamin

Cando resulte todo inevitable,

                               incluso en Serenou.

Cando tanta apariencia se desvele

no instante do verdadeiro rostro,

incluso en Serenou.

Cando nos xuzguen

                                                    -non tanto por mentir-

canto deixando vida nese empeño.

Cando o desexo,

                      a boca            

                                                         todo o que armou de dúbidas a tarde

sexa un xardín

                                                           (máis ben oitoxenario)

                                                      incluso en Serenou

na que sabios por fin

                                                                            nos alonguemos sobre o poker de ases:

"Que aquí entre nós

viviu Matusalén,

mudou o seu disfraz cada dez anos

                                                           (aproximadamente)                

Foi tahur, ventaxista, bucanero...

E o que é pior...

                       (Matusalén (ou sexa)

para a nosa vergonza era maricas".

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 97-98.

Condición dos arcanxos

"Entón era eu aínda todo."

Paul Celan

Hai tristezas irónicas.

Hai incluso tristezas

que só resolvería un epigrama.

Pero chegar ó fondo

                            (se aquí nacer,

                                       vivir,

                                               perpetuarse

ten outros usos)

                                                            merece unha elexía:

Hoxe, a vinteseis de Marzo,

con Serenou en tarde de calceta,

o Rei dos puticlubs

                                   (dezaoito quilates na entreperna)

resultou invadido,

elevado a condición de arcanxo.

Esta vela vaia

por unha monarquia destronada

de xeito tan infame.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 95.

"O factor cósmico tense por demáis esquecido"

                  "Pasádeo con respeto os que vides do Norde e levádeo sempre na memoria"

                                                       Vicente Risco

                                                          ¡Non cona!

                                                       A noite en Serenou

                                                       non bailou cumbias

                                                       cos traficantes de opio.

                                                       Nunca.

                                                       Borracha vina

                                                       ofrecerse ós maricas,

                                                       brindar pola saúde da cirrose

                                                       e ó cabalo da gloria

                                                       pecha-los cabarets

                                                                           cun strep-tease

                                                       que nos espía a todos.

                                                    

                 Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 89.

Equívoco e presencia tamén de Bogart no ano trinta e dous en Serenou

¡A querida!

qué rúas tan exactas...

Aquí os cadavres son

                                                      o que aparentan

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 87.

Prelados contra a tribu

"Saudemos, xa se desvanece a figura."

Ramón Otero Pedrayo

Outras estatuas foron destruídas.

Tamén en Serenou os monseñores

baixaron deica o sal,

ergueron túmulos

con que lle dar resposta

                     á grande,

                 escura

perpetuación do sal

sobre si mesmos.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 85.

Pasaba a familia moitas tempadas na casa da aldea de Cima da Vila na parroquia de Trasalba

Irei a Serenou.

Dixo Otero en Trasalba

sen pór un xenitivo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 71.    

Na chegada a Serenou da última locomotora

"A compañía francesa dispón un fino refrixerio nun fermoso pabellón."

Ramón Otero Pedrayo

"Velaí vén, velaí vén tan houpada,

tan milagrosiña, con paso tan meigo, 

que parece unha Nosa Señora,

unha Nosa Señora de Ferro.

Tras dela non veñen

abades nin cregos,

mais vén a fartura

¡E a luz e o progreso!

Manuel Curros Enríquez 

Millor baixarse aquí,

                              Nosa Señora.

O gran safari

resultou mentira.

Estivo ben o trailer.

                O resto

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 59.

AÍNDA CIRCULAN LENDAS DE CLAMORES E GRITOS

"A cidade mantíñase temerosa e prudente. A corta ocupación pareceu moi longa. As veces corría un pánico."

Ramón Otero Pedrayo

Malditos os xinetes

que invadiron sen min

                                                                 as estancias malditas de mil oitocentos nove.

O túnel.

Serenou.

Aquel inverno afín ós desertores,

forzosamente a nós,

que nacidos maricas,

coroámonos de cuspe e ouropel,

                                       cadelos.

