Sereno, arruinado pola súa asma (XVII)

                                        ¡Refai agora a historia 

                                                                           no burdel... Pedrayo!    

                                        Ti si que podes,   

                                        e selemos un pacto entre señores:

                                        prestarasme a esa furcia

                                        pra que eu lle apalpe os séculos e as tetas.

                                       Velos aí:

                                                    Dez mil anos fodidos na moqueta...

                                       ¡Bebede sombras!

                                       élle adecuado alcol ós sucesos futuros.

                                       Poñede un alalá na sinfonola

                                       e desandade os sangues,

                                       cos que un día

                                      o Sangue urdiu mentira esta cidade.

                                      Rematou o romance,

                                                                       Serenou,

                                      como estaba previsto.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 35.

                       

Sereno, arruinado pola súa asma (XVI)

...

están os monseñores e os fillos ilustrísimos e as portuguesas igualmente ilustres do "Suevia" e as que nunca foron ilustres pero souberon da tristeza de non ter fronteira e si sífiles e moitos máis están que non se reconocen na penumbra pero foron a putas con señores e beberon o viño dos vencidos e souboulles ben, porque o viño en Serenou é sempre triste e a tristeza acostuma

e está (por fin chegou) tamén Vicente Risco.

Xa nesta Santa Compaña

só se botan de menos as bragas ardorosas

de Rosario Grandal,

ascendida ós infernos en orgasmo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 35.

Sereno, arruinado pola súa asma (XV)

...Heráclito Pérez Placer, Rufino o Tolo que loitaba cos "mambises", O Pepiño das Palomas, "O Pichagrís" e a Ramona, Saco y Arce, Antonio Araújo, Miguel Serrano e Víctor Andión, gromos do integrismo, Ramón Nocedal o virtuoso, Parcasio de Seguín, os sete sabios de Grecia: Morrón, Parchete, Portela, Redes, Carnixo, Oso e o Cacheiro, lexisladores desta tribu de graxos e arquitectos, Xan Brencellao, o zapateiro, Hernando Tricio, Benito Silveira, Guindo Cereiriña tilín tilín, Inés González de la Fondela, a señora das serenatas e o que casou con ela, Don Leonardo Fernández de la Peña, a quen lle cantaban os mozos de Serenou pola noite de bodas "son el hombre y el cabrito de la misma condición. El que no muere chiquito se cría para cabrón...", Don Tiburcio Losada, Don Críspulo del Rancaño, alias "Prosodia"...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páxs. 34-35.

Sereno, arruinado pola súa asma (XIV)

...Enrique Doval no papel dun "Incerto Señor don Hamlet" antes de que nacera don Álvaro de Cunqueiro, Ramón, o vinculeiro dos Otero, Primitivo Rodríguez Sanjurjo tiñe do oro los verdes racimos, Dosinda das Cortiñas, , Favio Saturnino Flavo, Licamanda e Licseno, Camilo Amor, Lorenzo Gil, Primitivo Peón, Caledonio Osorio e a longa ringleira dos carlistas, Don Alberto Aventuras, Ambrosio de Morales de camiño, Paulo Osorio, Pedro de Seguino, Palacios Ramiro, Alonso Méndez Montoto e 270 paxaros, Alonso de San Vítores, O Xeneral Eguía que levou ós graxos pero deixou as cangas, Don Juan Manuel Bedoya, O Inxenieiro Trompeta, o poeta que escribiu "El Miño por su cielo azul de plata del amor con el arco su puente ensalza", métricos rasgos de las reales  fiestas con que la esclarecida novilísima y muy leal ciudad de Orense bordó los reales pañales del Príncip Don Luis Jacobo.1700....

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 34.

Sereno, arruinado pola asma (XIII)

...o estudiante de Leises Emilio Muruais a tarde de 10 de Nadal que berraba socorro socorro socorro e as súas voces ouvíanse no campo do Desafío e así foi que un afogado impedía outro duelo, Manuela García, Xosé Menéndez e Ramona Nóvoa, ofrecidos ós Remedios, Marcial Valladares, Felipe Rol, Lolita Coma contra quen escribiron un libelo desagradecido que empezaba como tal "huid jóvenes incautos de esa mujer hechicera...", o mentirán de Gregorio o Turonense de miráculis sancti martini bianco, Boelio Bufo de extensa granxa, García Díaz, López Mosquera, Díaz Cadórniga, Mariló ¡ai!, Gómez Fernández de Soria, Mendamo e o seu pai Arciso, aurífices, os Acondios tamén, Pedro Álvarez Osorio, Rodrigo Alonso Pimentel, Gil Nogueirol, Luís de Abreu, Narizotas Cara de Pastel o 19 de Xullo de 1812, Fray Juan Jacobo Fernández e Juan Venido, o Doctor Sicúa, Don Rafael de Puga...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 33-34.

