Mostrando entradas con la etiqueta corgo_de_boi. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta corgo_de_boi. Mostrar todas las entradas

viernes, 23 de agosto de 2019

Unha fenda fonda

“O lugar chámase Corgo do Boi. Un corgo é unha fenda fonda, un tallo de terra polo que ocasionalmente baixa a auga dun torrente, pero tamén unha pequena cavidade, unha oquidade habida en calquera pedra na se almacenou a auga da choiva antes de que se xeara e ó facelo fendese a rocha. O Corgo do Boi é exactamente unha depresión pola que ás veces baixa, impetuosa, a auga dun torrente, tamén o paso dos lobos oufanos, os máis feros da manda. Cando a auga baixa e copa a súa parte máis fonda, o camiño máis estreito de todo o Corgo do Boi, os lobos vadean este e logo crúzano, coa aparente e fráxil axilidade dos seus corpos, non de todo esveltos, sempre de cuartos traseiros esvaradíos, sempre a cabeza enorme, como se lles pesara, pero as patas veloces e donas dunha potencia estraña, pois son elas as que lles permiten cruzar saltando, de pedra en pedra, con aparente donidade.”

Conde, Alfredo.  Romasanta. Memorias incertas do home lobo. Ed. Sotelo Blanco. 2004. páx. 69

jueves, 22 de agosto de 2019

Allariz (III)


Por exemplo, o 13 de setembro, en Rebordechao, coincidindo cun rastrexo pola serra, será a primeira confesión do “Tendeiro” diante do xuíz de Allariz (segunda confesión xa arrestado en Galicia). O día anterior, no Corgo do Boi, o propio Romasanta atopa un óso da cadeira, que parece ser de muller, e que el mesmo entrega. Sempre manifestou moita colaboración, tanto nas declaracións como nas visitas aos distintos lugares dos supostos asasinatos.

viernes, 28 de junio de 2019

A colcha de farrapos vermellóns

“Mágoa que se me ocorrera venderlle a Xosé Edreira a colcha de farrapos vermellóns, azuis e verdes que levaban no costal de roupa que constituía todo o seu patrimonio, e que Xosé a conservara, pois hoxe sería un dato menos. Pero as urxencias traen con elas estes excesos e a presenza de Bárbara sempre me inducía a elas. Tería sido abondo con imaxinar a Bieita tecendo a manta de farrapos na vella tecedeira de madeira, mentres soñaba as aventuras que só durarían dende Soutelo Verde até o Corgo do Boi, mágoa, que parecía soñadora e amiga de mellora-la existencia allea tanto como a propia.”

Conde, Alfredo.  Romasanta. Memorias incertas do home lobo. Ed. Sotelo Blanco. 2004. páx. 59-60

viernes, 10 de mayo de 2019

Mazurca para dos muertos

“El sacaúntos andaba con dos valencianos, don Jenaro y don Antonio, que también tiraban a lobo cuando perdían el sentido; de esto hace ya muchos años, cien o más, pero por aquí todo el mundo lo sabe. El sacaúntos mató a trece bocados, nueve mujeres y cuatro hombres. Una noche en que la luna lo echó a lobo mató a Manueliña García, mujer con la que tenía un hijo, Rosendiño, al que también mató. A Manueliña la llevaba a Santander, que queda muy distante, en la mar de Castilla, donde iba a ponerla a servir en casa de un sacerdote, pero en el lugar que dicen Malladavella, en el bosque de la Redondela, le dio el pronto y los mató a los dos, también los medio devoró. Después estuvo tranquilo algún tiempo, tranquilo y distraído, hasta que se le volvió a borrar la luz y mató a Benitiña García, que era hermana de Manueliña, y a su hijo Farruquiño, que aún mamaba y tenía sabor a pescado, a éstos los mató en Corgo de Boy, que queda más allá de las Arrúas, antes de llegar a Transirelos. El sacaúntos no era muy grande, era más bien pequeño y además tenía los dientes podres. El sacaúntos hizo más muertos, Xosefa García era hermana de Manueliña y de Benitiña, aquella sangre se conoce que le tiraba, y murió en el camino de Correchouso. Y su hijo Xosesiño. Y Toniña Rúa y sus dos hijas Peregrina y Marica, que murieron en Rebordechao, a Toniña la quiso mucho el sacaúntos, estaba muy enamorado de ella y le enseñaba las partes cuando se cruzaban por el monte. También mató a otros cuatro: Xila Millarados, que pastaba puercos en Chaguazoso; Chucha Lombao Celmán, a la que atacó según se llega a As de Xarxes; Fuco Naveaus, un mozo que andaba a pájaros por Prado Alvar, y Benitoña Cardoeiros, una vieja que ya no valía para nada.”

 Camilo José Cela (Premio Nobel de Literatura 1989). Mazurca para dos muertos. (1983) Círculo de Lectores. Barcelona, 1989. Págs. 73-74.