No es Islandia

 "Los manantiales de chorro caliente humeaban en ese día frío de invierno creando una atmósfera extraña, a la que los habitantes de la provincia de Ourense ya estaban acostumbrados, pero que siempre sorprendía a los foráneos. Los baños termales volvían a estar de moda y eran un reclamo turístico tanto a orillas del Miño, en enclaves como A Chabasqueira o en Outariz, como en este embalse, el de As Conchas, en el río Limia, al sur de la provincia y casi frontera con Portugal. Miles de turistas, además de los vecinos de la zona, se acercaban durante el año a darse unos baños en esas pozas templadas, verdaderos jacuzzis naturales. No es Islandia, decían orgullosos los ourensanos, es Galicia."

Carlos Montero. El desorden que dejas. Ed. Espasa. 2016. Pág. 9.

Un problemiña

 "-Antón Regueira e un tal Ricardo Pazos formaban unha banda financiada por Sousa que eliminou os ionquis na Chavasqueira. Polo medio tamén andaba o noso amigo Gonzalo Casasnovas.

-(...) Sousa débelle favores ao concello dende que recualificaron os terreos e o tipo pensou que estaría ben agradecerllo cun bonito agasallo. Logo, aproveitando que os seus homes estaban ben dispostos a matar, non se lle ocorreu  mellor idea que solucionar un problemiña que tiña na Chavasqueira."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 130.

Unha boa pista

 "-Creo que teño unha boa pista que che podería axudar co asunto dos asasinatos da Chavasqueira.

-Ah, ¿si? Non me digas. Sorprendeme."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 129.

Varios cadáveres

 "A reportaxe sobre os asasinatos da Chavasqueira incidía na cuestión do marasmo informativo provocado "por unha sobredose de antifascismo cutre e demócratas de novo cuño". Segundo o interesante relato de Porter, no período dun mes apareceran varios cadáveres (indixentes, ionquis, mendigos) sen que a Policía Estatutaria ou a Garda Militar se decidisen a investigar con garantías."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 78.

Preto das termas

 "-Pasado mañá tocan os Death Folkies no Rock Club, ¿anímaste?

-Pode ser. Pero se vén a Charo dille da miña parte que non se pase co perico, que logo non hai quen a ature.

-Un respecto.

-¿Estiveches no enterro do garda militar?

-Non, eu tamén tiven un imprevisto. Outro morto na chavasqueira, un fulano que durmía preto das termas."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 67.

Oes

"Porter quedou un bo cacho en silencio, como sopesando para si o diámetro do pigmento.

-Oes, deixa entón o das cervexas. Teño que ir pola redacción. Seica apareceu un ionqui degolado na Chavasqueira e xa van tres en dúas semanas. Queren que faga unha reportaxe sobre o tema. ¿Vémonos pola noite no Auriense?

-Espero que non. Ademais, ti sempre rematas no Barbarela."

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 15-16.

Nunha nube de chispas e fume

"Dende a perruquería fixen un percorrido polos bares do contorno, trazando círculos cada vez máis amplos, ata que, nunha tasca da Vía Vella, se me informou de que a mañá do atraco aparcara nun descampado contiguo unha moto ruidosa. Os dous rapazolos que a tripulaban, regresaran axiña e arrincaran nunha nube de chispas e fume. (...)

 Cambiei a roupa, chea de pelos e de porquería da viaxe, e unteime ben untado de desodorante. Sen máis concesións á hixiene, corrín á Chabasqueira e aposteime entre unhas cepas. (...) Á hora de xantar, pouco despois do pitido da Fundición, principiaron a chegar ó barrio os  traballadores. (...) Deixou a Maripi no patín e presumiu cuns aceleróns, para que se decatase todo o barrio."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.68

O chichote

"Daquela levei a man ó chichote e xurei. Os pecados obrigaron a presinarse ás beatas que viñan da igrexa de Santo Domingo que, sen embargo, non se pararon a botarme unha man anque me vían caendo ás paredes.

  Puiden arrastrarme polo Parque de San Lázaro e chegar a comisaría. O xefe mandou buscar un médico e, por unha vez, freou a lingua respectando a miña dor de cabeza. Despacheino rosmando dúas ou tres explicacións confusas e pedín permiso para regresar ó Ribeiriño e probar as empanadas. Parei pouco na casa, collín unha ración con moitos vultos na masa, onde supuña emparedados os mellores toros de anguía, e dirixinme á Chabasqueira. Na morada do Aquilino notábase a man da funeraria La Gloria, había coroas e, sobre todo, estaba o cadaleito."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.51-52

Ás raparigas pimpantes

"O sol pousaba xa enriba de Piñor, cando regresei ó Ribeiriño. Non parei na casa, non tiña ganas de ver á Tina e ós convidados preparándose para saír ao baile. Seguín cara á Chabasqueira, pitándolle ós grupos de mozos ruidosos e asubiándolle ás raparigas pimpantes. A casa do interfecto ofrecía, en medio do bullicio festivo, un aire máis sinistro aínda do que é habitual nestes casos. (...)