Sereno, arruinado pola asma (XII)

 ...Bernardo González del Valle, alias Cachamuíña, Juan de Juni que sigue angustiado, José de Castro, Gil Soutelo, Lamas Carbajal, Pedro Fernández Boan, Manuel de Ochogavía, Luís Pérez de Acevedo, Camilo Placer Bouzo, Juan III, García de Manrique, tamén suposto Arfe, Pedro I o Cruel, Jerónimo Feijoo Montenegro e Puga, o Arquiduque de Austria delegado en funcións, O Misal de Monterrei, o Rei dos Incensarios, o Capitán Bombillas, o Cepo L´Amici, a Marina que conta o mundo por "ocupacións" e cando era puta nova facía as millores felacións do continente, o Toñito Patata de buena familia, Juan Bautista Celma, Rodrigo de Badajoz, Francisco Méndez, Calpurnia Abana Aeboso, Don Suero de Oca noble Caballero, Gonzalo Pérez de Requeixo, Don Juan Fernández de Boan e Landecho alá pola metade do seiscentos, Don Ochoa de Espinosa, a criada do cura María Andrea, O Pichín, Felipe I fundindo os seus zapatiños de charol na rúa do Progreso, Don Marcelo Macías e tódalas pantasmas do museo, os franceses que chegaron pola estrada das Mercedes no ano 1933 dicindo Magnifique!, Tutor o Lambecús, un escuro Diego de Villamarín batíndose a florete pola prima dona no Corral das Comedias, Don Antonio Rodríguez de Puga, os rexidores Álvarez de Argiz e Arrojo Balcarce, O Mestre que non durmiu a noite na que a súa primoxénita perdía sen sentila a frol do pitiminí...

 

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 33.

Sereno, arruinado pola asma (XI)

Aquí está Ederonio, Don Lorenzo, Santiago o Maior, San Facundo e Atico, Antonio Pío, Décimo Junio Bruto, Simphosio, Idacio, Alepio, Remismundo, Carriarico e fillo, Witimiro, Abdelaciz sen Muza, Martín de Tours e o outro Dumiense, A Saga dos Afonso, o Abade Franquila, San Rosendo e Mamá Ilduara, Gudroed o Normando, Almanzor, García I, Doña Teresa, O Conde de Traba, Diego Velasco, Alfonso X o Sabio, Don Sancho o Rebelde, Pedro Yáñez de Nóvoa, Gonzalo Daza e os seus sucesores, Vasco Pérez Mariño, Pérez Viedma, Pascual García, os defensores de Castelo Ramiro, o cociñeiro tamén e os meus veciños do Salto do Can, antigo e poderoso. O Duque de Lancaster, e Sir Percy, Juan de Nóvoa, Álvarez Osorio, Tomás de Lemos, Francisco Moure refacendo a imaxe da Siñora Bianca, O Bispo Quevedo proclamando reacción, os mariscais franceses Soult e Ney e tamén os seus cans...

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 32-33.

Sereno, arruinado pola asma (X)

E que o outono prosiga, 

beba veloz e firme,

como beben os homes,

que pague e que a vida se vaia.

Este é o inverno final.

Aquí imos xogarnos.

Aquí nos destruiremos

                                          e venderemos cara a nosa cinza.

¡Ei Pedrayo!

Non xuzgues esta noite.

Escoita:

O vento trouxo a todos.

Velos aí, 

fodendo na moqueta:

Xa inocentes,

xa alleos,

xa en pelotas.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 32.

Sereno, arruinado pola asma (IX)

¡Viño pra todos Madame!

Hai que saber perder con chulería.

¡Viño pra todos que esta ronda

paga Yáñez de Nóvoa!

Que beba o estafador,

os mercaderes,

as máscaras de todo canto fomos.

¡Barra libre Madame!

