Cimbreque desaforado

"O día do seu antolóxico regreso aos cuadriláteros, o Caimán de San Francisco tombara en só corenta e cinco segundos ao Depredador de Viñoás. Seica Penide saltara ao ring moi baldado, xa que a noite anterior tivera que cumprir con catro meretrices da Peroxa moi libertinas, amigas de chupar cámara e do cimbreque desaforado nas posturas máis abstrusas. Afectáralle o esforzo. O Caimán, exultante logo de coñecer a sentenza do xuíz que o exculpaba de atracar o Champion do Posío cun estilete, só tivera que cumprir cun gancho de esquerda errado e un dereitazo destrutor."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx.167

A efémera coroa

"Un presentador empapado en brillantina informoume de que no ecuador do cuarto round, o Depredador puxera fin á efémera coroa de Cameselle cunha estremecedora dereita cruzada. O de Seixalbo caera ao chan sen oposición. Para entón, o púxil de Viñoás xa deixara claro que non ía repetir os erros do anterior enfrontamento. (...) O árbitro da pelexa parara definitivamente o combate cando vira derrearse ao de Seixalbo (...) Aos constantes insultos e agravios que lle adicara ao de Viñoás nos días anteriores ao combate engadírase unha espectácular trifulca en directo nos estudios de Tele Barbaña."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx. 30

Un tanto cagalilas

"Entre interminables pausas para a publicidade, a historia do boxeo local empeñábase en redimir aos reis destronados. Servando Penide, o Depredador de Viñoás, era un púxil carismático, pero ás veces un tanto cagalilas. Emporiso, ocorréralle o mesmo que a Lisardito Vinagre e a Dorindo Ferrote: conseguira recuperar nos Remedios o cinto dos pesados ante o que fora o seu verdugo, neste caso un gañán voluntarioso chamado Orentino Cameselle, o Tigre de Seixalbo. Pundonor non lle faltaba."

Diego Ameixeiras, Baixo mínimos, ed. Xerais, xuño, 2004, páx. 30