 

  - ¿Era vostede amigo do defunto?

 

  - Si. Eu son Camilo Criado. Dirixo a Academia Corvelle, na que estudiou Maripi, a nena de Aquilino. (...)

  -¡Que raro! Os magnates, polo regular, gardan os fillos nos colexios de curas e monxas."

 

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.44



O finado

"-Tócalle cargar co morto. Estao agardando no depósito.

  -¿Que tal se pregunto eu, e vostede contesta aceneando coa cabeza? Dígoo por acabar a tempo de celebrar o magosto de San Martiño, porque do Santiago xa non teño ansia ningunha. Imos ver, o finado é Aquilino Cachafeiro, domiciliado na Chabasqueria, ¿é ou non é?"

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.41

Da outra banda do río

"...os seus país baixaran da parte de Lugo non había tanto. Labregos pobres expulsados pola mellora. O pai mercou unha casopa pequena e empezou a gañar a vida cavando as cepas dos contornos do barrio, e abrindo pozos -ó arrabaldo non chegaba a traída-, ata que o empregaron no servicio de lixo do Concello. (...)

  Despois, comenzou a viaxar en haiga e xa nada se soubo das súas ocupacións. Na chabasqueira non paraba, e tampouco se lle vía polas rúas da Ponte. Facía vida da outra banda do río, no centro de Ourense."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.39-40

Polo si ou polo non

"Na casa xa sabían o conto. Resulta que o suceso afectaba a un veciño, a unha familia que vivía ó pasar a tasca de Raposo, entre o Ribeiriño e a Chabasqueria. O fillo do varrendeiro colgárase.

  -¡Mira ti que cousas!- exclamou a Tina-. Parece que foi onte cando festexou á filla no concurso de misses. (...)

  Polo si ou polo non, mentres guiaba o coche pola Ponte Vella fixen memoria do que sabía do defunto. Aquilino Cachafeiro pertencía a unha familia humilde..."

Bieito Iglesias, "Miss Ourense" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.39

Espernexaba na auga do río

"O xefe daqueles malvados perdérase, no entanto, cara a Ourense, aproveitando a confusión. E non era parvo, apañara outra bicicleta, e cando nos demos conta, xa nos levaba unha boa vantaxe. Sorte que o vimos ao lonxe. Como A Chavasqueira está preto da ponte do Ribeiriño e da do Milenio, debía querer pasalas, ou cruzar a segunda se cadra, e perderse na cidade.

(...) Era Lois, que espernexaba na auga do río, tentando malamente aboiar. (...) Sen que ninguén o advertise, porque xa todos, incluído o Capitán, sairamos tras o home de traxe, tirara a Lois da bicicleta, arrastrárao ao río e guindárao nel. Agora el fuxía a nado."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.65-66

Pedal ás bicis

"Démoslles pedal ás bicis polo carreiro das Termas, paralelo ao Miño. O Capitán Aspanitas subiu á estrada xeral, a dos coches, con idea de baixar, ao chegar á Chavasqueira, por detrás do balneario xaponés, para cortarlles a retirada, se é que aínda estaban alí.

 Segundo chegabamos ao edificio de madeira do balneario, antes de termos á vista as pozas, advertimos un grupiño de homes que nos chamou a atención. Estaban baixando a rampla do balneario, cara ao camiño que traïamos nós."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.58

Ou arrasaban as termas de Ourense

"Supoño que hoxe era o día de faceren as probas derradeiras, a ntes de chantaxear á cidade: ou pagábanlles unha morea de cartos ou arrasaban as termas de Ourense.

-Vaia elementos! -Martiño estaba furioso-. E agora que facemos?

-Á Chavasqueira! -berrou Lois, andando cara á súa bici.

(...) se tentaban sabotar cada terma, e xa andaran a facelo nas Burgas e en Outariz, tamén habían tentalo na Chavasqueira."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.57-58

Un plan para arruinar as burgas todas

"-Falou, si. Todo canto quixen. Como sospeitabamos, eles dous forman parte dun plan para arruinar as burgas todas.(...) Mandounos alguén, e mandou varios. Un para cada burga. Un ás do centro, outro a Outariz e un terceiro á Chavasqueira. (...) O xefe, quen concibiu o plan, polo que imaxino, debeulles deixar  un mando a distancia camuflado en cada zona termal, para sabotar cada burga. O mando de aquí xa o descubristes, está camuflado nun dos cadeados que deixan os namorados na ponte."

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.56-57

E como atoparemos un cadeado aquí?

"Como todos somos bos ciclistas, e estamos en boa forma, seguimos a ruta ao pé do Miño. Pasamos A Chavasqueira, as pozas do Muíño das Veigas e non tardamos en chegar a Outariz. Xa era media mañá ben andada, entre unha cousa e outra, e comezaba a haber xente bañándose.

 -E como atoparemos un cadeado aquí?"

Ramón Caride, O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas, ed. Xerais, xaneiro 2013, páx.47