¡Paga putas Sir Percy e Carrascosa Bispo!

Madame,

e despois máis borrachos,

concluíremo-la orxía

proclamando sodoma en Serenou adiante!

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 31.

Sereno, arruinado pola asma (VIII)...

¡Cidade de cascudas!

Madame en Serenou.

Pedra damodo,

pedra que maxina

mil xeitos de poñer preguiza á morte.

Ponlle datas ó duelo e rematemos.

Éste é o vértice,

o prisma lexendario.

Aquí un dos dous abonda.

¡Pechádeme estas portas!

Que a linaxe dos noso

nos condene

a vivir con candados no destino.

Que non fuxan as sombras,

que as súas biografías nos torturen

deica o cabo do mundo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 31.

Sereno, arruinado pola asma (VII)...

Que proclamen os retratos do fondo,

o fondo desta agre ladaíña

e medremos no espanto

Serenou,

porque eu estou vivo.

¿Lembras aquelas máis

de setecentas grandes soidades

ordenando do sul a nosa destrucción?

Pois conquista onde estabas na derrota

e coa derrota ó lombo,

dalle as gracias

ós deuses que te amaron

de que a guerra se conte aquí

sen enunciar pronomes de vergonza.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 30.

Sereno, arruinado pola asma (VI)...

Pero quero saber.

Quero a néboa.

Quero a historia da néboa

antes que a néboa

resolva en nosa cinza.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 30.

Sereno, arruinado pola asma (V)...

Ve a man,                    

               ve a lepra

con que a lepra fundou a nosa tribu.

Estaba escrito que eu vos maldicira,

que o profeta sen nome

puxera nome de infamia nesta orixe.

Martín de Tours                      ¡maldito!

Carriarico                               ¡maldito!

Witimiro                                 ¡maldito!,

e sobre todos eles,

maldita Serenou por te entregar.

¿Que puta de linaxe é seducida?

Dime siquera unha

e entenderei que o precio ó que te deches

fose esta tanta nada para isto:

Nin cobardes nin herois tes do sangue,

tan só fillos de puta.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 29-30.

Sereno, arruinado pola asma (IV)...

¡Quen tivo as chaves da conspiración

que deteña este sangue!

Pantasmas de min,

cadavres convocados...

baixade aquí a retorna-lo incesto

e que a discordia poña

                                                      neste vivir

xa o perdido pra sempre.

¡Ollade Serenou como desfás en noite!

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 29.

Sereno, arruinado pola asma... (III)

¡Ah Serenou!

Aquí vai rematar de golpe nada,

os longuísimos días sementados

contra un vento de todo.

Aquí será a unha carta

nada ou todo,

porque baralla o vento.

Un disparo na sota mal picada

e aquelo que foi páxaro, memoria,

centeo, amor,

mazaira, limoeiro

desangrará no abismo.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 28-29.

Sereno, arruinado pola asma... (II)

Envida, a tarde endiante con navallas

e altivo o xesto de vestir maldita.

Endiante envida,

Serenou,

mírate ó espello

e resolve memoria a cada aresta.

Cecais memoria, aresta,

acaso espello, 

consúmanse nos trances de mirarte.

Mira que baixa o vento.

E agora baixa o vento do cabalo

coma quen vai de putas.

Pasea, pasa,

multiplica os ollos,

non disimula signos de matar

coma quen foi de putas.

Todo o vento do mundo nesta noite

templou revólver

coma quen venta putas.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 28.

Sereno, arruinado pola asma... (I)

SERENO, ARRUINADO POLA ASMA, INVOCA

ANTANO ÁS PORTAS DA CIDADE

A Benito Lentellais, 

capataz de serenos alá no Serenou de 1842

Eu veño a declararte,

a apalparche a tristeza,

a bebe-la mentira dos que beben contigo

cando menten contigo e beben sos.

E a ti.

Eu veño a someterme.

A que tornes á alcoba e me reduzas.

Que me habites dediante do desprecio.

Finalmente.

E por se acaso veño

a que confundas

          entre ti

e arredores de logo, lago, enigma;

a procedencia incerta na que vivo as palabras.

¡Cidade de cascudas!

Filmádelle un trailer a estas pedras

no que un home é mentira,

mentras a néboa pasa

                         e acontece.

Guede, Manuel. Contra Serenou. Ed. Sotelo Blanco, 1985, páx. 27.