Nunha curva

 "-Vaste mollar.

-Éme igual. Teño tanta sede que ata bebería a choiva. Cóntame como foi.

-Conducía Ágatha. O coche saíu nunha curva bastante perigosa que hai por Amoeiro. Exceso de velocidade.

-Esa puta... -esbardallei.

-Non deberías falar así. Están mortos, ¿entendes? ¡Están mortos! (...)

-Mañá é o enterro na Santa Mariña. Non vai haber homenaxe. Só irán algúns militantes da Vangarda Popular a título persoal."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 82.

1119

"Sardiñas frescas d´o mar,

quén che me dera un milleiro,

pantrigo de Ribadavia,

nenas d´o chan d´Amoeiro."

Literatura Popular de Galicia: colección de coplas, villancicos, diálogos, romances, cuentos y refranes gallegos. Orense, 1881. (Deputación Provincial de Ourense, 1987). Recollidos por D. Juan Antonio Saco y Arce. páx. 155

1118

"Val mais unha d´Amoeiro

co´a sua saya de picote,

ca unha ducia d´o Ribeiro

con cen ducados de dote."

Literatura Popular de Galicia: colección de coplas, villancicos, diálogos, romances, cuentos y refranes gallegos. Orense, 1881. (Deputación Provincial de Ourense, 1987). Recollidos por D. Juan Antonio Saco y Arce. páx. 155

Tronada con moita auga

"Aquel mesmo día pola tarde prediciu que ía vir unha tronada con moita auga e moito raio e que conviña meter o gando nas cortes, e pola noite andou de porta en porta preguntando polas casas se cumpría a súa axuda para calquera cousa. Necesitaron del no lugar de Tralaira, porque unha veciña se puxera mala. El soíño, sen guía nin axuda, foi buscar o médico de Amoeiro."

Carlos Casares, O can Rin e o lobo Crispín, ed. Galaxia, colección árbore, 2005, páx.8

O vecindario sabería

"O Instituto Español de Emigración quedaba á dereita, saíndo pola estrada de Celanova, no barrio da Carballeira. (...) Ó regreso da Carballeira pasei pola comisaría para contar un conto. Tamén porque non quería volver á casa tan axiña. O vecindario sabería xa por Tina da miña viaxe a Suíza, e era de temer o desfile de visitas con chourizos e botellas para os familiares emigrados. A novidade do día era o atraco a un maiorista da Ponte. O almacenista que viñera de Sanabria, servía de todo,  dende sementes a aixadas, ós labregos de Amoeiro, Coles e Vilamarín e, ó igual que os seus clientes, era reacio a soltar a carteira."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.59-60

A lectura do Salterio

"Sen dilación, para evitar o "paseíño", os irmáns fuxiran ocultándose nos montes que ocupan a chaira de Vilela, deambulando desde Punxín até os bosques de Amoeiro.

  Afeccionado á lectura do Salterio, quixo a fortuna compensar a Alexo polo mal grolo que estaba a pasar, de maneira que nos Chaos de Amoeiro "ao bater enriba dunha pedra, sentiu ruído de bo son", tal e como o libro describía."

Miguel Mosquera Paans. Viaxe a Lánsbrica. Colección Alcaian. Ed. Urco, Compostela, 2012, páx.192

Un home tirado na cuneta

"Despreocupados pululaban polos camiños cando, cruzando os Chaos de Amoeiro, deron co cadáver dun home tirado na cuneta. Un veciño do lugar que, pasando antes xa fora testemuña do fatal acontecemento, apresurouse a notificar o achado.

  Ambos os dous amigos se achegaban aos restos á vez cando chegou unha parella da garda civil que acudía a Trasalba para facer as primeiras pescudas. (...)

  -Sería un axuste de contas- especulaba o outro axente mentres ordenaban o traslado ao hospital provincial para practicar a autopsia-. Esta xente de mal vivir, xa se sabe...

  (...) Cargado de grillóns, conduciron ao cómplice confeso ao cuartel da Garda Civil para terminar as dilixencias, á vez que un vehículo se facía cargo do cadáver para o seu traslado á capital."

Miguel Mosquera Paans. Viaxe a Lánsbrica. Colección Alcaian. Ed. Urco, Compostela, 2012, páx.180-181

Ledos vivas polo áer aceso de maio

"Os primeiros movimientos dos gremios locais nise día eran pra agardar, frente ao Xardín do Posío, aos que chegaban de Celanova, Xinzo, Verín... e despois no comenzo da Ponte Vella, aos que viñan dos Ribeiros ou baixaban dos planaltos e chans montesíos das bisbarras de Amoeiro, Trasalba, Gustei...

 Nos alcontros duns cos outros (moitos diles non se tiñan visto en todo o ano), dábanse grandes apertas e ceibaban ledos vivas polo áer aceso de maio. "¡Viva a unión do proletariado mundial!". "¡Vivan os traballadores de Cudeiro". "¡Vivan os mártires de Chicago"."

Eduardo Blanco Amor, Xente ao lonxe , páx. 296-297, Editorial Galaxia, Vigo 2006 (2ª edición en BBA)

Toda la pendiente de Amoeiro

"El Barrigas sofrenó a los pasajeros y quedamos un rato envueltos en una nube de polvo. Bajamos al paso toda la pendiente de Amoeiro y al llegar al valle los caballos fueron puestos de nuevo al trote largo. Por entre los negrillos y cerezos que bordeaban el camino..."

 

 

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.164

El Pazo de Amoeiro

"Tres meses duró mi secuestro en el Pazo de Amoeiro, casón de la familia de los Castrelo, antigua residencia señorial y, en aquel entonces, centro de ricas tareas de labranza y ganadería y de mimosas vegas de vino en Santa Cruz de Arrabaldo y en el Ribero de Avia. 

(...) El pazo era una inmensa  residencia sillar con patio almenado, balconadas y chimeneas monumentales, que alzaba su orgullosa silueta de castillo al borde del planalto de Amoeiro, abarcando el curso del río Miño, entre el hondo valle central de Auria y las tierras más abiertas del Ribero, con sus verdes múltiples y jugosos.

(...) para echar la partida de tresillo con el párroco de Trasalba, que venía cada noche a caballo, impulsado por el terco vicio.

Eduardo Blanco-Amor, La catedral y el niño, ed. Galaxia, Vigo 1997, páx.148/149