"Volvía para se enfrontar a Primitivo Cerretas, un rapaz de Ceboliño con boa pegada, pero moi pouco fogueado máis alá dalgunhas agarradas con algún cacho de carne con ollos procedente de Vichita. Eu facía cábalas sobre como irían as apostas para o combate nos Remedios cando soou o teléfono.

-¿Si?

-Horacio, son eu.

-Cona, Porter. Non me digas que cambiaches de opinión.

-Está calado, burrico. Vai agora mesmo ata o Paseo do Barbaña. Agárdote alí, fronte ás traseiras de Antonio Puga.

-¿Que carallo se me perde a min alí?"

Diego Ameixeira, O cidadán do mes. Ed. Xerais, 2006, páx. 134.

Unha familia de ratas malhumoradas

"... e seguín viaxe cara á ponte sobre a Barbaña, aludida no diario. Non falara co comisario nin cos compañeiros da Brigada, nin sequera sabía se me encomendarían o caso, pero andaba romántico e desorientado. Cando é así, hai poucas cousas que me levanten a paletilla. Unha delas é cheirar rastros. Aparquei na rúa de Antonio Puga e baixei á ribeira por unha canella entre dous edificios, velándome de non pisar nos moriscos de lixo. Albisquei o vulto dunha señora que tendía roupa nun corredor, berreille, e sinaloume o lugar onde aparecera a morta. Había unha horta de frutais espidos, castigados pola invernía e, máis abaixo, un desaugadoiro infecto que tinxía o río de marrón escuro. Non vin inidicios nin cousa parecida, só unha familia de ratas malhumoradas e unha meixengra pousada nun salgueiro."

Bieito Iglesias, "O que enganan as iguanas" en  miss Ourense, ed. Galaxia, Vigo, 1994, páx.119