Malditos vós,

que dixéste-lo nome

da vocación máis nosa:

BASTARDOS DA BALADA DA FORNICACIÓN.

Maldito ti,

que da traición só gardas

                        o viño agre,

                         a melancolía

e un eco a adoescentes violadas,

Malditos inocentes,

                                                tanta néboa,

maldita néboa cómplice

que mandou sobre a femia

e sobre o escándalo,

en todo o que haberá de perseguirnos,

condenarnos á gloria

e convertir pra sempre a Serenou

nun buraco de putas e cobardes,

                        no replandor da infamia

                      que hoxe heredo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 57-58.

CON / VICTO

"Ningún lugar sen numen"

"É o primeiro nome propio, singular e inconfundible

dunha persoa que atopamos na historia da nosa cidade."

Ramón Otero Pedrayo

Seite negada sete agora dada

Calpurnia Abana Aeboso

Hasme dicir se un home en Serenou

non matara por isto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 41.

Imaxes do soño profundo da pedra inspirada

"... privilexio negado ás torres nacidas e mortas coa vontade que as informa. A clara severidade conceptual da catedral de Ourense non suprime o pasado...

... se non estructuras viven lendas máis vivaces que os alzados."

                                                                                        Ramón Otero Pedrayo

Ascendo á torre

sospeitando o xesto da consumación:

Contemplarei á vella Serenou

e un arrepío de luxuria e sangue

guiarame á venganza.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 37.

Sereno, arruinado pola súa asma (XVII)

                                        ¡Refai agora a historia 

                                                                           no burdel... Pedrayo!    

                                        Ti si que podes,   

                                        e selemos un pacto entre señores:

                                        prestarasme a esa furcia

                                        pra que eu lle apalpe os séculos e as tetas.

                                       Velos aí:

                                                    Dez mil anos fodidos na moqueta...

                                       ¡Bebede sombras!

                                       élle adecuado alcol ós sucesos futuros.

                                       Poñede un alalá na sinfonola

                                       e desandade os sangues,

                                       cos que un día

                                      o Sangue urdiu mentira esta cidade.

                                      Rematou o romance,

                                                                       Serenou,

                                      como estaba previsto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 35.

                       

Sereno, arruinado pola súa asma (XVI)

...

están os monseñores e os fillos ilustrísimos e as portuguesas igualmente ilustres do "Suevia" e as que nunca foron ilustres pero souberon da tristeza de non ter fronteira e si sífiles e moitos máis están que non se reconocen na penumbra pero foron a putas con señores e beberon o viño dos vencidos e souboulles ben, porque o viño en Serenou é sempre triste e a tristeza acostuma

e está (por fin chegou) tamén Vicente Risco.

Xa nesta Santa Compaña

só se botan de menos as bragas ardorosas

de Rosario Grandal,

ascendida ós infernos en orgasmo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 35.

Sereno, arruinado pola súa asma (XV)

...Heráclito Pérez Placer, Rufino o Tolo que loitaba cos "mambises", O Pepiño das Palomas, "O Pichagrís" e a Ramona, Saco y Arce, Antonio Araújo, Miguel Serrano e Víctor Andión, gromos do integrismo, Ramón Nocedal o virtuoso, Parcasio de Seguín, os sete sabios de Grecia: Morrón, Parchete, Portela, Redes, Carnixo, Oso e o Cacheiro, lexisladores desta tribu de graxos e arquitectos, Xan Brencellao, o zapateiro, Hernando Tricio, Benito Silveira, Guindo Cereiriña tilín tilín, Inés González de la Fondela, a señora das serenatas e o que casou con ela, Don Leonardo Fernández de la Peña, a quen lle cantaban os mozos de Serenou pola noite de bodas "son el hombre y el cabrito de la misma condición. El que no muere chiquito se cría para cabrón...", Don Tiburcio Losada, Don Críspulo del Rancaño, alias "Prosodia"...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páxs. 34-35.