En una taza blanca

 "Entróe en el Queso, pan y vino, ordenó "Manolo, un blanco". La luz del mediodía reculaba en las angostas calles de la zona antigua, se detenía como una ola que en su máxima altura perpetúa el momento de estrellarse y arrasarlo todo. "No habrá subido el vino desde la última vez que vine", especuló mientras le servía en una taza blanca lo solicitado."

José María Pérez Álvarez, Las estaciones de la muerte. Duen de Bux, Ourense, 2008. Pág.66.

Pozo de sombras

"Para el, en cambio, cando as agullas se situaran nunha determinada posición, un segundo despois de recibir a descarga, seguirían marcando as horas sen sentido, como un tolo que fala só, pronunciando un discurso no medio dunha praza baleira, de madrugada. Naquel momento a catedral acababa de dar as cinco. Empezaba a romper o día. Entón viuno mirando pola ventá que estaba ó lado da porta, desde a cal se divisaba unha parte do barrio antigo, case ós pés, observando como a cidade, ata entón convertida nun pozo de sombras, empezaba a debuxarse de novo cunha cor pálida, lixeiramente azul."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 267.

Onde se mete en farra

"Como consecuencia de todo eso, o administrador leva moito tempo sen aparecer pola casa, aínda que ás veces chegan noticias de que algúns sábados o ven de noite polo barrio vello, onde se mete en farra, pecha algúns bares e convida ós amigotes a servicios completos, incluídas mulleres.

  Estas preoupacións relacionadas co home que lle administra as terras de Sabucedo non son, sen embargo, as que explican o estado de inquedanza que ela percibe desde hai tempo na súa conducta de cada día, desde que o ve saír pola mañá para asistir á misa, ata que se senta aí diante, do outro lado da rúa, e se pon a ler ou escribir."

Carlos Casares, Deus sentado nun sillón azul. Ed. Galaxia, colección literaria, nº 138. 1ª edición, Vigo, 1996. Páx. 51-52.