Sen cidades non hai futuro

"Consciente da significación  da cidade e do progreso: "Sen cidades non hai futuro, nelas é ondese proxectan os grandes problemas", na grande urbe terá facilidade para desenvolver as súas inclinacións sexuais.  Imaxinemos como sería a vida do noso escritor de vivir en Ourense, abafado polo provincialismo reaccionario, baixo o maxisterio de Vicente Risco e máis tarde, probablemente de Ramón Piñeiro. Nunca chegaría a escribir as novelas coas que hoxe gozamos.

  Na obra narrativa de Blanco Amor non encontramos a mística telúrica do maxisterio risquiano nin tampouco a influencia ideolóxica piñeirista que modelou a literatura das seguintes xeracións.

  Os heroes e heroínas das novelas do noso autor, as que representan a conciencia ética, son a clase obrerira e mesmo o lumpen dos arrabaldos cidadáns. Loita contra o mito, a manipulación e a mentira. Non hai espiritualidade, nin sentimento de terra."

Mª Xosé Queizán, A boneca de Blanco Amor, ed. Galaxia, Vigo, 2014, páx.142

Risco e a estatua do Padre Feijóo

Nunha das primeiras colaboracións de Vicente Risco para o diario La Zarpa, en outubro de 1921, o asunto elixido foi a estatua do Padre Feijoo e particularmente o simbolismo que aos ollos de Risco tiña a súa especial ubicación na cidade de Ourense. O monumento fora inaugurado en 1887 e viña a ser a homenaxe, un pouco tardía, con motivo do segundo centenario do nacemento do polígrafo sen dúbida máis relevante que deu a nosa provincia.

O texto está cheo de ironías ao máis puro estilo Risco. E non só iso, proporciona unha interesante descrición da vida da época. Ninguén como don Vicente para observar ese detalle que ao resto dos mortais se nos escapa. Manteño a ortografía orixinal porque ademais penso que transmite moi ben esa forma de falar que temos os ourensáns.

Ourense e o P. Feixóo

Aquela praziña leda e churrusqueira está antr'o Ourense novo y-o Ourense vello. Horto pechado aquil xardiniño, esí e todo, sentados no poyal, poden botar unha pausa os paisanos que veñen á vila, os traballadores nas horas de lecer, os probes nas horas que non son horas de pidir.

Praza do Ferro

                                                "A praza do Ferro

Manuel Vidal

é a encrucillada

das letras galegas,

onde resoa o manacial

incesante do verbo

de Otero Pedrayo.

Está habitada polas sombras

do paso de Vicente Risco,

que acode co seu paraugas,

e cúspelle á vida,

ó arrecendo

de esencias orientais.

Marca o permanente tránsito

de López Cuevillas, Xocas

e Eduardo Blanco Amor.

José Ángel Valente

vai á procura

de Augas Quentes."

Xosé Manuel del Caño, poema inédito, 2000

(Extraído do libro: Ourense, craro río, verde val; escolma de Marcos Valcárcel

Concello de Ourense, marzo 2001)