Mostrando entradas con la etiqueta coiñais. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta coiñais. Mostrar todas las entradas

lunes, 5 de noviembre de 2018

"Como el caldo"

"Un año fueron por primera vez ya la víspera de San José; fueron a la Pozanca de San Juan, una pequeña charca, bastante profunda, que tras el invierno se formaba cada año en medio del gran coiñal del Miño y que algunos resistía todos el verano sin secarse. Allí, el agua estaba siempre más templada; en el verano "como el caldo", decían."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.33

viernes, 2 de noviembre de 2018

El agua

"Algunas veces se atrevían ya a bajar a la orilla del río para ver el agua de cerca. Cogían en el coiñal pequeños cantos rodados -los más planos- y jugaban a "cortar la corriente". Las piedras, habilmente lanzadas a ras del agua, la tocaban  intermitentemente, a saltos sobre ella, como si rebotasen contra el plano ideal de la superficie fluyente. Iban contando los saltos -"uno, dos, tres..."- al principio muy distantes, tocando apenas el agua..."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.27

lunes, 22 de octubre de 2018

El primer recuerdo

"Es probable que el padre quiera bañar al perro o, a lo mejor, van simplemente de paseo; no puede precisarlo; no puede precisar casi nada, porque éste es uno de sus primeros recuerdos -el padre, él, los dos hermanos, el perro, marchando todos por el coiñal-, el primer recuerdo del Miño, de cuando el Miño no era más que una línea azul, vagamente sinuosa, discurriendo dócil por el brillante mapa polícromo del Colegio, entre la invariable salmodia: "El Miño nace en Fuente Miña, provincia de Lugo, pasa por Lugo, Orense..."."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.21

domingo, 21 de octubre de 2018

Algunos domingos

"En el río grande no se bañaban más que algunos domingos, cuando iban en familia a comer o a merendar allí mismo, a la orilla del agua. Se bañaban en la pequeña presa del molino, donde el agua, clara, cristalina, les daba por la cintura. Allí, remedaban las aventuras de los hermanos mayores; las fabulosas aventuras en el ignoto, anhelado río Miño.

 Un día, al fin, fue con el padre hasta el Miño. Iban también los dos hermanos que le precedían en la larga formación familiar. Llevan un perro, un perro del padre, que también es cazador. Van por el coiñal, andando con dificultad sobre los cantos rodados."

Julio López Cid. El Río. Duen de Bux, Ourense,  2008. Pág.21

domingo, 6 de agosto de 2017

Chea de mozas bañándose

"Camiñando por entre os choupos e os amieros, quizáis traído polo recendo de lembranzas de outro tempo, sentíu que os ollos descubrían de novo o entusiasmo das cousas, a limpeza do aire e o cantar satisfeito dos paxaros. Pero por pouco tempo, porque ao se achegar á acea, desde o coiñal, puido ver as pas da roda paradas e cheas de xuncos e pamplina, e acordouse do dito da sua nai: "Cando a acea está parada, non dá proveito nin gana nada." Despóis torceu outra vez cara o interior para non pasar por diante da presa, que naquelas horas adiviñaba xa chea de mozas bañándose.

  Nas leiras andaban agora coa recollida das patacas."
Carlos Casares. Ilustrísima.Ed. Galaxia, 1980. 3ª edición, novembro 1986, páx. 37-38.

miércoles, 26 de octubre de 2016

Os coiñais da ribeira

"O avogado vivira en General Aranda -conforme dicía o papeliño co enderezo que me entregara a súa secretaria xunto coas chaves-, e iso obrigábame a cruzar o río. Fíxeno pola Ponte Nova e, se puidesen circular os turismos, meteríame polo Viaducto. O caso era pasar o máis lonxe posible do Ribeiriño. Con todo, non puiden evitar unha ollada de esguello cara ó leste. Por fortuna, o Miño fai unha reviravolta á altura da Ponte Vella, e non se divisaban os meus arrabaldos.

  A General Aranda, ou sexa á rúa do Cuartel, non a pararon de todo os constructores. Ficaban varias casiñas con hortas que baixaban ata os coiñais da ribeira. Onde empata con Rosalía de Castro, comezaron a erguerse os rañaceos, uns armatostes de edificios, de catro ou cinco andares, rematados en terraza. Ese detalle diferenciábaos doutros bloques do barrio, nos que, a falta de tendal no tellado, ondeaba a roupa en corredores e xanelas."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.141-142