Destino intratable

"Bajó las escaleras despacio y ojeó desde el portal para comprobar si su huida pasaba inadvertida al vecindario. Dobló hacia la Avenida de Buenos Aires, descendió por Bedoya y enfiló la calle Santo Domingo para ordenar sus ideas, cagarse en aquel destino intratable que siempre se le adelantaba a unos metros de la meta después de llevar él todo el esfuerzo de la carrera y verse desprovisto del primer puesto cuando estaba casi acariciando la cinta de llegada."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.117.

 

O Gran Mallador

 "Seguino pola Rúa Concello arriba ata a altura do Parque de San Lázaro e dende alí ascendimos ata Bedoya dirección San Francisco. O Gran Mallador parecía pouco dado a sospeitar que alguén podía seguilo á saída do choio, síntoma de que aínda debía ter a conciencia tranquila. Remontamos Emilia Pardo Bazán ata a entrada en Pena Trevinca, onde as Carmelitas, e dende alí xirou á esquerda para logo aparcar o seu Citroën ZX nas inmediacións da rúa Serra Martiñá. (...)

Xa non era aquel rapaz que corría coma unha centella polo Monte Alegre arriba, cando intercambiamos palastrazos cos cerebros máis destruídos da Saínza."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 46. 

Caxougándome o licor no estómago

" -Iso de Boa, ¿que é? ¿un mote?

  -É dunha serra que ten ese nome, contra Santa Mariña de Augas Santas. De aí lle vén, pero chámase Juan Antonio.

  -Un nome chévere. Volvendo ó caso. O que me dou o tope no coche levaba o pelo rapado ó cero, coma os reclutas. ¿Sabes se para polo Cumial ou en San Francisco?

  -Está facendo o servicio no Cuartel de San  Francisco.

  (...) Subín andando ó cuartel, facendo eses. O Delfín incomódase, se o conduzo mareado. O moi cabarito alanca ós cabalos caxougándome o licor no estómago, ronca e bufa e pasa de raspallón por onda o primeiro municipal que encontra.

  (...) A tardiña aterecía ós transeúntes. Amantados nas roupas de inverno, corrían cara ás súas casas, sen humor para rirse dun pavesas. E mira que me esforzaba por caer en gracia. A chispa duroume toda a subida da rúa Bedoya. Destapaba os bebés que as nais abrigaban dentro de sacos e peleles para aloumiñarlles o nariz (...).

  Entrei no cuartel polo camiño do Canal."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.150-151